فیلم Miracle in Milan 1951

نوزادی به‌نام «توتّو» در یک کلم‌زار پیدا می‌شود و زنی مهربان او را بزرگ می‌کند؛ اما پس از مرگ او، توتّو مجبور می‌شود به یتیم‌خانه برود. از آنجا بیرون می‌آید و یکی از خوش‌قلب‌ترین و امیدوارترین جوانانِ جامعه پس از جنگ میلان می‌شود (با بازی فرانچسکو گولیزانو). رفتار بشاش و آداب نیکوی او مرتباً آدم‌های عبوس و تلخ‌مزاج را گیج می‌کند تا آنکه با مردی...

نوزادی به‌نام «توتّو» در یک کلم‌زار پیدا می‌شود و زنی مهربان او را بزرگ می‌کند؛ اما پس از مرگ او، توتّو مجبور می‌شود به یتیم‌خانه برود. از آنجا بیرون می‌آید و یکی از خوش‌قلب‌ترین و امیدوارترین جوانانِ جامعه پس از جنگ میلان می‌شود (با بازی فرانچسکو گولیزانو). رفتار بشاش و آداب نیکوی او مرتباً آدم‌های عبوس و تلخ‌مزاج را گیج می‌کند تا آنکه با مردی برخورد می‌کند که می‌خواهد کیف کوچک او را بزند. توتّو کیف را به او می‌بخشد و در عوض همان شب مهمان خانهٔ آن مرد می‌شود. این دیدار، توتّو را با جماعتی پرجنب‌وجوش آشنا می‌کند که مانند زاغه‌نشینان بر روی زمینی بمباران‌شده زندگی می‌کنند. کمی بعد مرد ثروتمندی به‌نام «موبی» (با بازی گوگللمو بارنابو) می‌آید و زمین را می‌خرد و می‌خواهد این زاغه‌نشینان را از آنجا بیرون کند. پلیس هم به‌سرعت می‌رسد، اما پیش از اینکه آن‌ها را از آنجا اخراج کنند، مادر مرحوم توتّو از آسمان ظاهر می‌شود—شبیه روحِ جیکوب مارلی، اما بدون زنجیر—و کبوترى به او هدیه می‌دهد. با این پرنده توتّو می‌تواند هر کاری بخواهد انجام دهد؛ به‌طرزی کمدی جلوی طمع «موبی» را می‌گیرد، اما به‌سرعت می‌فهمد مردمِ گرفتار فقر حالا از او خواسته‌های زیادی دارند؛ از یک پالتوی پوست تا یک رادیو و البته مقادیر زیادی لیره! فیلم سرگرم‌کننده است: به‌طور کنایه‌آمیزی به فقر و طمع می‌زند، از صداقت و پاک‌نهادی تعریف می‌کند و حقیقتاً خنده‌دار هم هست. شخصیتِ گولیزانو ترکیبی از الیور تویست و آوارهٔ چاپلین را به‌خاطر می‌آورد—همیشه نیمه‌پر لیوان را می‌بیند—و در مجموع نود دقیقهٔ نسبتاً شادی‌آور و مفرح فراهم می‌کند.