انیمیشن How to Train Your Dragon 2010

فیلم خیلی خوب بود. اصلاً انتظار نداشتم این‌قدر عالی باشد؛ فکر می‌کردم یکی از آن فیلم‌هایی باشد که فقط تا یه حدی خوب‌اند چون محصول دیزنی/پیکسار نیستند. اما شاید همین انتظار نداشتن باعث شد برایم تجربه‌اش فوق‌العاده شود. تماشای فیلم بسیار سرگرم‌کننده بود (البته به‌جز سر و صدای بچه‌ها و یک مادر خیلی پرسروصدا پشت سرمان). می‌دانم توبی از این فیلم خوشش خواهد آمد؛ او برای...

فیلم خیلی خوب بود. اصلاً انتظار نداشتم این‌قدر عالی باشد؛ فکر می‌کردم یکی از آن فیلم‌هایی باشد که فقط تا یه حدی خوب‌اند چون محصول دیزنی/پیکسار نیستند. اما شاید همین انتظار نداشتن باعث شد برایم تجربه‌اش فوق‌العاده شود. تماشای فیلم بسیار سرگرم‌کننده بود (البته به‌جز سر و صدای بچه‌ها و یک مادر خیلی پرسروصدا پشت سرمان). می‌دانم توبی از این فیلم خوشش خواهد آمد؛ او برای اولین بار توانست فیلم را از ابتدا تا انتها تماشا کند. در فیلم چیزهای زیادی برای دیدن هست و پایانش هم حال و هوا دارد: پایان غم‌انگیزی هم دارد ولی نگران نباشید، در نهایت پایانی خوش دارد. نمره‌ام به این فیلم: A. برای کودکان خوب است؛ برای بزرگ‌ترها هم خوب است. نخست اینکه انیمیشن این فیلم تماشایی است. همه مناظر فیلم شبیه چیزهایی هستند که می‌توان در دنیای واقعی یافت. صحنه‌های اکشن، به‌ویژه اوج داستان و نماهای پروازی، نشان می‌دهند مهارت انیمیشن‌سازی تا چه حد بالاست. نکته برجسته در انیمیشن، طراحیِ اژدهاهاست؛ همه‌شان شبیه اژدهایان کارتونیِ واقعی‌اند که هم درنده و هم بامزه به نظر می‌رسند. تصویربرداری در فیلم چشم‌نواز است و نورپردازی هر صحنه کاملاً متناسب انتخاب شده است. موسیقی فیلم که توسط جان پاول ساخته شده، به‌خوبی شما را به دنیای فانتزی وایکینگ‌ها و اژدهاها می‌کشاند. مشکل اصلی برای من مربوط به انتخاب صداپیشگان بود. همه بازی خود را خوب انجام داده‌اند، اما به نظرم بعضی نقش‌ها بهتر بود برای شخصیت‌های مسن‌تر انتخاب شوند نه نوجوان. این موضوع خصوصاً درباره شخصیت هیکاپ دیده می‌شود که قرار است نوجوان باشد اما صدایش شبیه بزرگسالی است که دوران بلوغ را گذرانده. چند ایراد دیگر هم در ریتم فیلم داشتم؛ بعضی سکانس‌ها خیلی کوتاه‌اند و دوست داشتم کمی طولانی‌تر باشند. البته می‌دانم فیلم برای کودکان ساخته شده و وقتی چیزهای متحرک روی صفحه هست، بچه‌ها معمولاً کمتر به جزییات توجه می‌کنند. در پایان، «چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم» فیلمی عالی برای همه است؛ فرقی نمی‌کند چند ساله باشید. نمره‌ام: 9/10. چه کسی دوست ندارد «بی‌دندان» را به‌عنوان حیوان خانگی داشته باشد؟ راستش می‌توانم تصور کنم بچه‌ها و نوه‌هایم هم این فیلم را همان‌قدر دوست داشته باشند که من دوست دارم. این فیلم آن‌قدر خوب است: زیبا، بامزه، سرشار از احساس و حرفی برای گفتن دارد. نمی‌توانم به اندازهٔ کافی از این فیلم تحسین کنم. فیلم مورد علاقه من است. به نظرم همه‌چیز را دارد: اکشن، طنز، عشق، انیمیشن و جلوه‌های بصری خوب، موسیقی عالی، داستان جذاب و غیره. داستان واقعاً لذت‌بخش است؛ همان پیام کلاسیکِ «پذیرفتن تفاوت‌ها و یافتن نیرو در همین تفاوت‌ها» را دارد، اما در اینجا خوب جواب می‌دهد. هیکاپ مثل دیگران جنگجوی قوی دهکده نیست، اما بسیار باهوش است. او از این هوش برای مشاهده اژدهاها، یادگیری زندگی با آن‌ها و کمک به آن‌ها استفاده می‌کند؛ کاری که تا حدی او را مبارز بهتری می‌کند، اما او دوست ندارد آن‌ها را بکشد. در فیلم از کلیشه‌ها استفاده شده، اما نویسندگان آن‌ها را طوری به کار برده‌اند که تازگی و طراوت دارند. دیگر شخصیت‌ها شاید ساده‌شده‌اند ولی باز هم عمق دارند. فیلم زمان کوتاهی دارد اما از همان زمان به بهترین شکل بهره می‌برد. فیلم بیننده را دست‌کم نمی‌گیرد؛ صحنه‌های زیادی بدون دیالوگ هستند که منطقی‌ست چون اژدهاها زبان انسان را نمی‌فهمند. این صحنه‌ها از آن‌های موردعلاقه من‌اند؛ تغییرات کوچکِ بی‌کلامی که در طول فیلم تأثیرگذار می‌شوند و قصه‌ای را می‌گویند که کلمات ممکن است نتوانند. گاهی هم باید به‌ظاهر باورهایت را موقتا کنار بگذاری؛ مثلاً نبرد نهایی برای گروهی نوجوان کمی اغراق‌شده به نظر می‌آید، اما حس می‌شود که این پیروزی به‌دست آمده است. در طول فیلم تمرین‌های روزانهٔ آن‌ها، قوت و ضعف‌ها و کم‌تجربگی‌شان در پرواز با اژدهاها را می‌بینیم، و در صحنهٔ نبرد هم این ناآشنایی مشهود است. علاوه بر این، شخصیتی عواقب اعمالش را تجربه می‌کند که در این نوع رسانه‌ها کم‌وبیش نادر است و همین تازگی‌آور و امیدوارکننده است. انیمیشن واقعاً خوب است و صحنه‌های زیبای زیادی دارد؛ به نظرم انیماتورها در بعد بصری فوق‌العاده عمل کرده‌اند. در کل این فیلمی است برای همه؛ بزرگ‌ترها و بچه‌ها هر دو می‌توانند از آن به‌طور برابر لذت ببرند. چه کسی عاشق فیلم‌هایی درباره اژدها نیست؟ این فیلم از اسطوره‌ها الهام می‌گیرد، درست در حدی که احساسات را اغراق‌آمیز نمی‌کند و از آوازهای حماسیِ پرشور دوری می‌کند، و قصهٔ جوانی به نام هیکاپ را تعریف می‌کند که پسر رئیس قبیله (جرارد باتلر) است و شهرتش به خراب‌کاری در مواجهه با بزرگ‌ترین دشمن وایکینگ‌ها — اژدها — برمی‌گردد. هیکاپ خیلی مبتکر است و وسیله‌ای می‌سازد که باوجود تمسخر و نادیده‌گرفته شدن توسط دوستانش، فکر می‌کند می‌تواند بزرگ‌ترین اژدها — «شب‌خشم» — را اسیر کند. او کمی بیش از آنچه انتظار داشت موفق می‌شود و حالا باید تلاش کند مسئولیت کارش را بپذیرد. آنچه پس از آن رخ می‌دهد، ترکیبی سرگرم‌کننده از اکشن و ماجراجویی، کمدی، دلیرانه‌ها و حتی نوعی مهندسی است که می‌تواند میکل‌آنژ و داوینچی را هم تحت‌تأثیر قرار دهد. ریتم فیلم تقریباً بی‌نقص است؛ با نمایشی از کمدی فیزیکی، شجاعت و شخصیت‌پردازی‌های دوست‌داشتنی به یک اوج هیجان‌انگیز می‌رسد که من را یاد «نهنگ‌آبی» انداخت. کیفیت انیمیشن بالا است، هرچند گاهی در صحنه‌های بزرگ کمی یکنواخت و ایستا به نظر می‌رسد، اما این‌ها چیزی از لذت روایت قوی و جذابی که فیلم ارائه می‌دهد کم نمی‌کند.