سریال Cobra Kai

تمام فصل اول را دیدم و خیلی دوستش داشتم. درام و داستان‌پردازی خوبی دارد و بی‌صبرانه منتظر فصل دوم هستم تا ببینم داستان چگونه ادامه پیدا می‌کند. انتظار زیادی از این سریال نداشتم؛ حداقل انتظارم بالا نبود. چیزی که می‌خواستم یک سفر سرگرم‌کننده و کم‌هزینه به یاد گذشته بود، اما این سریال خیلی فراتر از آن است. ارزش‌های تولیدی خوب، انتخاب بازیگران مناسب، فیلمنامه، لحن، ریتم،...

تمام فصل اول را دیدم و خیلی دوستش داشتم. درام و داستان‌پردازی خوبی دارد و بی‌صبرانه منتظر فصل دوم هستم تا ببینم داستان چگونه ادامه پیدا می‌کند. انتظار زیادی از این سریال نداشتم؛ حداقل انتظارم بالا نبود. چیزی که می‌خواستم یک سفر سرگرم‌کننده و کم‌هزینه به یاد گذشته بود، اما این سریال خیلی فراتر از آن است. ارزش‌های تولیدی خوب، انتخاب بازیگران مناسب، فیلمنامه، لحن، ریتم، بازی‌ها و موسیقی همه از ابتدا تا انتها عالی‌اند. سریال تعادل دارد، همان چیزی که آقای میاگی به ما یاد داد. به نظر می‌رسد بدون زیاده‌روی، نکات درست زیادی را هدف گرفته است؛ کمدی درست‌اندازه است، لحظات احساسی درست‌اندازه‌اند، صحنه‌های شعاری کم‌اند و اکشن‌ها هم متناسب‌اند. در عین حال تماشاگر را برای تصمیم‌گیری درباره قهرمانان و ضدقهرمانان آزاد می‌گذارد، چون برخلاف فیلم‌ها اینجا چیزها سیاه و سفید نیستند. اگر فیلم‌ها را دیده‌اید، از این سریال لذت زیادی خواهید برد. اگر ندیده‌اید هم احتمالاً باز هم از آن لذت خواهید برد؛ سریال مستقل است و حال و هوای مدرنی دارد، اما به‌عنوان ادامه‌ای سی سال بعد، این کار را با مهارت و احترام زیادی به گذشته و منبع اصلی انجام می‌دهد بدون اینکه به آن وابسته باشد. خیلی ضعیف است. اینکه این سریال در حال حاضر این همه توجه را جلب کرده برایم عجیب است. دو فصل اول را با دوست‌دخترم دیدم و باید بگویم کل قضیه تا حد زیادی شرم‌آور است. در ابتدا چند قسمت اول را تا حدودی دوست داشتم چون فکر می‌کردم شوخی‌وار است، اما هر چه پیش می‌رفت، بیشتر حس کردم واقعاً چیز قابل‌توجهی نیست. حیف. وقتی سریال اولین‌بار پخش شد کمی نگران بودم، اما بعد از دیدن فصل اول کاملاً جذب شدم! هم خنده‌دار بود و هم پر از اکشن. نسبت به دنباله‌ی فیلم، لحنِ زمخت‌تری داشت. در فصل دوم مرزها مشخص‌تر شد و دیدیم که هیچ چیز کاملاً درست یا کاملاً غلط نیست، بلکه همه‌چیز در یک منطقه خاکستری قرار دارد. فصل سوم حتی بهتر شد و قسمت پایانی واقعاً من را تحت تأثیر قرار داد! دو صحنهٔ مبارزهٔ حماسی داشت که یکی شامل دانش‌آموزان میاگی-دو و شاگردان سابق کبرا کای بود که در کنار هم علیه شاگردان فعلی کبرا کای می‌جنگیدند، و دیگری درگیری لارنس با کریس و سپس لاراسو با کریس. کل مجموعه چهره‌های آشنای زیادی از سری فیلم‌های کاراته‌کید را بازگرداند و نسل‌های قدیم و جدید را کنار هم آورد. بی‌صبرانه منتظرم ببینم چگونه به پایان می‌رسد! در ابتدا تصمیم نداشتم سراغ کبرا کای بروم؛ وقتی تریلر فصل اول را دیدم حالت «قِرِنج» گرفتم. انگار یک ملودرام نوجوانی بد مدرن است که به‌صورت فرصت‌طلبانه‌ای با یک فرانچایز رزمی دههٔ ۸۰ همراه شده. اما بعداً خوشحالم که تا حدی اشتباهم ثابت شد. بله، جنبهٔ ملودرام نوجوانانه دارد، اما از روح فیلم‌های اصلی کاراته‌کید هم چیزهایی برداشت کرده که آن را دلپذیر و قابل‌تماشا می‌کند، حتی برای مخاطبانِ بزرگ‌تر. بازگشت شخصیت‌های اصلی که در جوانی به یاد داشتم، توجه من را جلب کرد. فصل‌های اول تا چهارم با منطقی معقول بر فرمولی بنا شده‌اند که فیلم‌های اصلی را تماشایی کرده بود. متأسفانه فصل پنجم بیشتر به یک ملودرام موعظه‌گر تبدیل شده تا اکشن کاراته؛ طنز سبک و شیرین فصل‌های قبلی هم تا حد زیادی غایب است. لحن بیش از حد خطابه‌ای و جدی است که به نظرم اشتباه است. این فرنچایز، حتی در لحظات تاریکش، هرگز خودش را خیلی جدی نگرفت و نباید هم می‌گرفت، چون ذاتش حال و هوای بزرگ‌تر از زندگی و تقریباً کمیکی دارد. خلاصه اینکه فصل‌های یک تا چهارم لذت‌بخش‌اند، ولی فصل پنجم جهت‌گیری روشنی ندارد و حتی به نظر نمی‌رسد بداند این مجموعه نمایندهٔ چه چیزی است. شاید وقتش رسیده که این سواری نوستالژیک را تمام کنند. این یکی از آن سریال‌هایی است که به‌خاطرش از IMDb خارج شدم. وارد شدم، به آن امتیاز دادم و دیدم نقدهای بالای پنج ستاره ناپدید شده‌اند. انگار نمی‌خواهند مردم آن را دوست داشته باشند... و دلیلش برایم روشن است: کبرا کای بسیاری از قواعد امروزی را می‌شکند. به مالکیت فکری احترام می‌گذارد و امروز دیگر نباید این کار را کرد؛ به طرفداران احترام می‌گذارد و حالا دیگر نتوان این کار را هم انجام داد. هر دوی این‌ها در هالیوود امروز تابو محسوب می‌شوند چون به نظر می‌رسد می‌خواهند چیزها شکست بخورند. و مهم‌تر از همه، سریال سیاسی‌کاری را با صدای بلند در هر اپیزود فریاد نمی‌زند تا پیام موردنظرش را تحمیل کند. درواقع سریال سرگرم‌کننده است و حتی برخی تئوری‌های طرفداران قدیمی را در نظر می‌گیرد—یا دست‌کم یکی از تئوری‌های محبوب را طوری بازنویسی می‌کند که خلافکار قدیمی در چشم بیننده منطقی‌تر به نظر برسد و داستان از منظر جانی قابل‌درک‌تر شود، و این کار را بدون توهین یا مقابل‌گیری با طرفداران انجام می‌دهد. نمی‌گویم این بازخوانی کامل و بی‌نقص است، اما از نوع بازآفرینی‌هایی است که به‌خاطرش موفق می‌شود؛ چنین بازخوانی‌هایی همان‌هایی‌اند که هالیوود باید بیشتر انجام دهد. این سریال چنان افتضاح است که کوتاه نوشتن نقد درباره‌اش سخت است. در ابتدا کند ولی به‌نوعی جالب بود چون ما فیلم اصلی را به یاد داشتیم و دوستش داشتیم. اما رفتارهای غیرعاقلانه و کودکانهٔ «بزرگ‌ترها» آن‌قدر آزاردهنده بود که نمی‌فهمم چرا هنوز با آن همراه بودیم. فقط یک مثال از مشکلات: آیا واقعاً می‌توانید تحمل کنید معلمی بطری‌های شیشه‌ای خالی آبجو را به سمت شاگردانش در محوطهٔ تمرین پرتاب کند، جایی که همه مرتباً پابرهنه‌اند؟ این در محیط داخلی هم اتفاق می‌افتد و هیچ‌کس دربارهٔ میزان نامناسب یا خطرناک بودنش حرفی نمی‌زند! بطری‌های خالی موضوعی تقریباً ثابت در برنامه شده‌اند و پرتاب آن‌ها در فصل‌های بعدی بیشتر هم می‌شود. به نظر می‌رسد نویسندگان و تهیه‌کنندگان چنین رفتارهای بزرگسالانه‌ای را کاملاً پذیرفته‌اند. خطوط داستانی تا حدی جذاب باقی مانده‌اند، اما مضحک‌بودن نگارش کار باعث می‌شود واقعاً نتوانی سریال یا شخصیت‌ها را دوست داشته باشی — همه مرتباً از احمقانه به احمقانه و از شرور به قدیس و دوباره بازمی‌گردند، و این بارها در هر قسمت تکرار می‌شود. حالا که وسط فصل آخریم، صرفاً از روی نفرت تماشا می‌کنیم تا این آشفتگی را تمام کنیم. یک سریال فوق‌العاده است؛ واقعاً آن را دوست دارم، سه بار دیده‌ام و هنوز هم از دیدنش خسته نمی‌شوم. اگر ندیده‌اید پیشنهاد می‌کنم ببینید.