فیلم Kidnap 2017

ضعیف ساخته شده و تا حد زیادی قابل پیش‌بینی است. واقعاً جای تعجب دارد که هِیلی بری چگونه سر از فیلم‌هایی مثل Kidnap درآورده. فیلم بد نیست، ولی مشخصاً کم‌هزینه است و چیزی جز دستمزد برای بازیگر را در آن نمی‌بینم. امتیاز نهایی: ★★ — چند نکته که به من خوش آمد داشت اما محصول نهایی ضعیف بود. اکنون یا هرگز! واکنش یک مادر برای کسانی که کورکورانه...

ضعیف ساخته شده و تا حد زیادی قابل پیش‌بینی است. واقعاً جای تعجب دارد که هِیلی بری چگونه سر از فیلم‌هایی مثل Kidnap درآورده. فیلم بد نیست، ولی مشخصاً کم‌هزینه است و چیزی جز دستمزد برای بازیگر را در آن نمی‌بینم. امتیاز نهایی: ★★ — چند نکته که به من خوش آمد داشت اما محصول نهایی ضعیف بود. اکنون یا هرگز! واکنش یک مادر برای کسانی که کورکورانه حرف منتقدان را دنبال می‌کنند، واقعاً شوکه‌کننده خواهد بود. این فیلم واقعاً خوب است؛ من کاملاً از آن لذت بردم. البته فیلمی بی‌نظیر نیست—در صد سال تاریخ سینما صدها فیلم مشابه ساخته شده—این هم یکی دیگر از آن‌هاست و اشکالی هم ندارد. بسیاری از مخاطبان آن را اشتباه قضاوت کردند. ریتم فیلم بسیار تند است، بنابراین اساساً وقتِ جست‌وجوی ایرادها نیست؛ اگر کسی دنبال نقص‌ها بگردد، از خودِ نمایش لذت نمی‌برد و در نتیجه همه‌چیز را از دست می‌دهد و فقط به‌جای لذت بردن، آن را تخریب می‌کند، درست مثل عده‌ای که نقش منتقدان را بازی می‌کنند. خلاصهٔ داستان ساده است: یک مادر سخت‌کوش که درگیر اختلاف طلاق و دعوای حضانت است، در پارک هنگام یک تماس تلفنی مهم پسرش را گم می‌کند. مادری هوشیار به‌سرعت می‌بیند که پسرش به‌زور سوار ماشین غریبه‌ای شده و فوراً به دنبال او می‌دود. باقیِ ماجراها در جاده رخ می‌دهد: تعقیب و گریز با ماشین و یک پیچش در پایان. فیلمنامه خوب نوشته شده و بازی‌ها، به‌ویژه اجرای هِیلی بری، قابل قبول است؛ در این مدت او را چنین نقش پُرانرژی‌ای ندیده بودم. صرف‌نظر از جزئیات داستان، فیلم نوعی الهام‌بخشی است—نحوهٔ مبارزهٔ یک مادر برای پسرش، غریزهٔ مادری. انتظار نباید داشت شبیه فیلم‌هایی مثل Taken باشد؛ شاید از نظر واقع‌گرایانه کاملاً دقیق نباشد، اما از نظر سینمایی صادق است. افسوس که فیلم پس از تأخیرهای زیاد اکران شد و واکنش مردم نسبت به آن ناامیدکننده بود. باور کنید، فیلمِ خوبی است و من قطعاً آن را توصیه می‌کنم. امتیاز: 8/10 در میانهٔ دعوای حضانت، کارلا (هِیلی بری) پسر خردسالش فرانکی را به پارک می‌برد تا کمی خوش بگذراند. وقتی او مشغول یک تماس مهم می‌شود، پسر را می‌ربایند و او تنها از دور می‌بیند که پسرک در ماشین فشرده شده است. او فوراً به دنبال ماشین می‌دود و در نود دقیقهٔ بعد ما شاهد تعقیب غیرمحتمل او هستیم. متأسفانه او تلفنش را در پارکینگ انداخته و راهی برای طلب کمک ندارد. آیا همسر ناراضی‌اش پشت ماجراست؟ یا شاید کسی خواسته بچه کم‌تر در صفحه باشد؟ مادر دست از تلاش برنمی‌دارد و آن‌ها از شهر خارج می‌شوند و نمی‌دانیم به کجا می‌روند. در یک مرحله او موفق می‌شود روبه‌رو شود و به او گفته می‌شود برای بازگرداندن پسرش باید ۱۰ هزار دلار پرداخت کند؛ آن بخش از داستان چنان مضحک است که دوباره تعجب می‌کنی چه چیزی باعث شده بری جذب چنین فیلمی شود. انصافاً به نقش‌اش حس وحشت و درماندگی می‌بخشد، اما موقعیت‌ها اغلب غیرقابل‌باور و تصادفی‌اند — چندان نمی‌توان آن‌ها را جدی گرفت. شاید بهتر است کسی با بیل کنار او نایستد! همچنین تدوین و پیوستگی فیلم تا حدی آماتورانه و شبیه کارهای دانشجویی به‌نظر می‌رسد.