فیلم Black Bear 2020

فیلمی در فیلمی در فیلم. حماسی... اما نه چندان. با این حال دلم می‌خواهد اوبری پلازا را در نقش‌های اصلی بیشتری ببینم. اوبری پلازا در این فیلم بی‌نظیر است. «بلک بیر» از ابتدا تا انتها کنجکاوی‌برانگیز است؛ نیمهٔ اول را قوی‌تر و جذاب‌تر یافتم، هرچند پایان هم همچنان نسبتاً گیراست. همان‌طور که گفته شد، پلازا در تمام طول فیلم عالی است و بدون تردید بار فیلم...

فیلمی در فیلمی در فیلم. حماسی... اما نه چندان. با این حال دلم می‌خواهد اوبری پلازا را در نقش‌های اصلی بیشتری ببینم. اوبری پلازا در این فیلم بی‌نظیر است. «بلک بیر» از ابتدا تا انتها کنجکاوی‌برانگیز است؛ نیمهٔ اول را قوی‌تر و جذاب‌تر یافتم، هرچند پایان هم همچنان نسبتاً گیراست. همان‌طور که گفته شد، پلازا در تمام طول فیلم عالی است و بدون تردید بار فیلم را به دوش می‌کشد. کریستوفر ابوت چند صحنهٔ خوب دارد و حضور پائولا لازارو، بازیگر تازه‌واردِ سریال معروف، جالب است. واقعا دوست داشتم «بلک بیر» را دوست داشته باشم. تا نقطهٔ میانی فیلم از آن لذت می‌بردم، اما ناگهان همه‌چیز فرو ریخت؛ سریع‌تر از سقوط کارنامهٔ یک ستاره. فیلم دو بخش دارد: نیمهٔ اول—خرس در جاده—و نیمهٔ دوم—خرس کنار خانه (بیایید آن‌ها را BB1 و BB2 بنامیم)؛ هر دو بخش با ظهور خرس عنوان‌شده پایان می‌یابند، اما هر دو می‌توانستند با تابلوی «بن‌بست» هم خاتمه پیدا کنند. در یک خانهٔ دورافتاده کنار دریاچه، گِیب (کریستوفر ابوت) و بلِر (سارا گِیدن)، آلیسون (اوبری پلازا) را که کارگردان نوظهوری است، می‌پذیرند. مثل کلیشهٔ هنرمندان، این سه خلاق و باهوش‌اند اما بچگانه و لجباز نیز هستند. آلیسون دروغ‌گوی آشکار و مرضی است، گِیب نابالغ و دست‌کاری‌کننده است، و بِلِر اجازه نمی‌دهد بارداری‌اش مانع رشد مشروبات‌خواری‌اش شود (بازیگری‌ها، به‌واقع، دقیق انتخاب شده‌اند). تعامل‌هایشان پر است از رفتارهای تحقیرآمیز و منفعل-تهاجمی. این بخش سرگرم‌کننده و کنجکاوی‌برانگیز است؛ دیالوگ‌ها هم رک و هم متفکرانه‌اند (از به‌کاربردن واژهٔ «خودمحورانه» خوشم آمد)، اما بزرگ‌ترین توهین به هوش مخاطب در قالب یک سِکانس معلق—برای نداشتن واژهٔ بهتر—که به‌راحتی به BB2 پیوند می‌خورد، ظاهر می‌شود. نیمهٔ دوم باتلاقی فرامتنی است که در آن فیلمی در دل فیلم نمایش داده می‌شود، اما آن فیلم درونی در واقع همان فیلمی نیست که تا کنون دیده‌ایم؛ بنابراین گویا فیلم فرضی سومی در این کابوس مفهومی پنهان شده است. اگر BB1 مثل یک تصادف قطاری بود که نمی‌توانستیم از تماشای آن دست برداریم، BB2 صرفا یک تصادف قطاری است. تنها کیفیتِ قابل‌انتقال از نیمهٔ اول بازیگری‌هاست که شاید حتی بهتر هم شده‌اند—و این فقط باعث تأسف برای بازیگران می‌شود. در مجموع، آنچه داریم دو پیش‌نویس از همان ایدهٔ نسبتاً خوب است، که برابر با یک محصول نهایی و کامل نیست. به‌جای بازگشت به مرحلهٔ بازنویسی، نویسنده/کارگردان تصمیم گرفته همان فرضیهٔ ناپخته را دو بار پیاپی ارائه کند و هر بار از ارائهٔ خاتمه‌ای مناسب غفلت ورزد.