فیلم Blazing Saddles 1974

من با یک میلی‌نالی ازدواج کردم و این باعث شده مشکلاتی پدید بیاد که مختص نسل اوئه. مخصوصاً اینکه من جزو نسل ایکس‌ام و اون‌ها نسبت به برچسب‌زدن حساسیت دارن و نسل‌شون هم وسواس برچسب‌ها داره. موضوع درک نکردن طنز تلخ یا ساتیر هم از آفت‌های این نسل به نظر می‌رسه. و البته اینکه نسل ما تا حدی خودشون رو بزرگ کردن و نسل اون‌ها......

من با یک میلی‌نالی ازدواج کردم و این باعث شده مشکلاتی پدید بیاد که مختص نسل اوئه. مخصوصاً اینکه من جزو نسل ایکس‌ام و اون‌ها نسبت به برچسب‌زدن حساسیت دارن و نسل‌شون هم وسواس برچسب‌ها داره. موضوع درک نکردن طنز تلخ یا ساتیر هم از آفت‌های این نسل به نظر می‌رسه. و البته اینکه نسل ما تا حدی خودشون رو بزرگ کردن و نسل اون‌ها... باید چیزهایی مثل اینکه چرا رنگی‌ها رو با سفیدها در لباس‌شویی قاطی نمی‌کنن براشون توضیح بدم. به هر حال، قانع کردن اون و دوستاش به نشستن و دیدن هر چیز قدیمی‌تر از چهار سال همیشه یه مبارزه‌ست... باز هم یه ویژگی خاص میلی‌نالی‌ها. این برام عجیبه چون من بعد از انتشار این فیلم به دنیا اومدم و راستش خیلی از فیلم‌های دهه‌ها قبل‌تر از خودم رو دوست دارم... مشکلم فیلم‌های جدیدتره. خلاصه التماس کردم، خواهش کردم و نهایتاً تونستم اونا رو قانع کنم Blazing Saddles رو ببینن، با این‌استدلال که قبلاً همسرم رو به زور (شوخی) واداشتم Young Frankenstein رو ببینه و اون هم دوستش داشت. تا حدود ده دقیقه بعد از شروع Blazing Saddles اونا از نژادپرستی ناراحت شدند. با این حال همسرم، بهترین دوستش و دوست پسرش تا آخر نشستند، و در پایان فیلم درباره نژادپرستی طوری به‌هم ریختند انگار من اونا رو مجبور کرده‌بودم Birth of a Nation رو ببینن. به طرز عجیبی Mel Brooks از درک‌شون بیرون بود... نمی‌دونم قبلاً همچین چیزی تو تاریخ جهان اتفاق افتاده یا نه، اما برای من اولین بار بود. در نتیجه با همسری عصبانی و دو دوست خیلی ناراضی روبه‌رو شدم که عملاً منو متهم می‌کردن به چیزهایی شبیه William Luther Pierce. هنوز دقیق نمی‌دونم چه اتفاقی افتاد. چیزی وحشتناک اشتباه پیش رفت. این فیلم در واقع داره نژادپرستی رو مسخره می‌کنه، مگه نه؟ اون رو تبدیل به جوک می‌کنه تا آدم‌ها دیگه نتونن جدی‌ش بگیرن و بیننده بفهمه هر کسی که ردای سفید می‌پوشه احمقه، یه احمق مطلق. با این حال واکنش جمعیشون دقیقاً عکس این برداشت بود. من مدتی روی کاناپه خوابیدم و آروم‌آروم براشون توضیح دادم که نه، این فیلم در واقع علیه نژادپرستیه. Mel Brooks اصلاً نژادپرست نیست. اتفاقاً فیلم از برابری حمایت می‌کنه. اما هنوز خیلی گیجم. هنوز نمی‌دونم چطور این اتفاق افتاد. من با دیدن «وسترن جمعه‌شب» هر هفته بزرگ شدم، بنابراین تا حدی با ژانری که این فیلم با علاقه و طنز بهش حمله می‌کنه آشنا هستم. «هدلی لامار» (Harvey Korman) قصد داره شهر خودش رو خراب کنه تا بتونه زمین‌ها رو ارزون بخره برای راه‌آهن. چه راهی بهتر از اینکه یک کلانتر سیاه‌پوست منصوب کنی تا مردم فراری بشن؟ «بارت» (Cleavon Little) باهوش می‌دونه که هیچ حمایتی از جامعه‌ش نداره — مردم اون شهر خیلی زرنگ نیستن — پس «ویِیکو کید» (Gene Wilder)، یه هفت‌تیرکش بدنام، رو به‌عنوان معاونش استخدام می‌کنه. این هفت‌تیرکش و رئیسش کم‌کم مردم ترسو شهر رو قانع می‌کنن که می‌تونن علیه توطئه‌های لامار مبارزه کنن و شاید حتی نقشه‌اش رو نقش‌برآب کنن. صحنه محبوب من تقلید فوق‌العاده Madeline Kahn از Marlene Dietrich در اجرای «I'm Tired» هست، اما کلی بخش دیگه هم هست از شوخی با «High Noon» تا «Chisum» که با حضور Slim Pickens و David Huddleston به فیلم اصالت وسترنی می‌ده. کارگردان صاحب سبک، Mel Brooks، یک یا دو بار در قالب‌های مختلف ظاهر می‌شه تا شوخی‌های بیشتری به داستان نسبتاً ابلهانه‌ش اضافه کنه؛ داستانی که هم به فیلم‌های کابوی احترام می‌ذاره و هم به‌شدت از کلیشه‌هایشان، خط‌های تکراری و پایان‌های کاملاً قابل‌پیش‌بینی انتقاد می‌کنه. همه این‌ها با هم ترکیب شده و با بازی خوب Little و Wilder، فیلمی واقعاً خنده‌دار و گاه اسلپ‌استیک ارائه می‌ده که نقدی بر صد سال تم‌های سینمایی‌ست که از دهه 1870 تاکنون تغییر زیادی نکردن. «Blazing Saddles» نسبتاً بامزه‌ست. نیت خوب این طنز 1974 به روشنی پیداست؛ طبیعتاً گاهی ممکنه خیلی صریح به نظر بیاد اما در مجموع باعث خنده می‌شه. Cleavon Little و Gene Wilder بازی‌های خوبی دارن؛ دیدن Wilder همیشه لذت‌بخشه. Harvey Korman برای من بیش از همه خنده‌دار بود؛ مثلاً شوخی تکراری Hedy Lamarr هربار یه خنده کوچک برمی‌انگیخت. در واقع صحنه‌ای که او با Robert Ridgely داره (بهش هم اشاره کنم) احتمالاً از صحنه‌هایی‌ست که بیشتر تو خاطرم می‌مونه؛ همین‌طور بخش ماسه‌های روان. هر دو این بخش‌ها در ابتدای فیلم قرار دارن. قطعاً فیلمی‌ست که احساس می‌کنم از ابتدا قوی‌تر از انتها شروع می‌کنه. این رو نه به شکل یک نقد شدید، ولی اگر زمان فیلم طولانی‌تر بود ممکن بود تبدیل به یه ایراد بشه. خود پایان فیلم کمی عجیب و صادقانه بگم نسبتاً بی‌رمق به‌نظر می‌رسه. مثل وقتی که همین ماه «Robin Hood: Men in Tights» رو دیدم، می‌تونم جذابیت کلی این اثر Mel Brooks رو درک کنم. من هر دو فیلم رو دوست داشتم و به نظرم این یکی یه پله بالاتر از اونه. هر دو ارزش دیدن دارن.