فیلم The Big Red One 1980

سفر جنگی سم فولر از شمال آفریقا و سیسیل تا فرانسه و چکسلواکی فیلمی که تابستان 1978 ساخته شد و از تجربه‌های فولر در جنگ الهام گرفته شده است؛ رابرت کارادین نقش سرباز زاب را بازی می‌کند که نماینده فولر است. روایت کمتر از دو ساعت است و همین دلیل بخش‌هایی از فیلم را شبیه مجموعه‌ای از حادثه‌ها با توسعهٔ اندک شخصیت‌ها نشان می‌دهد؛ اما فولر...

سفر جنگی سم فولر از شمال آفریقا و سیسیل تا فرانسه و چکسلواکی فیلمی که تابستان 1978 ساخته شد و از تجربه‌های فولر در جنگ الهام گرفته شده است؛ رابرت کارادین نقش سرباز زاب را بازی می‌کند که نماینده فولر است. روایت کمتر از دو ساعت است و همین دلیل بخش‌هایی از فیلم را شبیه مجموعه‌ای از حادثه‌ها با توسعهٔ اندک شخصیت‌ها نشان می‌دهد؛ اما فولر قصد داشت نکات برجستهٔ دو و نیم سال حضورش در جنگ را بگنجاند و از این نظر فیلم موفق است. عده‌ای آن را تلنگری بر این می‌دانند که جنگ حلقه‌ای از جهنم است؛ اما اشکال این تفسیر آن است که جنگ در واقع پایان می‌یابد وقتی شخصیت‌ها به اردوگاه مرگ در سوکولوف می‌رسند؛ مکانی که امروز در جمهوری چک قرار دارد و تقریباً دوازده مایل تا مرز شرق آلمان فاصله دارد. از ویژگی‌های فیلم تمرکز بر پنج شخصیت اصلی است (با هدایت لی ماروین) و روایت همه چیز از منظر محدود آن‌ها. آیا این دقیقاً همان وضع سربازان پیاده در خط مقدم نیست؟ نمونهٔ خوبش روز فرود در نورماندی است؛ جایی که حس یک عملیات غول‌پیکر منتقل نمی‌شود، بلکه تجربهٔ پرهزینهٔ خود آن‌ها نشان داده می‌شود، و به‌طرز جالبی از بمب بنگلور برای باز کردن مسیر استفاده می‌کنند. برخی صحنه‌ها چنان عجیب‌اند که لابد از واقعیت گرفته شده‌اند، مثل زنی فرانسوی که داخل یک تانک پانزر زایمان می‌کند یا صومعه‌ای در بلژیک که تحت کنترل آلمانی‌ها به آسایشگاه روانی تبدیل شده است. برای بقا و حفظ سلامت روان، افراد به نوعی شوخ‌طبعی در میان آن همه جنون مرگ‌و‌زندگی متوسل می‌شوند. چهار سرباز جوان از «خونه» حرفی نمی‌زنند چون زندگی‌شان تازه دارد شروع می‌شود، در حالی که کهنه‌سربازِ مصمم (ماروین) تمام تمرکزش را گذاشته تا خودش و هر چه بیشتر این جوانان را از نبرد عبور دهد تا آن‌ها بتوانند‌ آینده‌ای داشته باشند. در جنگی با این شدت، نه گذشته اهمیت دارد و نه آینده؛ همه‌چیز حول انجام مأموریت کنونی و، اگر ممکن باشد، زنده‌ماندن با تمام اندام‌ها می‌چرخد. نیمهٔ دوم فیلم شامل فرود در نورماندی و درگیری در فرانسه، بلژیک و آلمان تا رسیدن به اردوگاه مرگ است. می‌توان آن را نسخه‌ای فشرده از «Band of Brothers» یازدهنیم ساعته دانست که بیش از دو دهه بعد عرضه شد. عده‌ای می‌گویند فیلم حالتی قدیمی دارد و بیشتر شبیه فیلم‌های جنگ جهانی دوم دههٔ 1960 است؛ شاید چون ایدهٔ اولیه در اواخر دههٔ 1950 شکل گرفته بود. قدیمی‌نمایی یا نه، این فیلم روی آثار جنگی بعدی مثل «پلاتون» تأثیر گذاشت و پیش‌درآمدی برای «Band of Brothers» به‌شمار می‌رود. نه، فیلم در سطح بهترین آثار جنگی نیست، اما وظیفهٔ خود را انجام می‌دهد و کافی و قابل‌قبول است. می‌توان آن را مثل شخصیت لی ماروین در «The Dirty Dozen» تصور کرد که گروهی از تازه‌واردها را از میان مدیترانه و اروپا هدایت می‌کند. زمان اجرا 1 ساعت و 53 دقیقه است؛ اما نسخهٔ کارگردان سال 2005 با عنوان «The Reconstruction» حدود 47 دقیقه صحنهٔ اضافی دارد. فیلمبرداری در اسرائیل، ایرلند و کوه‌های سیرا مادره در شمال‌غرب لس‌آنجلس انجام شده است. نمره: B / B-