فیلم Cassandro 2023

گائل گارسیا برنال در این بیوپیک سرگرم‌کننده درباره کشتی‌گیری هم‌نام خود که از فراموشی و فقر تگزاس تا شهرت بین‌المللی صعود کرد، درخشان است. از همان اوایل می‌فهمیم او و مادرش «یوکاستا» (پرلا دِ لا رُزا) بعد از ترک شدن توسط پدر، با انجام کارهای مختلف و با بازی در نقش «اکزوتیکو» — نوعی کشتی‌گیر نمایشی و گلامور — در یک گاراژ موقت گذران زندگی...

گائل گارسیا برنال در این بیوپیک سرگرم‌کننده درباره کشتی‌گیری هم‌نام خود که از فراموشی و فقر تگزاس تا شهرت بین‌المللی صعود کرد، درخشان است. از همان اوایل می‌فهمیم او و مادرش «یوکاستا» (پرلا دِ لا رُزا) بعد از ترک شدن توسط پدر، با انجام کارهای مختلف و با بازی در نقش «اکزوتیکو» — نوعی کشتی‌گیر نمایشی و گلامور — در یک گاراژ موقت گذران زندگی می‌کنند؛ او قرار است شلوغ‌بازی کند و سپس توسط مردی دو برابر خودش شکست بخورد. علاوه بر اینکه این کار دردناک است، او تصمیم می‌گیرد برای خودش و مادرش خانه‌ای بهتر بسازد و گمان می‌کند توان بردن کارش به سطحی بالاتر را دارد. با کمک مربی جدید و سرسختش «سابرینا» (روبرتا کولیندِرز) او شخصیت تازه‌ای به نام «کاساندرو» می‌سازد تا اولین عضو گروهش باشد که واقعاً برنده می‌شود. فیلم از نظر فنی تا حدی آشفته است — تدوین و پیوستگی سکانس‌ها چندان قوی نیست — اما کاریزمای خام بازیگر هنگام ایفای نقش مردی علناً همجنس‌گرا که در جهانی پر از خصومت زندگی می‌کند، بارها بسیار سرگرم‌کننده و جذاب است. اندکی خط عاشقانه پیچیده هم وجود دارد، اما در اصل برنال است که به سبک لیبراس در رینگ ادا درمی‌آورد؛ در آنجا استادانه عمل می‌کند و مردانی بسیار درشت‌تر از خودش را مهار و پین می‌کند (نه به‌صورت استعاری). مثل اغلب قصه‌های بوکس، فیلم نشان می‌دهد چقدر فرصت‌ها برای کسانی که در چرخه فقر گرفتارند اندک است تا از یکنواختی زندگی‌شان فرار کنند — به‌ویژه وقتی گرایش جنسی‌شان هم با هنجارها ناسازگار است — و همچنین چطور یک جامعه بر این رویدادهای موقتی و تقریباً بی‌پیرایه ارزش می‌گذارد و از آنها تغذیه می‌کند. من هیچ چیزی درباره فرهنگ «لوچا لیبرِه» نمی‌دانستم، پس این بخش هم برایم بسیار روشنگر بود، به‌خصوص وقتی با یک داستان همجنس‌گرایانه قوی اما نه غالب تلفیق شده است. شاید دیدن آن در سینما ضروری نباشد، اما من از تماشایش لذت بردم و دیدنش ارزش دارد.