فیلم The Color of Money 1986

در ادامه‌ی دلنشینِ «The Hustler» (۱۹۶۱)، پل نیومن در نقش ادی، بازیکن باتجربه‌ای که دیگر مانند گذشته شکست‌ناپذیر نیست، بازیکن مغرور و کم‌تجربه‌ای به نام وینسنت (تام کروز) را زیر بال و پر خود می‌گیرد تا به او یاد بدهد چگونه برنده شود و با بردهای بزرگ پول به‌دست آورد. وینسنت در ابتدا با این ایده مخالفت می‌کند، اما خیلی زود فرصت را می‌فهمد و...

در ادامه‌ی دلنشینِ «The Hustler» (۱۹۶۱)، پل نیومن در نقش ادی، بازیکن باتجربه‌ای که دیگر مانند گذشته شکست‌ناپذیر نیست، بازیکن مغرور و کم‌تجربه‌ای به نام وینسنت (تام کروز) را زیر بال و پر خود می‌گیرد تا به او یاد بدهد چگونه برنده شود و با بردهای بزرگ پول به‌دست آورد. وینسنت در ابتدا با این ایده مخالفت می‌کند، اما خیلی زود فرصت را می‌فهمد و به سرعت هر دو راهی گشت‌وگذار در سالن‌های بیلیارد سراسر کشور می‌شوند تا پول کافی برای شرکت در مسابقات قهرمانان فراهم کنند. نیومن در این فیلم در بهترین فرم خود ظاهر شده است؛ نقش فردی که زمانی شکست‌ناپذیر بود را با قوت و ظرافت بازی می‌کند. او می‌داند دیگر آن سطح سابق را ندارد؛ اما آیا دارد از طریق شاگردش زندگی می‌کند یا این جوان می‌تواند او را برانگیزد تا یک بار دیگر بازی‌اش را ارتقا دهد؟ کروز هم در نقش جوان مغرور و مطمئن از خود عملکرد قابل‌قبولی دارد و بین این دو بازیگر شیمی چشمگیری مشاهده می‌شود، هرچند داستان تا حدی قابل‌ پیش‌بینی پیش می‌رود. مری الیزابت ماسترانتونیو (در نقش کارمن) و هلن شیور (در نقش جَنِل) هر دو در نقش‌های بانوانِ همراه خوب ظاهر شده‌اند؛ اولی تلاش می‌کند وینسنت را سر پا نگه دارد و دومی سعی می‌کند ادی را انگیزه‌مند نگه دارد. با پیشروی سفر، حسِ وابستگی و هم‌زمان تنشی رو به افزایش بین این دو شکل می‌گیرد که سرانجام به انفجار احساسات خواهد انجامید. جان ترتورو و فارست ویتاکر نیز حضورهایی به‌موقع و مؤثر دارند که کوتاهی‌ها و فرصت‌های هر دو شخصیت را به‌روشنی نشان می‌دهند. گفت‌وگوها قوی، مختصر و پرمغزند؛ نیومن همچنان از بیان‌ها و نگاه‌هایش خوب استفاده می‌کند و ریتم داستان به‌طرز مؤثری ساخته و پرداخته می‌شود. دو ساعت فیلم به‌سرعت می‌گذرد و در نهایت با پایانی روبه‌رو می‌شویم که من کمی آن را طعنه‌آمیز یافتم. تکلیف «رنگ پول ۲» چه شد؟