فیلم Big Bad Wolves 2013

گرگ‌هایی در گله در پی شکار یک «گوسفند-هیولا». اولین چیزی که به ذهنم آمد فیلم Save the Green Planet بود، اما آن فیلم جنایی-هیجانی بود نه فانتزی-علمی‌تخیلی. وقتی تارانتینو از فیلم تعریف کرد، تصویری از مردان خشن با کاپشن چرمی، تفنگ در یک دست و سیگار برگ در دست دیگر در ذهنم نقش بست؛ با این حال این فیلم چندان پرخشونت نیست. فیلم‌نامه اغلب وقتی می‌خواهد...

گرگ‌هایی در گله در پی شکار یک «گوسفند-هیولا». اولین چیزی که به ذهنم آمد فیلم Save the Green Planet بود، اما آن فیلم جنایی-هیجانی بود نه فانتزی-علمی‌تخیلی. وقتی تارانتینو از فیلم تعریف کرد، تصویری از مردان خشن با کاپشن چرمی، تفنگ در یک دست و سیگار برگ در دست دیگر در ذهنم نقش بست؛ با این حال این فیلم چندان پرخشونت نیست. فیلم‌نامه اغلب وقتی می‌خواهد به سمت تنش و اضطراب برود دچار افت می‌شود. در نتیجه گاهی حس می‌کنید «نزدیک بود» و گاهی ناامید می‌شوید. در هر صورت، به من نگفته بودند که فیلم یک کمدی سیاه است؛ برایم غافلگیرکننده بود و تا حدودی از آن لذت بردم. موضوع فیلم جدی است، اما ارائه‌اش سبک است و جنبه تاریک حقیقت تا پیچش نهایی پنهان می‌ماند. برای بیننده حدس‌ها در دو مسیر است: یا «او مرتکب شده» یا «او نکرده» و فیلم جانب مشخصی نمی‌گیرد. مدت‌زمان فیلم مناسب و ریتم آن متعادل است. جایی برای معرفی درست شخصیت‌ها وجود ندارد، حتی رویداد ابتدایی که کل فیلم بر آن استوار است معرفی نمی‌شود؛ از همان ابتدا نویسنده همه چیز را برای افشای نهایی نگه می‌دارد که این کار چندان هوشمندانه نیست و انگار از گذاشتن سرنخ می‌ترسد. «دیوانه‌ها از دیوانه‌ها می‌ترسند.» تا حدودی شبیه فیلم هالیوودی Prisoners است — تقریباً هم‌خوانی دارد، به جز شخصیت‌ها و مکان‌ها. فیلم خوب است ولی عالی نیست. تلاش قابل توجهی صورت گرفته و مطمئنم بسیاری این فیلم را خواهند پسندید. روایت درباره ربودن مردی به ظن ارتکاب جرم و بازجویی مخفی است؛ فیلم باقی داستان را تا رسیدن به بخش پایانی حساس کش می‌دهد و در این میان روش‌های شکنجه و تعلیق داستان توجه بیننده را حفظ می‌کند. با توجه به تأیید تارانتینو، برای طرفداران او دیدن فیلم آساناً توصیه می‌شود. من می‌گویم پس از تماشا خودتان قضاوت کنید. به نظرم فرصت بزرگی برای تصاحب مضمون از دست رفته، به‌خصوص با داشتن عنوان و تم قدرتمند. با این حال فیلم بدی نیست و احتمالاً در میان 50 فیلم برتر سال جای می‌گیرد، شاید حتی در میان 25 فیلم برتر. فیلم همان‌طور بود که انتظار داشتم؛ داستان و انتظارم هم‌راستا حرکت کردند. حداقل سرگرم شدم، اما فیلم فراتر از انتظاراتم نرفت تا با عناصر جالب مرا شگفت‌زده کند. شکست خورد؛ گویی می‌خواهند شرابی نو را در بطری قدیمی با همان برچسب بریزند. خوش‌استایل است، اما تلاش برای «باهوش» نشان دادن بیش از حد، آن را کمی ناکام گذاشت. از طرف دیگر، به عنوان اثری اسرائیلی، قابل توجه است. امتیاز: 6.5/10 کوئنتین تارانتینو این فیلم را بهترین فیلم 2013 نامید و به راحتی می‌توان دلیلش را فهمید. فیلم طنزی بسیار تیره دارد درباره موضوعی ناخوشایند، و همان طنز تلخ و گزنده‌ای را که در آثار تارانتینو دیده‌ایم ارائه می‌دهد. به نظرم نویسنده-کارگردانان فیلم را به‌خوبی کنار هم چیده‌اند و بازی‌ها قوی است. شخصیت‌پردازی عمداً انجام نشده تا مخاطب از قلب فیلم دور نگه داشته شود؛ این انتخاب خلاقانه‌ای است که به ما اجازه می‌دهد بخندیم به جای اینکه گریه کنیم. اگر طرفدار تارانتینو هستید، این جواهر را از دست ندهید.