انیمیشن Star Trek: Lower Decks

به‌عنوان یک فرنچایز، استار ترک همیشه پیام و ایده‌ای فراتر از هر قسمت داشت و این سریال هم راهِ آن را ادامه می‌دهد — با این تفاوت که فرمول را حتی بهتر کرده است. برخلاف نمونه‌های قبلی، همه‌ی نیروی روایی این سریال صرف رساندن یک نکته‌ی مشخص می‌شود: «کار کردن احمقانه است؛ خودت باش و خوش بگذران!» این گزاره برای دنیای امروز که بهبودِ خود...

به‌عنوان یک فرنچایز، استار ترک همیشه پیام و ایده‌ای فراتر از هر قسمت داشت و این سریال هم راهِ آن را ادامه می‌دهد — با این تفاوت که فرمول را حتی بهتر کرده است. برخلاف نمونه‌های قبلی، همه‌ی نیروی روایی این سریال صرف رساندن یک نکته‌ی مشخص می‌شود: «کار کردن احمقانه است؛ خودت باش و خوش بگذران!» این گزاره برای دنیای امروز که بهبودِ خود اغلب به شکلِ کاری طاقت‌فرسا جلوه می‌کند و کارِ روزمره معمولاً بی‌فایده به نظر می‌آید، انتخابی بجا و لازم است. اگر هم نتوانی برای یک بار هم که شده خودت را رها کنی و از احمقانه‌های مفرح لذت ببری، طنز زیرپوستی سریال همان آخرین خرده‌های خوداحترامیِ بیش از حدت را هم از بین می‌برد: تو همین الآن کامل هستی، پس لذت ببر و بگذار جریانِ کار خودش پیش رود — در نهایت آن‌قدرها هم مهم نیست. Lower Decks نوعی متفاوت از استار ترک است، ولی بالاخره همان استار ترکِ واقعی است. وقتی فصل اول پخش شد من نقد بدی نوشته بودم و حالا می‌خواهم آن را جبران کنم — نقدهای قبلی من درباره‌ی آن اپیزودها درست بودند، اما از آن زمان به‌خصوص در فصل سوم، این سریال خیلی بیشتر از یک سیتکام انیمیشنی یا یک پارودی ساده از استار ترک شده است. حالا بالاخره حسِ واقعی استار ترک را می‌دهد؛ بالاترین تحسینی که یک طرفدار می‌تواند بکند، به‌خصوص در زمانی که این «نیو‌ترک»ها کم‌وبیش حال و هوای واقعی استار ترک را ندارند (اگرچه Strange New Worlds هم جای خود را دارد). مشکل اینجاست که بسیاری از طرفداران در ابتدا نمی‌فهمیدند یک پارودی اغراق‌آمیز انیمیشنی چطور می‌تواند بیشتر شبیهِ استار ترک باشد تا مثلاً آنِ سریالی دیگر. اما Lower Decks فراتر از پارودی است. جین رودنبری استار ترک را «سفرهای گالیور در فضا» توصیف کرده بود؛ سفرهای گالیور هم از ابتدا طنزی اجتماعی و پارودیِ وضعیتِ زمانه بود و نویسنده برای فرار از سانسور، داستان را به جزیره یا سیاره‌ای دور نسبت می‌داد که اتفاقی دقیقاً شبیه جامعه‌ی معاصرِ نویسنده به نظر می‌رسید. اما امروز آن ترفند آن‌قدر شناخته شده است که مدیران استودیوها فریبش را نمی‌خورند و به همین خاطر بسیاری از سریال‌های جدید احساسِ استار ترکِ واقعی را منتقل نمی‌کنند. در مقابل، Lower Decks از حالتِ پارودی و انیمیشنی بودنش بهره می‌برد: چون ساده‌تر جدی گرفته نمی‌شود، راحت‌تر می‌تواند نقدهایش را درباره‌ی مسائل معاصر (حتی اگر عمدتاً نقدِ نیو‌ترک باشد) در میان انبوهِ جوک‌ها، ایستر اِگ‌ها و شکستن دیوار چهارم پنهان کند. همین که داستانش «عکسِ پایین‌دِک‌ها» را نشان می‌دهد باعث می‌شود بین سریال‌های پرهزینه‌تر و ستاره‌دارتر جلب توجه نکند — و آن‌ها روی همین عدم جلب توجه حساب کرده‌اند. وقتی این راز را فهمیدم، کاملاً عاشق‌شان شدم. به‌همین دلیل است که در ابتدا بیشتر روی پارودی کار می‌کردند، اما از همین فصل و این اپیزود به بعد کم‌کم نقاب را کنار گذاشته‌اند و زیرِ همه‌ی شوخی‌های ظاهراً ابلهانه، داستان‌ها و پیام‌های واقعی و معناداری قرار داده‌اند.