فیلم The Assignment 2016

داستانِ تبدیل یک آدمکش به «دخترِ قاتل» در واقع فیلم خیلی بهتر از آن‌چه شنیده بودم بود. از یک فیلم کم‌بودجه چه انتظاری دارید؟ با وجود بودجه اندک و بازیگران قابل قبول، این اثر فراتر از حد انتظار ظاهر شد. خط داستانی معقول است، اما میشل رودریگز بود که فیلم را نجات داد؛ انگار نقش اصلی برای او نوشته شده بود و در آن...

داستانِ تبدیل یک آدمکش به «دخترِ قاتل» در واقع فیلم خیلی بهتر از آن‌چه شنیده بودم بود. از یک فیلم کم‌بودجه چه انتظاری دارید؟ با وجود بودجه اندک و بازیگران قابل قبول، این اثر فراتر از حد انتظار ظاهر شد. خط داستانی معقول است، اما میشل رودریگز بود که فیلم را نجات داد؛ انگار نقش اصلی برای او نوشته شده بود و در آن درخشید. ساخت اثر کمی به‌خاطرِ نحوهٔ معرفی مرحلهٔ اولِ شخصیت او آسیب دید — به‌خصوص به‌خاطرِ قدش — اما بقیهٔ تغییرات ظاهری او ما را تا حد زیادی قانع می‌کند. فیلم دربارهٔ یک آدمکش است که پس از برخورد با چند نفرِ ناباب متوجه می‌شود تحت عمل تغییر جنسیت قرار گرفته. او حالا با خشم به دنبال کسانی است که پشت این ماجرا بوده‌اند و به‌ویژه دنبال دانستن دلیل آن است. با کمی رمانس و سکانس‌های اکشن، فیلم به پایان می‌رسد. قبل از دیدنِ آن باید بدانید که نباید انتظار شاهکار داشته باشید؛ فیلم تلاش کرده داستانی قابل‌قبول تعریف کند و در عین حال سرگرم‌کننده باشد. بنابراین دیدنش ضروری نیست، اما ارزش یک بار تماشا را دارد. نمره: ۶ از ۱۰. فیلمی پرریسک که آدم‌هایی از هر دو سوی طیف سیاسی درباره‌اش نظر خواهند داد، حتی بدون اینکه آن را دیده باشند — در این شکی ندارم. اما شخصاً و اگر همهٔ آن جنجال‌ها را کنار بگذارم، The Assignment در واقع نیمه‌قابل‌قبول است. از چند کلیشه‌ای استفاده می‌کند که من خوشم نمی‌آید؛ مثلاً نه یکی بلکه دو قاب روایت با دیدگاه‌های جداگانه دارد، و این‌طور به‌نظر می‌رسید که سیگورنی ویور شاید فقط یک روز کامل در صحنه حضور داشته، اما با این حال من توانستم با داستان همراه شوم؛ داستانی که قبلاً روی پرده ندیده بودم. بین این و Inconceivable، این ماه با عناوین فیلمی مواجه شده‌ام که شوخی‌های نامناسبِ زیادی دارند. نمرهٔ نهایی: ★★½ — چیزهای زیادی داشت که برایم جذاب بود، اما در مجموع کامل عمل نکرد. کسل‌کننده — و این بدترین چیزی است که یک فیلم B می‌تواند داشته باشد. نکات مثبتِ اندک فقط شامل آلت تناسلی مصنوعی میشل رودریگز، سینه‌های طبیعیِ او و تنزل سینماییِ سیگورنی ویور در قالب کلیشه‌های تریلر است. این فیلمِ شبه‌اکسپلویتیشِن حتی جرات ندارد اکسپلویتی را درست اجرا کند. کاملاً رد می‌کنم. واقعاً می‌خواستم از The Assignment لذت ببرم به‌خاطر حضور میشل رودریگز، ولی متأسفانه فیلم نسبتاً ضعیف و ناپخته‌ای است. خود رودریگز تنها نکتهٔ قابل‌توجه فیلم است، و آن هم فقط تا حدی — حقیقت این است که برای او چیز زیادی برای بازی فراهم نشده. ایدهٔ اولیه پتانسیل داشت، اما اجرا در اینجا جای بسیار زیادی برای بهتر شدن دارد. صحنه‌هایی که مربوط به شخصیت‌های سیگورنی ویور و تونی شلهوب بود مرا شدیداً خسته کرد؛ در هر کدام انگار سازندگان تلاش می‌کردند هوشمندانه به‌نظر برسند — دیالوگ‌ها که اساساً ضعیف‌اند برایِ این دو به‌ویژه بد هستند. تدوین هم افتضاح است، بخش‌های کمیک‌بوک‌نما ضعیف‌اند و انتقال‌ها آماتورگونه‌اند. این فیلم محصول ۲۰۱۶ عادتی آزاردهنده هم دارد که در هر صحنه به ما می‌گوید کجا هستیم — دلیلی برای این کار مشخص نیست — و اگر قرار است این را نشان دهند، لااقل از فونتی متفاوت استفاده کنند؛ فونتی که شبیه سریال‌های جنائی تلویزیونی است و با تلاشِ فیلم برای فضای کمیک‌بوکی همخوانی ندارد. این اثر می‌توانست سرگرم‌کننده باشد؛ متأسفانه نیست.