فیلم Words on Bathroom Walls 2020

«Words on Bathroom Walls» با تکیه بر کلیشه‌های رمانتیک نوجوانانه موفق می‌شود موضوع اسکیزوفرنی را قابل‌فهم کند؛ این موفقیت تا حد زیادی مدیون بازی فوق‌العادهٔ بازیگران و روایت جذاب فیلم است. اگرچه نباید این فیلم را به‌عنوان مرجع نهاییِ موضوع در نظر گرفت، اما نقطهٔ شروع خوبی برای باز کردن بحث است و در مجموع فیلم نوجوانی موفقی‌ست دربارهٔ پذیرفتن متفاوت بودن. پرداختن به موضوع اسکیزوفرنی...

«Words on Bathroom Walls» با تکیه بر کلیشه‌های رمانتیک نوجوانانه موفق می‌شود موضوع اسکیزوفرنی را قابل‌فهم کند؛ این موفقیت تا حد زیادی مدیون بازی فوق‌العادهٔ بازیگران و روایت جذاب فیلم است. اگرچه نباید این فیلم را به‌عنوان مرجع نهاییِ موضوع در نظر گرفت، اما نقطهٔ شروع خوبی برای باز کردن بحث است و در مجموع فیلم نوجوانی موفقی‌ست دربارهٔ پذیرفتن متفاوت بودن. پرداختن به موضوع اسکیزوفرنی در قالب یک درام همیشه ریسک دارد، و ارائهٔ آن به‌صورتی که برای نوجوانان نیز قابل‌قبول باشد بر دشواری کار می‌افزاید؛ چالشی که چارلی پلامر به‌خوبی از عهدهٔ آن برآمده است. «آدام» پس از غیبت پدر، همراه مادرش تنها زندگی می‌کند. مادرش (آنا سوفیا راب) در حالی که باید با فرزند نوجوانش کنار بیاید، رابطه‌اش با دوست‌پسر جدیدش «پل» (والتون کاگینز) را هم مدیریت می‌کند؛ درست وقتی آدام شروع به تسلیم شدن در برابر صداها و توهم‌ها و مشکلات رفتاری می‌کند. این صداها و توهم‌ها روی پرده به‌صورت موجوداتی شبیه پریچه‌ها روی شانه‌اش نمایش داده می‌شوند. این شخصیت‌پردازی‌ها به‌عنوان نشانه‌های تصویری قدرتمندی عمل می‌کنند که به ما کمک می‌کنند تا حدی درک کنیم چگونه فرآیندهای فکری او با دریافت‌های متفاوت به‌هم ریخته و سردرگم می‌شوند؛ دریافت‌هایی که به ناامنی‌های طبیعی یک پسر نوجوان که تلاش می‌کند سر پا بماند، دامن می‌زنند. شاخهٔ دیگر داستان به «مایا» (تیلور راسل) می‌پردازد که به‌خوبی با یک کار فرعی، انجام تکالیف مدرسه را برای کسانی که توان یا تمایل ندارند، انجام می‌دهد. وقتی آدام به‌طور اتفاقی این فعالیت‌ها را کشف می‌کند، بین آن‌ها پیوندی شکل می‌گیرد که شاید به او اعتمادبه‌نفس لازم برای مواجهه با روال رو به وخامت وضعیتش را بدهد. این درام از منظر احساسی ساخته شده و اجراها تا حدی راهنمایی ابتدایی دربارهٔ شدت تروما برای همهٔ درگیران ارائه می‌دهند، زمانی که بخش‌هایی از مغز دچار اختلال می‌شوند. استفاده از برخی جلوه‌های بصری ساده و اندکی تهدیدآمیز حسِ مه‌آلودگی و سردرگمی را که این جوان تجربه می‌کند — وقتی فرصت‌هایش را می‌بیند یا تصور می‌کند که از دست می‌روند — خوب منتقل می‌کند. این پسر می‌خواهد آشپز شود و در تهیهٔ سس هلندایز مهارت دارد! البته فیلم در برخی جاها ساده‌سازی می‌کند و بسیاری ممکن است فلسفهٔ زیربنایی آن را سطحی یا احساساتی بدانند، اما به‌عنوان معرفی‌ای برای یکی از آخرین تابوهای باقی‌مانده برای بیشتر ما، هدفش را به‌خوبی انجام می‌دهد و ما را دعوت می‌کند تا کمی بیشتر حساس و آگاه باشیم.