فیلم Monster 2023

هیروکازو کورئدا در «هیولا» بار دیگر به‌سراغ پرداختی شخصی و چندلایه از یک شخصیت و تأثیر رفتار او بر اطرافیانش رفته است. فیلم داستانی واحد را از زوایای دید مختلف بازگو می‌کند و به‌جای قطعات خردشده، تصویر کامل‌تری از ماجرا به تماشاچی می‌دهد — روشی که یادآورِ «راشومون» آکیرا کوروساوا است. هر دیدگاه به‌نحوی «درست» به‌نظر می‌رسد، اما تفاوت‌ها نشان می‌دهد که هرگز نمی‌توان ادعا...

هیروکازو کورئدا در «هیولا» بار دیگر به‌سراغ پرداختی شخصی و چندلایه از یک شخصیت و تأثیر رفتار او بر اطرافیانش رفته است. فیلم داستانی واحد را از زوایای دید مختلف بازگو می‌کند و به‌جای قطعات خردشده، تصویر کامل‌تری از ماجرا به تماشاچی می‌دهد — روشی که یادآورِ «راشومون» آکیرا کوروساوا است. هر دیدگاه به‌نحوی «درست» به‌نظر می‌رسد، اما تفاوت‌ها نشان می‌دهد که هرگز نمی‌توان ادعا کرد تمام واقعیت را دیده‌ایم؛ این پرسشی است که عنوان فیلم از آن برگرفته شده: «چه کسی هیولاست؟» قهرمانان فیلم یک نوجوان شورشی و عمل‌گرا هستند: میناتو (سویا کوروکاوا) و دوستش هوشیکاوا (هیناتا هیراگی). رفتارهای نامتعارف میناتو به تدریج خانواده، مدرسه و اطرافیان را دچار تردید و چالش می‌کند؛ مادر بیوه‌اش با بازی درخشان ساکورا آندو، معلم جوان (هورى با بازی آی‌تا ناگایاما)، ناظم آرام و سالمند (یوکو تاناکا) و دوستانش هرکدام پرده‌ای از حقیقت را نشان می‌دهند و امکان خوانش‌های متفاوتی از ماجرا فراهم می‌آورند. در بخش سوم، وقتی دو پسر مرکز روایت را به‌دست می‌گیرند، پیچیدگی شخصیت‌ها و معماهای پیشین عمیق‌تر می‌شود و رابطه میان همدلی، قضاوت و فشار همسالان به‌خوبی دیده می‌شود. کورئدا در چیدمان بازیگران داخل قاب و کارگردانی صحنه‌ها عملکرد قابل توجهی دارد و بازی‌ها، به‌ویژه نقش مادر و اجرای تخت‌نفسی بازیگران جوان، برجسته هستند. با این حال فیلم گاه‌گاه در ریتم‌پردازی (به‌ویژه در پردهٔ پایانی) کند می‌شود. موسیقی متن ریوییچی ساکاموتو نیز با فضای کلی اثر کاملاً هم‌خوان است و به عمق احساسات فیلم می‌افزاید. «هیولا» داستانی بیدارکننده و دقیق است که ما را به بازنگری در پیش‌داوری‌ها و تصورات سطحی دربارهٔ دیگران وا می‌دارد؛ فیلمی که با جلوه‌های دراماتیک و بار احساسی سنگین، تماشاگر را به تأمل دربارهٔ نحوهٔ قضاوت‌کردن در شرایط ناکامل دعوت می‌کند.