انیمه Kiki’s Delivery Service 1989

وقتی فیلم‌های استودیوی ژاپنی گیبلی را تماشا می‌کنید، چند صفت بلافاصله به ذهنتان می‌آیند: خلاق، دلنشین و تا حدی عجیب و بامزه. شاید هیچ‌یک از آثار گیبلی به اندازهٔ خدمات پیک کیکی عجیب نباشد. در اصل، خدمات پیک کیکی فیلمی در ژانر بلوغ و رشد است؛ داستان دختر جادوگر ۱۳ ساله‌ای به نام کیکی که همراه گربه‌اش جی‌جی خانه را ترک می‌کند تا آموزش‌های خود را...

وقتی فیلم‌های استودیوی ژاپنی گیبلی را تماشا می‌کنید، چند صفت بلافاصله به ذهنتان می‌آیند: خلاق، دلنشین و تا حدی عجیب و بامزه. شاید هیچ‌یک از آثار گیبلی به اندازهٔ خدمات پیک کیکی عجیب نباشد. در اصل، خدمات پیک کیکی فیلمی در ژانر بلوغ و رشد است؛ داستان دختر جادوگر ۱۳ ساله‌ای به نام کیکی که همراه گربه‌اش جی‌جی خانه را ترک می‌کند تا آموزش‌های خود را ادامه دهد. او به شهری دور در اروپا می‌رسد و کسب‌وکار پیک‌موتوری با پرواز راه می‌اندازد؛ کاری که چشم تامبو، عاشق هوانوردی، را به خود جلب می‌کند و او از تماشای پرواز کیکی مجذوب می‌شود. یکی از جذابیت‌های بزرگ گیبلی سادگی قصه‌هاست که آن‌ها را برای مخاطب بسیار قابل‌فهم و در دسترس می‌کند. در خدمات پیک کیکی باید بپذیریم که «برخی» جادوگران وجود دارند و اگرچه ممکن است مردم هرگز آن‌ها را نبینند، ترسی از آن‌ها ندارند. در واقع تنها ترس فیلم از دل تردیدها و عدم اطمینانِ درونیِ خودِ کیکی ناشی می‌شود. با توجه به اینکه ژاپن در مقایسه با غرب به ویژه در ارزش‌های خانوادگی محافظه‌کارتر است، عجیب است که گروهی محافظه‌کار مسیحی در آمریکا تصمیم به تحریم فیلم گرفتند با این انگیزه که فیلم جادوگری را جذاب نشان می‌دهد. اما واقعیت این است که جادوگر بودن کیکی در مقایسه با چیزی که فیلم می‌خواهد بگوید نقش ثانویه دارد. می‌توان گفت جادوگری صرفاً بهانه‌ای است برای این که هایائو میازاکی جهان جدیدی از بالا نشان دهد و تیم انیمیشن‌سازش برخی از زیباترین چشم‌اندازهای انیمیشن‌سازی را ترسیم کنند. علاوه بر این، حضور یک گربهٔ سخنگو به‌عنوان تضاد طنزآمیز شخصیتِ کیکی (در نسخهٔ انگلیسی صداپیشگی او را فیل هارتمن انجام داده که از جملهٔ صداپیشگان شناخته‌شده است) بیشتر لحظات بامزهٔ فیلم را رقم می‌زند و در عین حال فرایند گذار کیکی از معصومیت را نیز نشان می‌دهد. با وجود همهٔ این بی‌گناهیِ نرم و لطیف، خدمات پیک کیکی همچنان فیلمی کمی عجیب است. داستان پر از پرسش‌های بی‌پاسخ است—مثلاً آن جادوگر پرندهٔ دیگری که در حال بازگشت به خانه بود چه شد؟—و پردهٔ پایانی که شامل یک کشتی هوایی است تا حدی اغراق‌شده و نامتناسب با باقیِ خط روایی خاکی و سادهٔ فیلم به‌نظر می‌رسد. با این حال، فیلم کاملاً لذت‌بخش است و اگرچه شاید اولین انتخاب من برای معرفی گیبلی نباشد، قطعاً اثری است که ارزش دیدن دارد.