فیلم Haunt 2019

اکثر فیلم‌های مبتنی بر جاذبه‌های «خانه تسخیرشده» افتضاح‌اند، اما «هانت» استثنایی نادر است. نویسندگان فیلم پیش‌تر «The Quiet Place» را نوشته‌اند و الی راث هم در پروژه نقش داشته؛ به هرحال، این یک تریلر هالووینی خوش‌ساخت است. فیلم با تلاش برای ایجاد حس ترس شروع می‌کند؛ نماهایی از کارکنان خانهٔ ترسناک با ماسک دلقک که معمولاً بی‌حرکت و تهدید‌آمیز ایستاده‌اند، اما اصلاً ترسناک نیست. در حدود...

اکثر فیلم‌های مبتنی بر جاذبه‌های «خانه تسخیرشده» افتضاح‌اند، اما «هانت» استثنایی نادر است. نویسندگان فیلم پیش‌تر «The Quiet Place» را نوشته‌اند و الی راث هم در پروژه نقش داشته؛ به هرحال، این یک تریلر هالووینی خوش‌ساخت است. فیلم با تلاش برای ایجاد حس ترس شروع می‌کند؛ نماهایی از کارکنان خانهٔ ترسناک با ماسک دلقک که معمولاً بی‌حرکت و تهدید‌آمیز ایستاده‌اند، اما اصلاً ترسناک نیست. در حدود دقیقهٔ ۵۷ فیلم ناگهان تغییر لحن می‌دهد و به خشونت‌های بی‌رحمانه با ضربه‌های پتک و چکش، شات‌گان، میخ در پا و امثال آن می‌پردازد. شش دوست که وارد خانه می‌شوند کارهای احمقانهٔ معمول ژانر اسلشر را انجام می‌دهند، اما کاملاً نفرت‌انگیز نیستند. هارپر شخصیتی است که بیننده باید با او همذات‌پنداری کند و تا حد زیادی قابل همراهی است. نامزد آزارگرش از داستان خارج و دوباره وارد می‌شود تا توسط آدم‌بدها ضرب‌و‌شتم شود—ظاهراً چون بیننده باید از او متنفر باشد—و این فقط یک نفر دیگر به شمار قربانیان اضافه می‌کند. تماشای فیلم در فصل هالووین به‌موقع بود؛ فیلم افتضاح نیست، اما ترسناک هم نیست و در دستهٔ فیلم‌های معمولی ژانر وحشت قرار می‌گیرد. از قبل حس ناخوشایندی وجود دارد؛ کسانی که دنبال شوخی و دغل‌اند معمولاً وقتی می‌خواهند جو را بسازند، آن فضا را به‌هم می‌زنند. چیزی در خانهٔ تسخیرشده حالت غیرطبیعی دارد که حتی پیش از ورود هم شروع شده بود. اوضاع آرام‌آرام وخیم می‌شود و وحشت بر شخصیت‌ها غلبه می‌کند؛ به‌گونه‌ای که انگار همه‌چیز از همان اول خراب بوده و بیرون رفتن برای آن‌ها واقعاً گزینه‌ای نبوده است. خشونت‌ها خلاقانه و دیوانه‌واراً رضایت‌بخش‌اند و بی‌رحمیِ محض به‌طرز وحشیانه‌ای خونین و تأثیرگذار است. این شاخهٔ جدید از وحشت مبتنی بر شکنجه کم‌کم مورد پسندم قرار می‌گیرد؛ در مجموع، این فیلم سرگرم‌کننده و خوش‌ساخت است.