فیلم Only the River Flows 2023

Only The River Flows اولین تجربه من با فیلم‌های وی شوجون بود و نکات زیادی در آن دیدم که دوست داشتم. از همان ابتدا فیلم روی نگاتیو فیلم‌برداری شده که فضایی زیبا و ملموس می‌سازد؛ نورپردازی به‌سبک نوآر و سیگار کشیدن‌های مکرر هم این جو را محکم‌تر می‌کند. هرگاه حال‌وهوای نوآر باشد من جذب می‌شوم و Only The River Flows در حدود هشتاد دقیقهٔ اول...

Only The River Flows اولین تجربه من با فیلم‌های وی شوجون بود و نکات زیادی در آن دیدم که دوست داشتم. از همان ابتدا فیلم روی نگاتیو فیلم‌برداری شده که فضایی زیبا و ملموس می‌سازد؛ نورپردازی به‌سبک نوآر و سیگار کشیدن‌های مکرر هم این جو را محکم‌تر می‌کند. هرگاه حال‌وهوای نوآر باشد من جذب می‌شوم و Only The River Flows در حدود هشتاد دقیقهٔ اول کاملاً در ژانر جنایی-نوآر غرق است: پلیسی در تعقیب قاتل است و پس از دستگیری و ظاهراً بسته شدن پرونده، پرسش «چرا» همچنان در ذهن او می‌چرخد. روند داستان از جنایی به تریلر روان‌شناختی می‌لغزد و گاهی مرا به یاد Twin Peaks می‌اندازد که این، تحسین بزرگی است. با این حال در دقیقهٔ هشتاد یک «بَنگ» لفظی رخ می‌دهد و بیست دقیقهٔ پایانی فیلم پراکنده و نامنسجم می‌شود. جایی که فیلم در لحظات نهایی به سوی یک دنبالهٔ رویایی به سبک Twin Peaks می‌رود را دوست داشتم، اما عدم انسجام قابل‌توجه در اکشن آخر کار باعث شد رضایتم کاهش یابد — به‌طوری که امتیازم از چهار ستارهٔ محکم به سه ستاره سقوط کرد. ما جه (با بازی ژو یی‌لونگ) حمایتی تقریباً ستایش‌گونه از تیمش دریافت می‌کند وقتی آنها تحقیق دربارهٔ کشف جسد «مادر بزرگ چهارم» — که مرغ و غاز پرورش می‌داد — را در کرانهٔ دورافتادهٔ رودخانه آغاز می‌کنند. ظن زود به سمت دوست پذیرفته‌شدهٔ او که ساده‌لوح و «دیوانه» نامیده می‌شود می‌رود، اما کارآگاه چندان قانع نیست که او تنها مقصر ماجرا باشد. کار او با فشار رئیس پینگ‌پنگ‌بازش برای جمع‌بندی سریع پرونده و همچنین وضع بارداری همسرش که قرار است فرآیندی نه‌چندان ساده را پشت سر بگذارد، دشوارتر می‌شود. باران که تقریباً بی‌وقفه می‌بارد، او را با شخصیت‌های محلی عجیبی روبه‌رو می‌کند که بیشتر آب را گل‌آلود می‌کنند تا اینکه روشنایی ببخشند. روشنایی و شفافیت در این داستان گاهی بیش از اندازه کم است. مشکلات ما جه کم‌کم بر او غلبه می‌کنند — بله، جنازه‌های بیشتری پیدا می‌شوند — و به‌زودی تسلط او بر واقعیت به‌طور واضحی تضعیف می‌شود. آیا او می‌تواند خود را تا حد کافی جمع‌وجور کند تا این جنایت را حل کند؟ فیلم با تأکید معمول بر ارزش‌های جمع‌گرایانه و کار تیمی آغاز می‌شود و سپس وارد درامی پلیسی می‌شود که تا حدی قابل‌پیش‌بینی است و با مقداری حرف‌های روان‌شناسانهٔ کم‌پخته همراه است که ژو یی‌لونگ تلاش می‌کند نگه‌شان دارد. در پایان، احساس می‌کنم بخش زیادی از قصه ساختگی به‌نظر می‌رسید تا سعی کند به اعماق روان — چه روان شخصیت و چه مخاطب — نفوذ کند، و این تلاش چندان موفق نبود. با این حال بازی ژو در این نقش خوب است و حسِ رو به فروپاشی رفتن او در مواجهه با موقعیت‌هایی که روش خطی و معمولش را به چالش می‌کشند، بسیار تنش‌آور منتقل می‌شود. متأسفانه به‌جز ما جه، شخصیت‌ها به‌ندرت توسعه یافته‌اند و کارگردان وی شوجون بیشتر علاقه نشان می‌دهد تا تصویری زمخت و واقعی از چین روستایی دههٔ ۱۹۹۰ ارائه دهد، در حالی که جزئیات و شخصیت‌پردازی داستان را تا حدی کنار می‌گذارد و با افزایش سکانس‌های رویا، مرز بین واقعیت و خیال را مبهم‌تر می‌کند. فیلم به‌اندازه‌ای روان پیش می‌رود، اما در مجموع مانند یک مرنگ سبک و کم‌مغز به‌نظر می‌رسد — از نزدیک که بنشینی، آن‌چنان عمقی ندارد.