فیلم The Christmas Chronicles: Part Two 2020

ساعت بدی بود؛ به احتمال زیاد دیگر تماشا نمی‌کنم و تنها در صورتی توصیه می‌کنم که واقعاً نسخهٔ اول را دوست داشتید. اگر شما کورتیس راسل و آدمک‌های کوتولهٔ فیلم اول را دوست داشتید، خوش‌شانس هستید چون در این فیلم هم بسیار حضور دارند — و این دو مورد از آن چیزهایی هستند که من در فیلم اول کمتر دوست داشتم. برای جلب توجه، داربی کمپ...

ساعت بدی بود؛ به احتمال زیاد دیگر تماشا نمی‌کنم و تنها در صورتی توصیه می‌کنم که واقعاً نسخهٔ اول را دوست داشتید. اگر شما کورتیس راسل و آدمک‌های کوتولهٔ فیلم اول را دوست داشتید، خوش‌شانس هستید چون در این فیلم هم بسیار حضور دارند — و این دو مورد از آن چیزهایی هستند که من در فیلم اول کمتر دوست داشتم. برای جلب توجه، داربی کمپ و جاهزیر برونو (که باید تمرکز فیلم روی آن‌ها می‌بود) و جولیان دنیسون در نقش بلزنیکل رقابت می‌کنند... شخصیتی کریسمسی که من فقط از «The Office» می‌شناختم و به نظرم چندان خوب درآمده نبود. راستش انگار سازندگان نسخهٔ اول را دیده‌اند و ناراحت شده‌اند که کورتیس راسل توسط یک کودک تحت‌الشعاع قرار گرفت و تصمیم گرفته‌اند اجازه ندهند این بار هم چنین چیزی اتفاق بیفتد. تمام جذابیت و شگفتی کودکانه‌ای که فیلم‌های کریسمس را خاص می‌کند، زیر صحنه‌های عجیب اکشن و یک شخصیت بی‌حوصله و عبوس گم شده است. در واقع به همان خوبیِ قسمت اول بود! گلدی هاوْن نقش بزرگ‌تری داشت پس از اینکه در فیلم اول فقط یک ظاهر کوتاه داشت. حضور جولیان دنیسون هم برایم غیرمنتظره و خوشایند بود. همه‌چیز حماسی، شاد، دل‌گرم‌کننده و خنده‌دار بود. تنها شکایتم این است که بلزنیکل زود پشیمان شد؛ او یک ضدقهرمان خیلی جذاب بود که حسابی برای بابا نوئل دردسر ایجاد می‌کرد. می‌دانستم در او خوبی‌هایی هست، اما دوست داشتم دیدن اشتباهاتش به فیلم سوم موکول می‌شد — اگر قرار باشد همچین فیلمی ساخته شود! با این حال، «The Christmas Chronicles 2» بسیار سرگرم‌کننده بود و راه خوبی برای بهتر کردن حال‌وهوای شما در این ماه است. در مجموع مایوس‌کننده بود. از فیلم اول خیلی لذت بردم، اما «The Christmas Chronicles: Part Two» ورودی ضعیف‌تری است. کورتیس راسل هنوز لذت‌بخش است، اما به‌اندازهٔ نسخهٔ ۲۰۱۸ سرگرم‌کننده نیست. دیدنش در نقش قبلی‌اش خوشایند است، همان‌طور که حضور داربی کمپ، کیمبرلی ویلیامز-پسلای و جوادا لوئیس هم خوشحال‌کننده است. بازیگران جدیدی مثل تایریس گیبسون، جاهزیر برونو و جولیان دنیسون اضافه شده‌اند. من طرفدار تایریس از مجموعهٔ «سریع و خشمگین» هستم، اما در اینجا خیلی کم‌استفاده شده و وقتی هم هست عموماً آرام و بی‌تکاپو نشان داده می‌شود. برونو قابل قبول است و دنیسون گاهی خوب‌عمل می‌کند و گاهی نه؛ او یک یا دو لحظهٔ خوب دارد. در این میان گلدی هاون نقش پررنگ‌تری دارد. کوتوله‌ها مثل قبل عالی‌اند و جلوه‌های ویژه هم در کل خوب‌اند. شاید با این ایده خلاق‌تر عمل کرده باشند نسبت به تولید ۲۰۱۸، اما در نهایت این‌طور قوی از کار درنیامده — این فیلم حس کریسمسی نسخهٔ پیشین را ندارد. همچنین شمارهٔ موزیکال عملکرد موفقی نیست. فیلم نزدیک بود که خوب باشد، اما متأسفانه کمی جا می‌ماند.