فیلم Streets of Fire 1984

بمب‌زن‌ها، بلَسترها، مهاجمان و خیابان‌های آتش «Streets of Fire» (خیابان‌های آتش) را والتر هیل کارگردانی کرده و خودش همراه لری گراس فیلمنامه را نوشته است. در این فیلم مایکل پاره، دایان لین، ریک مورانیس، ایمی مادیگان و ویلم دفو بازی دارند. موسیقی را ری کوودر ساخته و فیلم‌برداری اثر از اندرو لازلو است. وقتی خوانندهٔ گروه «الن ایم و آتَکرز» را دستهٔ موتورسواری «بمبِرز» می‌دزدند، دوست‌پسر پیشینِ...

بمب‌زن‌ها، بلَسترها، مهاجمان و خیابان‌های آتش «Streets of Fire» (خیابان‌های آتش) را والتر هیل کارگردانی کرده و خودش همراه لری گراس فیلمنامه را نوشته است. در این فیلم مایکل پاره، دایان لین، ریک مورانیس، ایمی مادیگان و ویلم دفو بازی دارند. موسیقی را ری کوودر ساخته و فیلم‌برداری اثر از اندرو لازلو است. وقتی خوانندهٔ گروه «الن ایم و آتَکرز» را دستهٔ موتورسواری «بمبِرز» می‌دزدند، دوست‌پسر پیشینِ او که سرباز سابقِ مزدور است، تماس گرفته و اجیر می‌شود تا او را نجات بدهد... در سال ۱۹۸۴ چند فیلم از کارگردانان متهور اکران شد که آن زمان چندان مورد توجه قرار نگرفتند اما حالا به‌عنوان آثار «کالت» شناخته می‌شوند؛ یکی «Repo Man» اثر الکس کاکس و دیگری همین «Streets of Fire» از والتر هیل است. «Streets of Fire» ترکیبی نامتعارف از ایده‌ها و تأثیرات مختلف است. تا حدی یک اپرای راک است که در شهری نئونی و پر از چشمک و نور می‌گذرد — مکانی نامشخص که نفس می‌کشد میان اضطراب دههٔ ۵۰ و آینده‌گرایی دههٔ ۸۰ — و از سویی دیگر فیلمی مسیرمحور و مأموریتی است با یک ضدقهرمان که نشانه‌هایی از اسنیک پلیسکن دارد و تلاش می‌کند در میدانِ «خنکی» با کاراکترهایی مثل کایل ریس رقابت کند. خودِ هیل هم ضمن اعتراف گفته فیلم مجموعه‌ای از چیزهایی است که در سینما برایش جذاب است؛ اما این نکته به ضرر فیلم تمام نمی‌شود: روایت ساده و سرراست است و هیل هرچه در چنته داشته در فیلم می‌ریزد و نتیجه کار می‌دهد. درواقع فیلم مثل یک کمیک بوک زنده عمل می‌کند؛ خودش را فیلمی صرف می‌داند و تظاهر به واقع‌نمایی ندارد. ظاهر اثر بسیار پرزرق‌وبرق و اغراق‌آمیز است؛ قهرمان و شرور به‌ترتیب با حفاظ‌ بند (بریس) و لباس‌های پی‌وی‌سی دیده می‌شوند. زن‌ها ترکیبی از دختران دل‌ربا و نوجوانی و زن‌هایی خشن و اهل مستی‌اند. خودِ شهر مخلوطی زنده از رنگ و ویرانی، زیبایی و ضرباهنگ است؛ جایی که خیابان‌ها عملاً در آتش‌اند. هیل با چیره‌دستی در اکشن وارد می‌شود؛ صحنه‌ها همیشه پُرنشاط و حرکتی‌اند، موسیقی می‌تراشد و دیالوگ‌ها با شادمانیِ خودآگاه جرقه می‌زنند. بازیگران عالی‌اند؛ بعضی‌هایشان سکسی و خشن، بعضی‌ها موذی و ضعیف، اما همه خون فرهنگ پاپ را در رگ‌های فیلم تزریق می‌کنند. با سبک و خنکی فراوان و اکشنِ پرشمار، «Streets of Fire» ستایشی است برای شوق بازیگرانهٔ زنده. دیدنِ امروزِ فیلم نشان می‌دهد چقدر بعد از اکران روی فیلم‌سازان تأثیر گذاشته است. این فیلم اثری بسیار خفن و پرانرژی است. امتیاز: ۹ از ۱۰. — «Streets of Fire» مثل یک ویدیوی موزیکِ بلندِ جیم استاینمن است (که چندان دور از ذهن هم نیست)، و این هم منطقی است چون خودِ آهنگساز/ترانه‌سرا گرایشی سینمایی دارد. استاینمن ترانه‌های افتتاحیه و اختتامیه را نوشته (از جمله سرود «Tonight Is What It Means to Be Young») و موسیقی متن هم اثری از ری کوودر است که از فیلم دیگری به جا مانده — و قطعاً از این نظر اوضاع می‌توانست خیلی بدتر باشد. جای تعجب نیست که موسیقی بهترین بخش فیلم است (آن‌قدر که آدم آرزو می‌کند فیلم یک موزیکالِ واقعی بود). فیلم با اجرای «الن ایم و آتَکرز» روی صحنه آغاز می‌شود که «Nowhere Fast» را اجرا می‌کنند. اسم بدِ گروه را کنار بگذارید؛ الن هم از لحاظ صحنه‌ای تأثیرگذار است و هم صدایش عالی است، به‌واسطهٔ حضور دایان لین روی صحنه و صدای لِری سارگنت و هالی شِرود. کنسرت ناگهان وقتی قاتل‌کارانِ موتورسواریِ بمبرز به رهبری ریون شَدُک (ویلم دفو) حمله می‌کنند و الن را می‌ربایند، پایان می‌یابد. ریون الن را به منطقه‌ای به نام «بَتِری» می‌برد، بخشی از شهر که پلیس جرأت ورود به آن را ندارد؛ بنابراین بیلی فیش (مورانیس)، دوست‌پسر/مدیر الن، به تام کادی (مایکل پاره) مبلغ ۱۰٬۰۰۰ دلار پیشنهاد می‌دهد تا او را نجات دهد — بیلی هنوز نمی‌داند تام همان دوست‌پسر سابق الن است. تام به همراه مک‌کوی (امی مادیگان)، دختری سرسخت که تحمل آدم‌های مزخرف را ندارد، به راه می‌افتد. دوباره، اکشن مانند یک مونتاژ ام‌تی‌وی اجرا می‌شود، اما این یک انتخاب زیبایی‌شناسانهٔ عمدی است. صحنه‌ها مفصل و پرجزئیات‌اند اما همچنان مشخصاً صحنه‌اند، و ظاهر بازیگران دقیقاً بازتابِ شخصیت‌هایی است که به آن‌ها محول شده‌اند؛ همین موضوع راحتی به وجود می‌آورد چون آنچه می‌بینیم دقیقاً همان چیزی است که باید باشد. مورانیس، که تعجب‌آور هم نیست، بهترین استفاده را از دیالوگ‌هایش می‌کند؛ او دائماً باید سرش را بالا بیاورد تا با هم‌صحبتانش تماس چشمی برقرار کند، اما هم‌زمان همیشه از آن‌ها بالا نگاه می‌کند. «نمی‌دونم چه چیزش بیشتر تاسف‌آوره، طرز حرف زدنت یا طرز لباس‌پوشیدنت»، مک‌کوی به او می‌گوید — و از آنجا که بیلی قرار است الگوهرات‌انگیز و مضحک باشد، هم ظاهرش و هم صدایش دقیقاً همان‌طور است که باید باشد. در مورد دفو هم باید گفت با آن گرایش‌های چرمی و مدل موی میسفیست‌وار، ریون را با نوعی کیفیتِ «کنت اورلاک نوجوان» مزین می‌کند. تنها ناامیدی واقعی پاره است، و به تبع آن، رابطهٔ تام و الن. ما نمی‌دانیم آن‌ها جز جذابیت جسمی چه چیز دیگری در هم می‌بینند (که این یعنی رابطهٔ او با بیلی اساسِ پایدارتری دارد)، و برایمان مهم نیست که در نهایت با هم بمانند یا نه. علاوه بر این، دلخوری‌هایی بین آن دو وجود دارد، اما این مسئله توجیه‌کنندهٔ تنها لحظهٔ واقعاً «چی‌به‌چه؟» فیلم نیست. کلیشه‌ای را می‌شناسیم که در آن قهرمان برای «جلوگیری از آسیب دیدن» به دستیارش مشت می‌زند؛ اما این تنها فیلمی است که به ذهنم می‌رسد که قهرمانِ احتمالی مشتش را در صورت زنی که ظاهراً دوستش دارد فرو می‌کند. درست است که الن وقتی می‌فهمد پسرِ سابقش جرئت کرده از دوست‌پسر فعلی‌اش پول بگیرد تا او را نجات دهد (درحالی‌که حتی پلیس کاری نکرد)، مثل یک دختر لوس رفتار می‌کند، اما کل ماجرا بی‌دلیل است و اینکه او، در این کارتونِ زنده، بعد از بهوش آمدن هیچ‌گونه آسیبِ آشکاری نشان نمی‌دهد، کار را بدتر می‌کند — انگار خشونت علیه زنان جرمی بدون قربانی است. اما شوخی با بیلی است؛ او همان کسی است که در نهایت گیرِ داشتنِ دوست‌دخترِ معروفی می‌ماند که در انظار عمومی آه می‌کشد و دربارهٔ مردی که با احساساتش بازی کرد و به او حمله فیزیکی کرد می‌خواند؛ از طرف دیگر، به‌عنوان مدیر، احتمالاً چندان ناراحتِ گرفتن ۱۰٪ سرِ قراردادش هم نیست.