سریال Echoes

داستان و نویسنده واقعاً ضعیف‌اند. نویسنده آرزو دارد مثل وینا ساد در «The Killing» بنویسد، اما ونسا گازی هرگز آن سطح نیست. بازی‌ها کسالت‌آور و لحن‌ها کم‌رمق‌اند؛ کلیت ماجرا حول فرضیه‌ای بد اجرا شده درباره دوقلوهای «ادعا شده» همسان می‌چرخد، در حالی که بارها و بارها از خلال فلش‌بک‌ها می‌بینیم این دو قطعاً یکسان نیستند. متأسفانه آن که کمتر در زمان حال حضور دارد و...

داستان و نویسنده واقعاً ضعیف‌اند. نویسنده آرزو دارد مثل وینا ساد در «The Killing» بنویسد، اما ونسا گازی هرگز آن سطح نیست. بازی‌ها کسالت‌آور و لحن‌ها کم‌رمق‌اند؛ کلیت ماجرا حول فرضیه‌ای بد اجرا شده درباره دوقلوهای «ادعا شده» همسان می‌چرخد، در حالی که بارها و بارها از خلال فلش‌بک‌ها می‌بینیم این دو قطعاً یکسان نیستند. متأسفانه آن که کمتر در زمان حال حضور دارد و کمتر روی صفحه دیده می‌شود، قاعدتاً زیباتر است. بین دو خواهر نوعی کشش جنسی نامعمول به چشم می‌خورد و آن‌ها بعضاً نیمه‌عریان (شانه و گردن نمایان) نشان داده می‌شوند. روایت و طراحی شخصیت‌ها در هم می‌لولند و بازی کم‌نفس و نازک بازیگر نقش اصلی هم کمکی به جذابیت نمی‌کند. بازی شوهرش در لس‌آنجلس شبیه نقش آدمی دست‌پاچه و ساده‌دل است؛ هر بار که وارد ماجرا می‌شود فقط جملات تکراری‌ای مثل «صبر کن»، «توضیحات دیگری هم ممکن است باشد»، «مواظب باش» و «شب‌به‌خیر» می‌گوید و قادر نیست تشخیص دهد همسرش دچار مشکل روانی است و به حمایت حضوری نیاز دارد. عروسک‌ها و «چاکی»، جست‌وجوی دفترچه خاطرات و کنترل سوابق تماس‌ها، برادرشوهر عجیب‌الخلقه و دختری که لحظه‌ای مادرش را به‌درستی می‌شناسد و لحظه‌ای بعد رفتار و گفته‌هایش متناقض است، همگی حس نامنسجم و پراکنده‌ای به سریال می‌دهند. در حقیقت تنها اجرای نسبتاً جالب در سراسر مجموعه، نگاه‌های درشت کلانتر شهر است. در پایان، برخی سامانه‌های امتیازدهی هم اشتباه عمل می‌کنند چون داده‌هایشان از سریال هم‌نامی به سال 2001 نشأت می‌گیرد. من پس از حدود سه‌چهارم قسمت دوم سریال را رها کردم؛ ادامه‌دادن این شکنجه‌ی روایی برایم ارزش وقت گذاشتن نداشت.