فیلم Fly Me to the Moon 2024

«کول دیویس» (چنینگ تیتوم)، مدیر پرتاب در کیپ کانااورال، مأموریت دارد آپولو ۱۱ را به ماه و بازگرداندن آن به زمین هدایت کند. اما در بحبوحه جنگ ویتنام، علاقه عمومی به رقابت فضایی با شوروی کاهش یافته است. مشاور کاخ سفید «مو» (وودی هارلسون) تصمیم می‌گیرد متخصص بازاریابی «کِلی» (اسکارلت جوهانسون) را بیاورد تا اوضاع را جلا دهد و هم مردم و هم سنای آمریکا...

«کول دیویس» (چنینگ تیتوم)، مدیر پرتاب در کیپ کانااورال، مأموریت دارد آپولو ۱۱ را به ماه و بازگرداندن آن به زمین هدایت کند. اما در بحبوحه جنگ ویتنام، علاقه عمومی به رقابت فضایی با شوروی کاهش یافته است. مشاور کاخ سفید «مو» (وودی هارلسون) تصمیم می‌گیرد متخصص بازاریابی «کِلی» (اسکارلت جوهانسون) را بیاورد تا اوضاع را جلا دهد و هم مردم و هم سنای آمریکا را پیش از از دست رفتن بودجه و انگیزه، دوباره درگیر پروژه کند. کِلی جسور و پرتوقع است و «کول» از او بدش می‌آید؛ با این حال کم‌کم درمی‌یابد که او در کش‌وقوس‌های تبلیغاتی تبحر دارد و دارد هم اسپانسرها و هم سناتورها را برای رویای آرمسترانگ و آلدِرین جذب می‌کند. با اوج‌گرفتن توجه عمومی، «مو» نگران یک شکست فاجعه‌بار می‌شود و از کِلی می‌خواهد صحنه‌ای شبیه‌سازی‌شده از فرود ماه طراحی کند و کارگردان موردعلاقه‌اش «لنس وَسپر‌تاین» (جیم رش در نقشی شبیه به استنلی توچی) را بیاورد تا در صورت بروز بدترین سناریو، نسخهٔ زمینیِ فرودها را به مردم نشان دهند. رابطهٔ کِلی و کول نزدیک‌تر می‌شود و با نزدیک‌شدن زمان پرتاب روشن می‌شود که این کار تنها یک طرح احتیاطی نیست — و این بار ممکن است کِلیِ سرسخت با معضلی اخلاقی روبه‌رو شود که به‌سادگی نتواند از آن بگذرد. فیلم سرگرم‌کننده است؛ جوهانسون آشکارا از بازی در نقش‌های متعدد در چارچوب شخصیتش لذت می‌برد و بین او و تیتوم شیمی نسبتاً خوبی برقرار است. فیلم به سیاست (تا حدی به‌خاطر بازی شیطنت‌آمیز هارلسون) و تبلیغات طعنه می‌زند و کم‌کم روشن می‌کند که کِلی آن‌طور که به‌نظر می‌رسد نیست. گاهی دیالوگ‌ها خنده‌دارند و فیلم برای طرفداران نظریه‌های توطئهٔ فرود روی ماه (و حتی شوروی‌های شکاک) سوژهٔ دلفریبی فراهم می‌کند. فیلم پر از تصاویر راکتی است؛ هرچند شاید حدود بیست دقیقه کش‌دار باشد، درکل یکی از تلاش‌های خلاقانه‌ترِ اپل است. و لابد آن گربهٔ سیاه شیطنت‌آمیز در پایان هم دل‌نشین است. برای من نبود؛ «مرا به ماه ببر» ناامیدکننده بود. علامت مشخصش این است که من نکتهٔ مثبت جدی دیگری برای این فیلم ندارم. خب، اسکارلت جوهانسون خوب است، اما غیر از او چیز دیگری را واقعاً دوست نداشتم. هم‌بازی او، چنینگ تیتوم، به‌نظرم انتخاب نامناسبی است؛ من او را دوست دارم اما اینجا حس نکردم مناسب نقش دههٔ ۱۹۶۰ است — از نظر چهره و صدا برایم باورپذیر نبود. بازیگران جانبی هم اثر خاصی نداشتند؛ هرچند وودی هارلسون و ری رومانو قابل‌قبول‌اند. از جهتی دیگر، داستان هم برایم جذاب نبود. بخش‌های مربوط به فرود روی ماه کلیشه‌ای‌اند و چیز جدیدی ارائه نمی‌دهند. خطِ عاشقانه خوب درنیامده و بین جوهانسون و تیتوم شیمی واقعی حس نکردم. موسیقی هم ضعیف و شبیه تلویزیون است. زمان فیلم هم زیاد است — واقعاً لازم نبود این فیلم ۲۰۲۴ بیش از دو ساعت طول بکشد! اگر همهٔ این‌ها را نادیده بگیرم، شاید کمی از آن لذت بردم... «مرا به ماه ببر» آن‌قدر کلیشه‌ای و پاکیزه شده است که شبیه یک سیتکام تلویزیونی استریلیزه به‌نظر می‌رسد که می‌خواهد برای مخاطبان محافظه‌کار آمریکای میانی جذاب باشد. رمانسِ بازگشتیِ کارگردان گری برلانتی لحظاتی دارد، اما حتی شیمی بین بازیگران و چند رخنهٔ خلاقانه هم نتوانسته‌اند فیلم کش‌دار و بیش‌ازحد طولانی را نجات دهند. داستان در بستر تاریخی فرود آپولو ۱۱ در سال ۱۹۶۹ رخ می‌دهد: کِلی، کلاهبردار سابق، توسط «مو» از کارکنان مخفی کاخ سفید (وودی هارلسون) استخدام می‌شود تا کمپین تبلیغاتی‌ای برای مأموریتی که «خیلی مهم است که شکست نخورد» راه بیندازد. شخصت آتشین، روش‌های نامتعارف و ایده‌های خارج از چارچوبِ کِلی، نظم و انضباط مدیر پرتاب کول دیویس (چنینگ تیتوم) را به هم می‌ریزد. او سدِ راه کول است و مزاحم به‌نظر می‌رسد، اما حتی کول هم نمی‌تواند جرقه‌های رابطهٔ بینشان را انکار کند. فیلم به‌عنوان یک کمدی-رمانتیک سطح متوسط کار می‌کند؛ جوهانسون و تیتوم شیمی قابل‌قبولی دارند که اگرچه برق‌آسا نیست اما طبیعی به‌نظر می‌رسد. شوخی‌های بازیگوشانه و محبتِ واقعی‌شان از لذت‌بخش‌ترین لحظات فیلم‌اند و جفتِ متفاوتِ شخصیت‌ها حس طنز مورد نیاز را اضافه می‌کند. اما فیلمنامه آشفته و فراموش‌شدنی است و تلاش‌های ناکارآمد برای خلق طنز زیادند. جذابیت‌های فیلم توسط زیربخش‌های غیرضروری سنگین شده که از داستان اصلی پرت می‌کند و کل فیلم را بیش‌ازحد طولانی نشان می‌دهد. صحنه‌هایی کش‌دار می‌شوند و به کلیشه‌ها، نقاط پیش‌بینی‌شده و کلی‌گویی‌های خسته‌کننده متکی‌اند و از پتانسیل بکرِ موقعیت تاریخی به‌خوبی بهره نمی‌برند. با اینکه فیلم اندکی سرگرمی سبک فراهم می‌کند، اما آن‌قدر محافظه‌کار بازی می‌کند که از پتانسیل واقعی‌اش عقب می‌ماند؛ شلوغ و کم‌طعم است و اغلب جذابیت و اصالتی را که می‌توانست فیلم را خاص کند، هدر می‌دهد.