مستند Four Daughters 2023

ترکیب واقعیت و خیال برای یک فیلمساز کار دشواری است، به‌ویژه زمانی که به وضوح و اعتبار موضوعات مربوط می‌شود. و اینجا است که آخرین اثر نویسنده-کارگردان، کاتر بن حانیه، نتوانسته است به هدف خود برسد. این داستان مبتنی بر واقعیت درباره اولفا حمروانی، یک مادر مجرد تونسی که دو دختر بزرگش، غفرا و رحما، را به دلیل تلاش‌های جذب رادیکال داعش از دست می‌دهد...

ترکیب واقعیت و خیال برای یک فیلمساز کار دشواری است، به‌ویژه زمانی که به وضوح و اعتبار موضوعات مربوط می‌شود. و اینجا است که آخرین اثر نویسنده-کارگردان، کاتر بن حانیه، نتوانسته است به هدف خود برسد. این داستان مبتنی بر واقعیت درباره اولفا حمروانی، یک مادر مجرد تونسی که دو دختر بزرگش، غفرا و رحما، را به دلیل تلاش‌های جذب رادیکال داعش از دست می‌دهد و در عین حال سعی دارد دو دختر کوچک‌ترش، ایه و تیسیریس، را از سرنوشت مشابهی نجات دهد، در روایت یک داستان منسجم با مشکل مواجه است. فیلم به طرز ناخوشایندی مصاحبه‌هایی با اعضای خانواده و بازسازی‌های دراماتیک از رویدادهای مهم را با بازیگران که نقش‌های اصلی را ایفا می‌کنند، ترکیب می‌کند (برخی به‌طور غیرقابل توجیه چندین نقش را بازی می‌کنند). به مسائل پیچیده‌تر، این اثر شامل مقدار زیادی محتوای اضافی و همچنین شکاف‌های ظاهراً مهمی در داستان است که اغلب بینندگان را گیج می‌کند که چگونه روایت از یک پیشرفت غیر مرتبط (و گاهی ظاهراً متناقض) به پیشرفت بعدی منتقل می‌شود. اضافه کنید به این، یک افشای مرتبط که تا اواخر فیلم ظاهر نمی‌شود (بدون هیچ پیش‌زمینه‌ای برای حمایت از آن)، و شما یک روایت نامنظم از چیزی دارید که در غیر این صورت به نظر می‌رسد داستانی احساسی و دل‌انگیز باشد که شایسته وضوح بیشتر و ارائه‌ای بهتر است. علاوه بر این، این اثر شامل مقدار قابل توجهی از محتوای مربوط به نحوه ساخت این تولید است، موضوعی نسبتاً جالب که می‌تواند به عنوان یک ویژگی اضافی آموزشی محسوب شود، اما گنجاندن این بخش‌های عمدتاً تصادفی در داخل روایت اصلی کمکی نمی‌کند و بیشتر به کندی جریان فیلم می‌افزاید. با توجه به موارد فوق، نمی‌توانم درک کنم چرا این "مستند" (اصطلاحی که به‌طور آزاد استفاده می‌کنم) این میزان توجه و ستایش را به خود جلب کرده است، به‌ویژه در جشنواره‌های فیلم و رقابت‌های جوایز. بن حانیه واقعاً به عنوان یک فیلمساز با استعداد در آثار دیگر (به‌ویژه آن‌هایی که به‌طور کاملاً داستانی هستند) شناخته شده است، مانند اثر برجسته نامزد اسکار، "مردی که پوستش را فروخت" (۲۰۲۰)، اما به نظر می‌رسد در اینجا از سطح خود فراتر رفته است. این ناامیدکننده است زیرا داستان اولفا داستانی است که به نظر می‌رسد ارزش روایت دارد و شایسته درمانی است که واقعاً لایق آن است.