فیلم Hercules 2014

فیلم بهترینِ ممکن نیست، اما بازیگران به‌خوبی انتخاب شده‌اند و اجراهای قابل‌قبولی ارائه می‌دهند. هدف فیلم بیش از همه سرگرم‌کردن است؛ یک اثر اکشن که شاید برای همه مخاطبان کمی خشن باشد. رویکرد تازه فیلم این است که هرکول را از قالب نیمه‌خدا بیرون می‌آورد و او را انسانی خاکی و معمولی نشان می‌دهد؛ مردی قوی اما نه افسانه‌ای، که خود و همراهانش افسانهٔ پیرامون او...

فیلم بهترینِ ممکن نیست، اما بازیگران به‌خوبی انتخاب شده‌اند و اجراهای قابل‌قبولی ارائه می‌دهند. هدف فیلم بیش از همه سرگرم‌کردن است؛ یک اثر اکشن که شاید برای همه مخاطبان کمی خشن باشد. رویکرد تازه فیلم این است که هرکول را از قالب نیمه‌خدا بیرون می‌آورد و او را انسانی خاکی و معمولی نشان می‌دهد؛ مردی قوی اما نه افسانه‌ای، که خود و همراهانش افسانهٔ پیرامون او را ساخته‌اند. اگر با اساطیر یونان به‌شکلی وفادارانه برخورد می‌کنید و از دخل و تصرف در آنها خوشتان نمی‌آید، این نسخه مناسب شما نیست؛ این یک بازنویسی کلاسیک هالیوودی است که بیشتر روی اکشن تمرکز دارد و کمتر به تاریخ یا اسطوره‌شناسی احترام می‌گذارد. صحنه‌های اکشن مهم‌ترین نقطه قوت فیلم‌اند: اغراق‌آمیز، باورنکردنی و البته کم‌وبیش خالی از هر نوع استراتژی نظامی واقعی، اما در کل سرگرم‌کننده‌اند. برخی نماها و مناظره‌ها چشم‌نواز و گاهی نفس‌گیرند. ریتم فیلم کند نمی‌شود و بازی‌ها در سطحی متناسب با فضای اثر قرار دارند؛ می‌توان آن را یک بازنویسی هالیوودی اندکی بالاتر از متوسط دانست. از لحاظ بازیگری، دواين جانسون همان کاری را می‌کند که معمولاً می‌بینیم: کاریزماتیک اما قابل‌پیش‌بینی. در عوض بازیگرانی مثل ایان مک‌شین، ربکا فرگوسن، آksel هنیه و روفوس سوئل اجراهای قوی‌تری ارائه می‌دهند و تا حدی به جان گرفتن فیلم کمک می‌کنند. جان هرت هم با چهره‌ای فرسوده نقش پادشاه را ایفا می‌کند. با این حال دیالوگ‌ها عموماً سطحی‌اند و حتی بازیگران قابل نیز نتوانسته‌اند چیزی فراتر از آن بسازند. از نظر تولید، بازبینی فیلم ناخوشایند بود: طراحی لباس و دکور اغلب مصنوعی و بی‌خلاقیت به‌نظر می‌رسد و این مسئله حس غوطه‌وری را می‌کاهد. داستان ایدهٔ خوبی داشت اما در اجرا پیامِ قدرتمندی منتقل نمی‌کند و فرصت‌های زیادی هدر رفته است. در مجموع، اگر از طرفداران اکشن هستید و می‌توانید مدتی مغزتان را "پارک" کنید و صرفاً نمایش را ببینید، فیلم تا حدودی سرگرم‌کننده است؛ در غیر این صورت نقص‌ها به‌سادگی جلب توجه می‌کنند.