فیلم I Kill Giants 2017

موجودات CGI دیدنی و جذاب بودند، اما متأسفانه بخش بسیار اندکی از فیلم را تشکیل می‌دادند و این دقیقاً با آنچه فیلم برایش تبلیغ شده بود مطابقت نداشت. من با شکستن انتظارات مشکلی ندارم، اما I Kill Giants آن‌قدر در گزینه‌های جایگزینش ارائهٔ تازه و قانع‌کننده نداشت که بتوانم آن را با اطمینان کامل توصیه کنم. آنچه دارد گاهی جالب است و گرچه کمی ناامید...

موجودات CGI دیدنی و جذاب بودند، اما متأسفانه بخش بسیار اندکی از فیلم را تشکیل می‌دادند و این دقیقاً با آنچه فیلم برایش تبلیغ شده بود مطابقت نداشت. من با شکستن انتظارات مشکلی ندارم، اما I Kill Giants آن‌قدر در گزینه‌های جایگزینش ارائهٔ تازه و قانع‌کننده نداشت که بتوانم آن را با اطمینان کامل توصیه کنم. آنچه دارد گاهی جالب است و گرچه کمی ناامید شدم، اما خیلی هم به بدترین فیلم‌هایی که امسال دیده‌ام شباهت ندارد. امتیاز نهایی: ★★½ — چیزهای زیادی داشت که برایم جذاب بود، اما به‌عنوان یک کل آن‌طور که باید موفق نبود. خلاصهٔ اخلاقی ماجرا این است که در عمق وجود هر فرد جالب و متفاوت، یک آدم آسیب‌دیدهٔ عاطفی هست که فقط وقتی «درمان» شود می‌خواهد لباس‌های معمولی بپوشد؛ دارم به فیلم‌هایی مثل The Breakfast Club، The Faculty و This Must Be The Place اشاره می‌کنم. فیلم می‌توانست بهتر باشد اگر ابهام بیشتری داشت و کمتر تلاش می‌شد افراد خلاق را «عادی» کنند. واقعاً ناراحت شدم وقتی نقش اول دختر بدون گوش‌های خرگوشی‌اش ظاهر شد. طراحی موجودات جذاب بود اما تا حدی بی‌هدف به نظر می‌رسید، چون فیلم بیشتر یک درام احساسی است تا فیلمی دربارهٔ هیولاها. علاوه بر این، ترکیب CGI و صحنه‌های واقعی آن‌قدر خوب نبود که طبیعی یا روان به چشم بیاید. در مجموع کمی وقت‌ تلف‌کن بود، هرچند انتخاب هیولا جالب بود — زیادی مستقل بود و از جنبه‌های دیگر کمی خالی. برای یک درام احساسی بهتر که در آن هیولاهای واقعی مشکلات نمادین را بیان می‌کنند، فیلم Colossal انتخاب بهتری است.