فیلم The Three Faces of Eve 1957

«این مشکل از شما نیست که با من ازدواج می‌کنی، مشکل از من است که با هیچ‌کس ازدواج می‌کنم. من مریضم. از لحاظ روانی مریضم و هرگز نمی‌توانم با کسی ازدواج کنم.» «The Three Faces of Eve» را نانالی جانسون کارگردانی کرده که فیلمنامه را نیز از روی کتابی به قلم کوربت تیگپن و هروی اِم. کلکلی اقتباس کرده است. در این فیلم جوآن وودوارد، لی...

«این مشکل از شما نیست که با من ازدواج می‌کنی، مشکل از من است که با هیچ‌کس ازدواج می‌کنم. من مریضم. از لحاظ روانی مریضم و هرگز نمی‌توانم با کسی ازدواج کنم.» «The Three Faces of Eve» را نانالی جانسون کارگردانی کرده که فیلمنامه را نیز از روی کتابی به قلم کوربت تیگپن و هروی اِم. کلکلی اقتباس کرده است. در این فیلم جوآن وودوارد، لی جی. کاب، دیوید وِین و ادوین جروم بازی می‌کنند. فیلم در قالب سینمااسکوپ ساخته شده و موسیقی آن را رابرت امت دولان و فیلم‌برداری را استنلی کورتز بر عهده دارند. دکتر کرتیس لوتر (کاب) ایو وایت (وودوارد) را به‌خاطر اختلال چندشخصیتی درمان می‌کند... شخصیت‌هایی مانند کریستین و «دختر توت‌فرنگی» هم آشکار می‌شوند. این فیلم به‌نوعی در یک «منطقه مُرده» هالیوود گیر افتاده است. تأثیرش در زمان اکران سال ۱۹۵۷، زمانی که هالیوود هنوز داشت با نمایش بیماری‌های روانی در سینما کنار می‌آمد، قابل چشم‌پوشی نیست و برای بهره‌بردن از نکات مثبت اثر باید خود را به آن دوره ببرید. امروز که به آن نگاه می‌کنیم، پر از ایده‌های ساده‌انگارانه است؛ گاهی حس می‌شود هالیوود به درمانی معجزه‌آسا برای بیماری‌های روانی باور دارد؛ دکتری خوش‌رو که حرف می‌زند، انگشتانش را چکه می‌کند و همه‌چیز ناگهان حل می‌شود — و بعد از برخی صحنه‌ها هم برای خنده استفاده می‌شود. با این حال، علت قرار گرفتن فیلم در «سرزمین هیچ‌کس» هالیوود این است که علی‌رغم برخی خامی‌ها، اثری مهم باقی می‌ماند؛ فیلمی که موضوع مورد بحث را وارد فرهنگ عامه کرد. به‌عنوان یک گام میانی در روند ورود سینما به مسائل ذهنی، این فیلم آگاهی را افزایش داد و پلی ساخت که بعدها آثاری مثل «پرنده‌مقلد صحرا» و «دختر مختل» با کیفیتی بهتر از آن عبور کردند. بدرخشش واقعی فیلم اجرای درخشان و اسکاری جوآن وودوارد است؛ نمایشی تحسین‌برانگیز که بیننده را از لحاظ احساسی درگیر می‌کند، تا جایی که غم، خشم، امید و درک در یک دستاورد سینمایی مبهم ادغام می‌شوند. جدای از تعاملات ایو با دکتر لوتر (کاب این‌بار نسبتاً مهار شده بازی می‌کند)، بقیه فیلم گاهی حکم پرکننده را دارد؛ جانسون به‌عنوان کارگردان چندان راحت نیست که تم‌های دراماتیک را بیرون از اتاق پزشک توسعه دهد. بر پایه پرونده واقعی کریس کاستنر سایزمور، داستان تنها سطح تجربه‌های این زن را لمس می‌کند. پایان روان‌پزشکی فیلم نیز ناامیدکننده است، هرچند بی‌شک لحظاتی از شوق وجود دارد وقتی ایوِ سینمایی از تونل تاریکی به سوی روشنایی می‌آید. از این نظر، لکه‌ای بر کارنامه نانالی جانسون است، اما در عین حال پرونده را وارد ذهن عمومی کرد و هنوز هم می‌تواند مردم را به خواندن درباره داستان واقعی ایو ترغیب کند. فیلم قطعی نیست؛ هم پاداش‌هایی دارد و هم نارضایتی‌هایی، اما بازی وودوارد و اهمیت موضوع باعث می‌شود فیلم فراتر از متوسط قرار گیرد. امتیاز: ۷.۵/۱۰ --- نمی‌دانستم انتظار داشته باشم این فیلم این‌قدر خوب باشد! پیش از دیدن فیلم هیچ اطلاعاتی نداشتم و چه سورپرایز خوشایندی بود! این فیلم که داستان واقعی زنی جوان با اختلال چندشخصیتی را روایت می‌کند، به نظرم جلوتر از زمان خود است. همراه با بازی‌های خوب و داستانی که هیچ‌گاه خسته‌کننده نمی‌شود، یکی از بهترین فیلم‌هایی است که از دهه ۱۹۵۰ دیده‌ام. آیا دوباره آن را تماشا می‌کنم؟ قطعاً. آیا دوستانم را وادار می‌کنم آن را ببینند؟ قطعاً بله. --- جوآن وودوارد در این درام پیچیده و ظریفِ شخصیت «خانم وایت» فوق‌العاده است. او زنی است که با «رالف» (دیوید وِین) ازدواج کرده و وقتی خرج‌کردن افراطی او به نقطه انفجار می‌رسد، همسرش طاقت خود را از دست می‌دهد. او انکار می‌کند، به فرزندشان حمله می‌کند و در نهایت در حالی که چیزی به یاد نمی‌آورد، روان‌پزشکی بستری می‌شود؛ جایی که دکتر لوتر (لی جی. کاب) به این نتیجه می‌رسد که او بیمار است. گفتگوهای بیشتر و کمی کمک از همکارش دکتر دی (ادوین جروم) به این باور می‌انجامد که این زن شخصیت‌های جداگانه‌ای دارد: یکی مهربان و ملایم و دیگری قاطع‌تر. این شخصیت‌ها به‌صورت همزیست در یک بدن حضور دارند و دینامیک بینِ آنها به‌تدریج تغییر می‌کند. اوضاع زمانی پیچیده‌تر می‌شود که شخصیتی سوم پدیدار می‌گردد — مسئله‌ای که پزشکان را سردرگم می‌کند، اما آن‌ها مصمم‌اند قبل از آنکه این زن زیر فشارِ شخصیت‌های گیج‌کننده و آزاردهنده‌اش از هم بپاشد، به او کمک کنند. آیا مسئله‌ای در گذشته دفن شده؛ تروما یا فاجعه‌ای؟ وودوارد با مهارتی تمام از یک نقش به نقش دیگر منتقل می‌شود؛ صحنه‌های او با وِین و با کاب بسیار تأثیرگذارند. این نمایشِ ابتدایی از علم روان‌پزشکی به‌خوبی توسط نانالی جانسون ارائه شده و موسیقی رابرت دولان به‌خوبی در همراهی با آمدن و رفتن چهره‌های ایو نقش‌آفرینی می‌کند. موضوع سختی است که درست منعکس شود، اما این فیلم تلاش‌های قوی و محکمی ارائه می‌دهد و نکاتی برای تأمل در اختیار می‌گذارد.