فیلم کره ای The Beauty Inside 2015

بعضی آدم‌ها واقعاً تغییر می‌کنند — از بیرون. اگر این فیلم را ببینید، بی‌گمان یاد فیلم‌هایی مثل The Cobbler، The Deaths of Ian Stone و چند فیلم دیگر با ایده‌های کلی مشابه خواهید افتاد. بله، نوآوری خاصی در کار نیست، اما فیلم هوشمندانه بازطراحی شده تا به نتیجه‌ای متفاوت برسد. در واقع این اثر بر اساس یک فیلم/سری آنلاین با همین نام ساخته شده و شنیده‌ام...

بعضی آدم‌ها واقعاً تغییر می‌کنند — از بیرون. اگر این فیلم را ببینید، بی‌گمان یاد فیلم‌هایی مثل The Cobbler، The Deaths of Ian Stone و چند فیلم دیگر با ایده‌های کلی مشابه خواهید افتاد. بله، نوآوری خاصی در کار نیست، اما فیلم هوشمندانه بازطراحی شده تا به نتیجه‌ای متفاوت برسد. در واقع این اثر بر اساس یک فیلم/سری آنلاین با همین نام ساخته شده و شنیده‌ام شباهت زیادی به کتاب Every Day نوشته دیوید لِوی‌تان دارد. به نظر من فیلم آن‌قدر که انتظار داشتم جلو نرفت، اما دنبال کردنش ساده است و به‌طور کلی فیلم بدی نیست. اگر طرفدار فیلم‌های فانتزی هستید، ارزش تماشا دارد. فیلمی جذاب و تخیلی است که با رومانتیسم آمیخته شده؛ یعنی نه همان درام احساسی معمول کره‌ای، بلکه تصویری درست از پیچیدگی‌های یک رابطه وقتی یکی از طرفین دچار اختلال عجیبی است. شبیه فیلم‌هایی مثل The Time Traveler’s Wife یا 50 First Dates و دیگر آثاری که درباره مشکلات روابط هستند. یک ساعت اول فیلم واقعاً خوب است؛ انگار همه چیز در همان بازه زمانی رخ می‌دهد. از معرفی ساده تا چند لحظه شوخ‌طبعانه و سپس ورود مسیر عاشقانه. نیمه دوم کمی کشدار می‌شود و دیگر اتفاق جالبی رخ نمی‌دهد؛ فیلم انگار راهش را گم کرده و بی‌هدف ادامه می‌دهد. در این بخش‌ها بسیاری از صحنه‌ها پیش‌بینی‌پذیرند و تا حدی از قدرت روایت می‌کاهند. از آنجا که موضوع فیلم غیرمعمول است، نحوه روایت تفاوت زیادی در ماندن تماشاگر تا انتها ایجاد می‌کند. «مردم می‌گویند زیبایی واقعی درون است، اما برداشت اول هم به همان اندازه مهم است.» به هر حال وقتی سراغ تماشای چنین داستان عاشقانه‌ای می‌روید، قطعاً نمی‌توانید نیمه‌ها رها کنید و ندانید پایان کار چه می‌شود. به نظرم پایان فیلم قابل قبول است؛ چرخشی غافل‌گیرکننده در کار نیست و از قبل می‌توان حدس زد به کجا می‌رود. پس چیز خاصی در پایان نمی‌بینیم، اما فیلم را به‌سادگی جمع می‌کند. تنها نکته آزاردهنده طولانی بودن بیش از حد آن است؛ فیلم دو ساعت است و نباید فراتر از ۹۰ تا ۱۰۰ دقیقه می‌بود. منظورم خسته‌کننده بودن نیست، بلکه کشدار شدن است که برای فیلمی دوست‌داشتنی مثل این، بهتر بود کوتاه و شیرین می‌ماند. بازیگران عملکرد خوبی دارند، و نکته جالب این است که نقش اصلی — وو-جین — را تعداد زیادی بازیگر ایفا کرده‌اند. من فیلم‌های ایده‌محور زیادی دیده‌ام، اما تاکنون ندیده بودم بیش از صد بازیگر نقش یک شخصیت واحد را در یک فیلم بازی کنند. ظاهر بازیگران مرتب تغییر می‌کند، اما کارگردان خوب توانسته همه را در یک ریتم و شدت مشابه نگه دارد تا وو-جین به‌عنوان یک شخصیت یکپارچه به نظر برسد. امروزه انتظارات از فیلم‌های کره‌ای بالا رفته. جمع زیادی در سراسر جهان دنبال یا آثار جنایی-هیجان‌انگیز چشم‌گیرند یا کمدی‌های رمانتیک شیرین این منطقه. وقتی سازندگان سراغ موضوعی مثل این می‌روند، مردم انتظار دارند بهتر از هالیوود و سینمای اروپا عمل کنند. از این منظر، شاید فیلم تا حدی ناامیدکننده باشد؛ چون ایده‌ای عالی داشت که به دلایلی به سطحی معمولی تبدیل شد. اگر ذهن‌باز نداشته باشید، شاید دیدن فیلم ارزش وقت گذاشتن داشته باشد. شخصاً از آن خوشم آمد، اما بزرگ‌ترین نگرانی‌ام فصل سوم و کمی طولانی بودن فیلم بود. ۶٫۵/۱۰