فیلم Airport ’77 1977

در پردهٔ سوم، در بخش نجات غواصی کمی کند می‌شود، اما دوباره کمی جان می‌گیرد و پایان نسبتاً خوبی دارد. حالا که سه‌تا از این فیلم‌ها را دیده‌ام، با اینکه چندان فیلم‌های بزرگی نیستند، من طرفدار مجموعهٔ «ایرپورت» هستم، هرچند گاهی تا حدی غیرواقعی‌اند. امتیاز: ۳ از ۵ با وجود — یا شاید به‌خاطر — بازیگران درخشان، این فیلم فاجعه‌آمیز واقعاً ضعیف است و عناصر فیلم...

در پردهٔ سوم، در بخش نجات غواصی کمی کند می‌شود، اما دوباره کمی جان می‌گیرد و پایان نسبتاً خوبی دارد. حالا که سه‌تا از این فیلم‌ها را دیده‌ام، با اینکه چندان فیلم‌های بزرگی نیستند، من طرفدار مجموعهٔ «ایرپورت» هستم، هرچند گاهی تا حدی غیرواقعی‌اند. امتیاز: ۳ از ۵ با وجود — یا شاید به‌خاطر — بازیگران درخشان، این فیلم فاجعه‌آمیز واقعاً ضعیف است و عناصر فیلم اصلی «ایرپورت» (۱۹۷۰) را با بخش‌هایی از «ماجرای پوزیدون» (۱۹۷۲) ترکیب کرده است. جیمز استوارت نقش صاحب یک هواپیمای مملو از مسافر را کم‌حضور ایفا می‌کند؛ هواپیما با مه روبه‌رو می‌شود و حتی دچار هواپیماربایی می‌شود، طوری که مثلث برمودا کوچک‌ترین نگرانی‌شان به‌نظر می‌رسد. کاپیتان با بازی جک لمون («گالاگر») و کمک شایستهٔ مهماندار ارشد «کارن» (لی گرانت) هدایت می‌شود؛ این هواپیمای بسیار جادار اکنون زیر آب و تا حدی از مسیر خارج شده است. آیا آن‌ها می‌توانند به سطح برسند و نجات‌دهندگان را خبر کنند؟ متأسفانه همهٔ این‌ها بیش از حد غیرقابل‌باور است. نیم‌ساعت پایانی شاهد بازیگرانی مانند کریستوفر لی، اولیویا دو هاویلند و جوزف کاتن است که در مجموعه‌ای از مینی‌ملودرام‌ها گرفتار می‌شوند و زندگی‌ها و ضعف‌هایشان برای ما نمایش داده می‌شود — و چندان جذاب هم نیست. جلوه‌های ویژه واضحاً در یک مخزن آب فیلم‌برداری شده (هرچند برای ماهی‌های بزرگ)؛ دیالوگ‌ها نسبتاً بی‌روح‌اند و موسیقی جان کاکاواس تلاش می‌کند بار زیادی از ضعف بازی‌ها را جبران کند؛ بازیگران اینجا نه با هم جفت می‌شوند و نه می‌درخشند. خوشبختانه در آن زمان این ژانر که پیش‌تر موفق بود به پایان خود نزدیک می‌شد — و ایده‌اش بیش از حد تکرار شده بود. فیلم افتضاح نیست و اگر بیرون باران باشد دیدنی است، اما با این مجموعهٔ درخشان از ستارگان هالیوود، متأسفانه کاملاً فراموش‌شدنی است.