فیلم کره ای The Fortress 2017

بر پایه رویدادهای واقعیِ اوایل قرن هفدهم، این درام جذاب داستان تلاش‌های آخرین پادشاهِ استقلال‌طلبِ چوسئون (کرهٔ امروزی) را روایت می‌کند تا قلمرو و مردم خود را در برابر چنگ‌های رو به پیشروی دودمان چینگ که هرچه را سر راهشان بود تسخیر می‌کردند، حفظ کند. در برابر شواهدِ مغلوب‌کننده، او باید به قلعه‌ای دورافتاده در کوهستان عقب‌نشینی کند و به غیرقابل‌دسترسی‌بودنِ آن و شدت زمستان...

بر پایه رویدادهای واقعیِ اوایل قرن هفدهم، این درام جذاب داستان تلاش‌های آخرین پادشاهِ استقلال‌طلبِ چوسئون (کرهٔ امروزی) را روایت می‌کند تا قلمرو و مردم خود را در برابر چنگ‌های رو به پیشروی دودمان چینگ که هرچه را سر راهشان بود تسخیر می‌کردند، حفظ کند. در برابر شواهدِ مغلوب‌کننده، او باید به قلعه‌ای دورافتاده در کوهستان عقب‌نشینی کند و به غیرقابل‌دسترسی‌بودنِ آن و شدت زمستان تکیه کند تا بهار برسد و امیدوار باشد که نیروهای جنوبی بتوانند او را تقویت کنند. آن‌ها مصمم‌اند مقاومت کنند، هرچند برای تغذیهٔ حدود ۱۳٬۰۰۰ نفر غذا بسیار کم بود، و تا حدی از رفتار دشمن نیز سود می‌برند که ترجیح می‌دهد پادشاه (پارک هائه-ایل) بیرون بیاید و علناً به خان (کیم پوب-لِ) وفاداری سوگند بخورد. مشاورانِ پادشاه ترکیبی از جنگ‌طلبان و عمل‌گرایان‌اند و او باید بین توصیه‌های روزبه‌روز متشنجِ شورای خود آشتی برقرار کند. در همین حال، رساندن پیام به سربازان کار ساده‌ای نیست و حتی اگر پیام‌رسان زیرکِ او (یک آهنگر) بتواند از خطوط دشمن عبور کند، ممکن است نیروهای دوردست تصمیم بگیرند وارد عمل نشوند. فیلم از نظر بصری چشم‌نواز است؛ صحنه‌ها واقعی و به‌ویژه سردند و وقتی ساکنان پناهگاهِ کوهستانی با برف مداوم و دمای یخ‌زده روبه‌رو می‌شوند و تنها چند تشکچهٔ کاهی دارند که تا حدی آن‌ها را از سرما جدا می‌کند، بر اندام بیننده لرزه می‌اندازد. فیلم گاهی کمی کشدار می‌شود، اما صحنه‌های جنگی سرگرم‌کننده‌ای با کمان‌ها، تیرها و توپ‌های فراوان دارد که این ضعف را جبران می‌کند. این اثر، همچون داستان محاصرهٔ تپه‌ایِ دیگری مانند «ماسادا»، ممکن است از منظر خطرِ واقعی چندان هیجان‌انگیز نباشد، اما همچنان تولیدی باشکوه است که برای چند ساعتی نیازهای دولت و مردم عادی را در میانهٔ جنگ‌ها به شیوه‌ای نسبتاً مؤثر و آبرومندانه کنار هم می‌نشاند.