فیلم Fire Will Come 2019

به نظرم فیلم بیش از همه مدیون عکس‌برداری‌اش است؛ تصویربرداری‌ای که در دل تپه‌های سرسبز و بکر گالیسیا قرار گرفته و بازگشت «آمادور» (آمادور آریاس) را به آنجا ثبت می‌کند. او به‌خاطر آتش‌سوزی زندانی بوده و بنابراین چندان مورد استقبال در مزرعه کوچک مادرش که با سگ و سه گاوش زندگی می‌کند، قرار نمی‌گیرد. «بِندیکتا» (بِندیکتا سانچز) ظاهراً زنی سالخورده و ضعیف به‌نظر می‌رسد، اما...

به نظرم فیلم بیش از همه مدیون عکس‌برداری‌اش است؛ تصویربرداری‌ای که در دل تپه‌های سرسبز و بکر گالیسیا قرار گرفته و بازگشت «آمادور» (آمادور آریاس) را به آنجا ثبت می‌کند. او به‌خاطر آتش‌سوزی زندانی بوده و بنابراین چندان مورد استقبال در مزرعه کوچک مادرش که با سگ و سه گاوش زندگی می‌کند، قرار نمی‌گیرد. «بِندیکتا» (بِندیکتا سانچز) ظاهراً زنی سالخورده و ضعیف به‌نظر می‌رسد، اما از تبار مقاومی است و فرزندش را با رفتاری کم‌سر و صدا و مصمم می‌پذیرد؛ همان لحن کم‌هیاهو و بی‌تکلفی که در سراسر فیلم دیده می‌شود. گفت‌وگوها کم‌اند و تنها زمانی که با دامپزشک «النا» (النا مار فرناندس) صحبت می‌کند، مکالمه‌ای واقعی شکل می‌گیرد؛ در باقی صحنه‌ها تماشاگر بازگشت آمادور به جامعه‌ای هست که اگرچه آشکارا خصومت‌آمیز نیست اما محتاط و مشکوک باقی مانده است. چیزی که تا حدودی نامرتبط به نظر می‌رسد، وقوع آتش‌سوزی دیگری است که در پایان فیلم و از دل وضعیتی مرطوب و مه‌آلود زمستانی پدیدار می‌شود—آتش‌سوزی‌ای مهیب و بی‌توضیح. واکنش آتش‌نشانان شجاعی که با شلنگ‌های نشتی و منابع آبی محدود تلاش می‌کنند، آسیب‌پذیری متفاوتی را در این جامعه نسبتاً بدون تکنولوژی نشان می‌دهد؛ جامعه‌ای که شاید بکوشد فراموش کند، اما آیا واقعاً قادر به بخشیدن است؟ فیلم در جنبه‌ای شبیه مستند به‌نظر می‌رسد و تصویری از زندگی روستایی با ریتمی کاملاً طبیعی ارائه می‌دهد؛ آریاس و فرناندس هم داستانی مؤثر از بازتوانی را ــ به شیوه‌ای فراتر از آنچه بدیهی است ــ روایت می‌کنند.