فیلم Gerry 2002

یک تجربه کسل‌کننده درباره گم‌شدن در صحرا، اما به‌نظر ارزشمند به چند دلیل «Gerry» (2002) فیلمی از گاس ون سنت، کارگردان «Good Will Hunting» و «Elephant» است. مت دیمن و کِیسی افلک نقش دو دوست را بازی می‌کنند که در بیابان گم می‌شوند و تمام فیلم را صرف راه رفتن در مناظری خشک و زیبا می‌کنند تا راهی برای خروج بیابند. اگر بخواهم صادق باشم، از نظر...

یک تجربه کسل‌کننده درباره گم‌شدن در صحرا، اما به‌نظر ارزشمند به چند دلیل «Gerry» (2002) فیلمی از گاس ون سنت، کارگردان «Good Will Hunting» و «Elephant» است. مت دیمن و کِیسی افلک نقش دو دوست را بازی می‌کنند که در بیابان گم می‌شوند و تمام فیلم را صرف راه رفتن در مناظری خشک و زیبا می‌کنند تا راهی برای خروج بیابند. اگر بخواهم صادق باشم، از نظر جذابیت سینمایی «Gerry» کاملاً شکست می‌خورد. معیار من برای فیلم خوب، حفظ علاقه بیننده است؛ اگر فیلم نتواند توجه‌تان را نگه دارد و حوصله‌تان سر برود یا فکرهایتان پراکنده شود، فیلم خوبی نیست. با این حال، به‌دلایل زیر فیلم ارزش دیدن دارد: 1. خنده‌آور است. هرچند قصه جدی است و قصد طنز ندارد، در چند موقعیت من واقعاً با خنده منفجر شدم—شاید به‌خاطر این که نمی‌توانم باور کنم کسی این‌همه پول (۳.۵ میلیون دلار) صرف ساخت چنین «فیلمی» کند و فکر کند مردم واقعاً از آن خوششان می‌آید، مگر جمعی از طرفداران متظاهر هنر. همچنین صحنه‌هایی مثل تکرار طولانی صدای خرد شدن («کرانچ، کرانچ…») به‌طور غیرعمد مضحک‌اند. 2. تبدیل شدن به فیلم شوخی با دوستان. می‌توانید به کسی بگویید که یک فیلم فوق‌العاده برایش دارید و با تعریف و تمجید «Gerry» را برایش پخش کنید؛ بعد منتظر واکنش منفی احتمالی او بمانید. معمولاً پس از ۱۵–۲۰ دقیقه، حداکثر ۳۵–۴۰ دقیقه، نظر واقعی‌شان را خواهید شنید—مگر این‌که طرف علاقه‌ романتیکی به شما داشته باشد و نخواهد شما را برنجاند. 3. مناسب برای تماشای مناظر زیبا. اگر مثل من از دیدن مناظری زیبا لذت می‌برید—در اینجا مناظری از بیابان‌های آمریکا (یوتا و جنوب کالیفرنیا) و آرژانتین—«Gerry» فیلمی قابل قبول برای استراحت و تماشای چشم‌اندازهاست، به‌خصوص وقتی نمی‌خواهید زیاد فکر کنید. موسیقی پیانو و ویولن فضای آرامش‌بخشی ایجاد می‌کند. 4. خواب‌آور است. صادقانه می‌گویم، اگر مشکل خواب دارید، «Gerry» شما را سریع به خواب می‌برد. اولین‌باری که تماشا کردم، بعد از حدود ۲۰ دقیقه آماده خوابیدن شدم و در نهایت نتوانستم بیش از نیم‌ساعت بیدار بمانم؛ این فیلم برای من در چهار نوبت تمام شد، چون هر بار خوابم می‌برد. نام فیلم «Gerry» از این قرار است که دو شخصیت مرتب هم را «Gerry» صدا می‌کنند، لقبی دوستانه که در متن به معنای «بازنده» یا «خراب‌کار» است. شخصیت افلک به‌خوبی با این نام هماهنگ است؛ باید خوب دقت کنید تا حرف‌های او را متوجه شوید، چون بیشتر دیالوگ‌هایش را زیر لب و نامشخص ادا می‌کند. هرچند فیلم از نظر جذب مخاطب ضعیف است، بحث و تفسیر درباره معنای احتمالی‌اش—for example اینکه زندگی خود نوعی بیابان است و جنبه‌ی بی‌پروا و نفسانی انسان باید از بین برود تا آدم بتواند زنده بماند و رشد کند—برایم جالب است. جمع‌بندی: «Gerry» از نظر سینمایی در جلب توجه شکست می‌خورد، اما به‌خاطر دلایل بالا و امکان تفسیرهای مختلف، ارزش دیدن دارد؛ برای همین امتیاز من ۲ ستاره است. شاید بشود برای جسورانه رد کردن همه قراردادهای سینمایی به فیلم احترام گذاشت، اما این ردِ مطلق بیشتر شگفت‌زده‌کننده است تا شجاعانه—شاید گاس ون سنت دارد بزرگ‌ترین «گِری» را به ما می‌زند و ما همه فریب خورده‌ایم. مدت زمان فیلم حدود ۱ ساعت و ۴۳ دقیقه است و به‌نظر من حداقل یک ساعت طولانی‌تر از نیاز واقعی‌ست. چند صحنه‌ی خسته‌کننده خیلی بیش از حد معمول کش آمده‌اند—واقعا مضحک‌اند. نمره: D-