فیلم The Ghost Writer 2010

فیلمی وهم‌آور و تأثیرگذار… انتظار داشتم صرفاً یک تریلر سیاسی دیگر باشد، اما این اثر بسیار جالب‌تر است. لوکیشن‌های دورافتاده، طوفان رسانه‌ای و انگیزه‌های لایه‌به‌لایه شخصیت‌ها — جنسی، مالی، سیاسی و غیره — همه فیلم را غنی کرده‌اند. خوشحال‌کننده بود که فیلم‌برداری محدود به نماهای بسته و سخن‌رانی‌ها نیست، چیزی که اغلب در این ژانر رایج است. همچنین شباهت‌هایی با دنیای واقعی—نخست‌وزیری شبیه به بلر، جنگ‌های...

فیلمی وهم‌آور و تأثیرگذار… انتظار داشتم صرفاً یک تریلر سیاسی دیگر باشد، اما این اثر بسیار جالب‌تر است. لوکیشن‌های دورافتاده، طوفان رسانه‌ای و انگیزه‌های لایه‌به‌لایه شخصیت‌ها — جنسی، مالی، سیاسی و غیره — همه فیلم را غنی کرده‌اند. خوشحال‌کننده بود که فیلم‌برداری محدود به نماهای بسته و سخن‌رانی‌ها نیست، چیزی که اغلب در این ژانر رایج است. همچنین شباهت‌هایی با دنیای واقعی—نخست‌وزیری شبیه به بلر، جنگ‌های خاورمیانه و امثال آن—وجود دارد، اما مهم‌تر اینکه فیلم هویتی مستقل دارد و بیشتر به تصویر کشیدن یک جهان مشخص می‌پردازد تا اظهار نظر مستقیم دربارهٔ رویدادهای جاری. در بریتانیا سخت بتوان این فیلم را تماشا کرد و به یک نخست‌وزیر واقعی پیشین فکر نکرد—خصوصاً با بازی صمیمی‌نمای پیرس برازنان در نقش لنگ. او می‌خواهد خاطراتش نوشته شود و پس از حادثه‌ای که نخست‌وزیر وقت را از مسند کنار می‌گذارد، تیمش سراغ مردی می‌روند که نه علاقه‌ای به سیاست دارد و نه دانشی از آن. این شخصیت بی‌نام (ایوان مک‌گرگور) دستورالعمل‌های دقیقی دربارهٔ دست‌نوشته و اینکه با چه کسانی می‌تواند درباره‌اش صحبت کند دریافت می‌کند؛ سوژهٔ او و همسرش، روث (اولیویا ویلیامز)، ظاهراً در دسترس به نظر می‌رسند. اما تحقیقات او شک‌هایی برمی‌انگیزد، به‌ویژه وقتی احساس می‌کند زیر نظر است، دنبال می‌شود و دستکاری می‌شود. لنگ به‌زودی در تحقیقات علنی دربارهٔ جنایات جنگی گرفتار می‌شود و نویسندهٔ روحی‌اش شروع به تردید می‌کند که رئیسش تا چه حد برای تقویت و تسهیل روابط کشورش با آمریکا پیش رفته—همان‌جا که اکنون زندگی و کار می‌کنند. به این دسیسه‌ها، منشی رازآلود او آملیا (کیم کاترال) و نقش رمزآلود امت (تام ویلکینسون) را اضافه کنید، آنگاه پایه‌های یک تریلر سیاسی پیچیده شکل می‌گیرد که برای تنوع، مک‌گرگور در آن خوب ظاهر می‌شود. او نقش مردی را که مثل خرگوشی مبهوت زیر نور چراغ‌ها گیر افتاده، با خوب بازی می‌کند. رومن پولانسکی ریتم فیلم را حفظ می‌کند و فضای سرد و لوکیشن‌های دورافتاده حس تهدید و دورویی را تقویت می‌کنند. شروع فیلم کمی کند است، اما وقتی حرکتش آغاز می‌شود به‌خوبی جواب می‌دهد.