فیلم A Stitch in Time 1963

آشوبِ پیتکین در سنت گادریک «A Stitch in Time» به کارگردانی رابرت اَشر و با نویسندگی مشترک جک دیویس، نورمن ویزدم، هنری بلیت و اِدی لزلی ساخته شده است. در این فیلم نورمن ویزدم، ادوارد چپمن، ژانت استِرک و جری دس‌موند بازی می‌کنند؛ موسیقی اثر فیلیپ گرین و فیلم‌برداری از جک آشر است. اگرچه این فیلم جزو آثارِ درخشان ویزدم به‌حساب نمی‌آید، اما راز محبوبیت این بازیگر...

آشوبِ پیتکین در سنت گادریک «A Stitch in Time» به کارگردانی رابرت اَشر و با نویسندگی مشترک جک دیویس، نورمن ویزدم، هنری بلیت و اِدی لزلی ساخته شده است. در این فیلم نورمن ویزدم، ادوارد چپمن، ژانت استِرک و جری دس‌موند بازی می‌کنند؛ موسیقی اثر فیلیپ گرین و فیلم‌برداری از جک آشر است. اگرچه این فیلم جزو آثارِ درخشان ویزدم به‌حساب نمی‌آید، اما راز محبوبیت این بازیگر کوچک‌اندام را به‌خوبی نشان می‌دهد. بدیهی است که سبک اسلپ‌استیک و شوخی‌های او برای همه جذاب نیست، ولی حرفهٔ ویزدم به‌خاطرِ احساس خوب و سرخوشانهٔ فیلم‌هایش شکوفا شد. در فیلم‌های او اغلب یک نخِ احساساتی وجود دارد که بعضی منتقدان آن را رقت‌انگیز می‌دانند، اما دیگران به‌درستی به عنصر فرارِ سالم از واقعیاتِ تلخ اشاره می‌کنند؛ فرصتی برای فراموش کردن مشکلات دنیا، ولو برای چند لحظه. در «A Stitch in Time» ویزدم نقش نورمن پیتکین را بازی می‌کند، دستیار جوانِ آقای گریمزدیل (چپمن) در قصابیِ شهر. وقتی گریمزدیل بیمارستانی می‌شود، پیتکین مصرّ است که هر طور شده کمک کند؛ و این دقیقاً یعنی هرج‌ومرج و آشوب به‌دنبال او خواهد آمد. این موقعیت به ویزدم فرصت می‌دهد در طول فیلم صحنه‌های پرانرژی فراوانی ارائه دهد: تخت‌های موتوری، کشیدن دندان، حمل برانکارد، موج‌سواری روی آمبولانس، آشوبِ گروه مارش و حتی پوشیدن لباس مبدل. زیرخطِ احساسیِ داستان مربوط به دختری یتیم است که پس از از دست دادنِ والدینش در سقوط هواپیما، حرف نمی‌زند و لبخند نمی‌زند، و نورمن می‌کوشد او را از این حالت بیرون بیاورد؛ پیامی در باب معصومیتِ مهربانیِ بی‌قید و شرط. همهٔ این‌ها در کمتر از یک ساعت و نیم جمع شده است. سرگرمی‌ای بی‌خطر و معصوم برای کسانی که می‌خواهند از افسردگی بیرون بیایند. نمره: ۷.۵/۱۰ من نسبت به دندان‌پزشکان نوعی بیزاری تقریباً مرضی دارم و نمی‌توانم از این فکر که پخش این فیلم در بی‌بی‌سی۲ اوایل دههٔ ۱۹۷۰ ممکن است باعثش بوده، نگذرم! در واقع، در چند صحنه نورمن توانایی ایجاد حس خطر را نشان می‌دهد که به‌راحتی از پسِ هر چه ژانر وحشت می‌تواند برآید برمی‌آید. اضافه کنید این‌که او در یک قصابی کار می‌کند و... خلاصه اینکه پیتکین در خدمتِ آقای گریمزدیل (ادوارد چپمن) است و یک حادثه در آن مغازه باعث می‌شود هر دوی آن‌ها در بیمارستانِ وسواسیِ سر هکتور (جری دس‌موند) بستری شوند و پرستارِ مهربان‌تری مثل هسکل (ژانت استِرک) هم در آنجا هست. لازم به گفتن نیست که هرچه او لمس می‌کند به آشوب بدل می‌شود و بارها از مکان بیرون رانده یا حتی از ورود محروم می‌شود، اما او می‌خواهد برگردد تا به لیندیِ آسیب‌دیده (لوسی اپلبی) که والدینش در سانحهٔ هوایی کشته شده‌اند و از آن زمان لب به سخن نگشوده کمک کند. طبیعی است که داستان قابل پیش‌بینی است، اما همان‌طور که همیشه، نورمن ویزدم کمدیِ فیزیکی‌ای را که در آن استاد است بی‌زحمت و طبیعی جلوه می‌دهد. او به‌راحتی ناتوانی و دست‌پاچگی را به خنده تبدیل می‌کند: روی سطح بخش بیمارستان سر می‌خورد، چسبیده به سقفِ یک آمبولانسِ تندرو جان به در می‌برد و حتی در یک گروه مارش می‌نوازد، آن‌چنان که انگار کلیدی تازه کشف‌شده را به‌کار می‌گیرد — و در تمام طول فیلم، چپمن به‌عنوان نیروی مقابلِ قابل‌اطمینان، تنها به‌اندازهٔ کافی مانع ایجاد می‌کند تا ریتم فیلم در نود دقیقه سرگرم‌کننده باقی بماند. این فیلم همچنین تصویر دوست‌داشتنی‌ای از زندگی در لندن اوایل دههٔ شصت ارائه می‌دهد؛ از مدها و اتومبیل‌ها تا نگرش‌های نیمه‌خوش‌بینانه، و من از تماشای آن واقعاً لذت بردم.