فیلم Heaven Can Wait 1978

شاید وارن بیتی هم طرفدار پاول و پرسبرگر بوده است، زیرا این فیلم شباهت‌هایی به "مسئله‌ای از زندگی و مرگ" (1946) دارد. اما به جای یک خلبان جنگنده، اینجا "جو" (بیتی) است که به اشتباه انتخاب می‌شود تا با کنکورد به بهشت برود. او به "جوردن" (جیمز میسون) که مقام بالایی دارد، اعتراض می‌کند و جوردن متوجه می‌شود که این شخصیت هنوز باید حدود پنجاه...

شاید وارن بیتی هم طرفدار پاول و پرسبرگر بوده است، زیرا این فیلم شباهت‌هایی به "مسئله‌ای از زندگی و مرگ" (1946) دارد. اما به جای یک خلبان جنگنده، اینجا "جو" (بیتی) است که به اشتباه انتخاب می‌شود تا با کنکورد به بهشت برود. او به "جوردن" (جیمز میسون) که مقام بالایی دارد، اعتراض می‌کند و جوردن متوجه می‌شود که این شخصیت هنوز باید حدود پنجاه سال دیگر در دنیای مادی خودش زندگی کند. خوب، بیایید او را برگردانیم. اما نه، او قبلاً سوزانده شده است. این معما حتی برای موجودات آسمانی هم بیش از حد است. "جوردن" تصمیم می‌گیرد که می‌تواند بدن شخصی دیگری که در نوبت است را قرض بگیرد و به این ترتیب روی میلیاردر صنعتی "فارنس‌ورث" تمرکز می‌کند. این مرد دشمنان بیشتری دارد که نمی‌تواند بشمارد، از جمله همسر حقه‌بازش (دیان کنون) و فعال بریتانیایی آزاردهنده "بتّی" (جولی کریستی) که به شدت بر این عقیده است که روستای محلی‌اش نباید برای ساخت یک پالایشگاه نفت تخریب شود. حالا که او در بدن جدیدش قرار گرفته، تنها به این فکر می‌کند که به فوتبال برگردد - حالا می‌تواند واقعاً یک تیم بخرد. او دوباره با مربی‌اش "مکس" (جک واردن) که او را متقاعد می‌کند که هویت واقعی‌اش را بپذیرد، همراه می‌شود و ما حالا وارد یک کمدی ملایم می‌شویم که فضیلت‌های تیم‌سازی و کسب‌وکارهای آگاه به محیط زیست را ستایش می‌کند. کنون در نقش همسر توطئه‌گر نقش برجسته‌ای ایفا می‌کند، اما میسون تأثیر چندانی ندارد و در کل این فیلم تنها یک اثر نسبتاً پیش‌بینی‌پذیر است که لحظاتی دارد اما نه به اندازه کافی. با این حال، اگر در بعدازظهر بارانی در تلویزیون پخش شود، قابل تماشا است.