انیمیشن The Incredibles 2004

من مثل خیلی‌ها این فیلم را این‌قدر دوست ندارم، ولی شگفت‌انگیزان قطعاً تماشای سرگرم‌کننده‌ای است. از نحوه شروع فیلم خوشم می‌آید؛ شخصیت‌ها معرفی می‌شوند و به برخی پس‌زمینه‌ها پرداخته می‌شود. اما وقتی فیلم جدی‌تر می‌شود برای من تا حدی از تیزی‌اش کاسته می‌شود. وقتی لحن سبک‌تر است، خوب است. انیمیشن بسیار زیباست، هرچند انسان‌ها به‌خصوص در حالات چهره کمی نامطمئن به نظر می‌رسند. یکی دیگر از مواردی...

من مثل خیلی‌ها این فیلم را این‌قدر دوست ندارم، ولی شگفت‌انگیزان قطعاً تماشای سرگرم‌کننده‌ای است. از نحوه شروع فیلم خوشم می‌آید؛ شخصیت‌ها معرفی می‌شوند و به برخی پس‌زمینه‌ها پرداخته می‌شود. اما وقتی فیلم جدی‌تر می‌شود برای من تا حدی از تیزی‌اش کاسته می‌شود. وقتی لحن سبک‌تر است، خوب است. انیمیشن بسیار زیباست، هرچند انسان‌ها به‌خصوص در حالات چهره کمی نامطمئن به نظر می‌رسند. یکی دیگر از مواردی که خوشم نیامد، شخصیت منفی، سایِندروم، است. به نظرم او کمی رام است و هرگز از او ترس یا اضطرابی احساس نکردم. یک ضدقهرمان شیطانی‌تر و فریبنده‌تر قطعاً بهتر می‌بود. حتی متوجه نشدم که صدای او را جیسون لی گفته؛ صدایش برایم شبیهِ لی نبود. در مورد شنیدنِ اشتباهِ دوبله‌ها، آیا فقط من بودم که فکر کردم جودی فاستر صدای الاستی‌گرل را گفته؟ ویولت هم کمی شبیه آوبری پلازا به گوشم می‌رسید. شاید لازم باشد گوش‌هایم را چک کنم... در جاهای دیگر اما خوشحالم که این بار درست شنیدم و ساموئل ال. جکسون صدای فروزون را اجرا کرده بود. اشتباه نکنید؛ این قطعاً فیلمی است که صددرصد ارزش دیدن دارد. فقط دلم می‌خواست تهدید بزرگ‌تری برای قهرمانان وجود می‌داشت. در نهایت، صحنه‌های پایانی هرچند بامزه‌اند، شبیه مجموعه‌ای از شوخی‌های تیتراژ پایانی هستند که در هم جمع شده‌اند؛ این تنها ایراد جزئی من است. من کمی فیلم‌ها را خارج از ترتیب دیدم. تا وقتی نامزدم خواست دنباله را اجاره کند از وجود «شگفت‌انگیزان» خبر نداشتم، بعد رفتم و قسمت اول را تماشا کردم. باید بگویم قسمت دوم را بیشتر دوست داشتم، اما تنها به این خاطر که شبیه یک اثر پاپ‌آرت دوره‌ای بود و در قسمت اول آن حس را به همان شدت دریافت نمی‌کردید. واضح بود که داستان در اوایل دهه شصت میلادی رخ می‌دهد، اما آن اتمسفر را به اندازه دنباله منتقل نمی‌کرد و همین ویژگی بیش از همه مرا به دنباله جذب کرد. با این حال، قسمت اول بد نبود. از منظر اجتماعی-سیاسی، جمله‌ای که می‌گفت «وقتی همه ابرقدرت دارند، عملاً هیچ‌کس قدرت ندارد» برای کسی که در حوزه تاریخ کار می‌کند خیلی معنا‌دار و تأثیرگذار بود. بنابراین از این منظر خط داستانی جذاب بود. مطمئنم اگر آن‌ها را به ترتیب دیده بودم، از قسمت اول هم به همان اندازه لذت می‌بردم. در دنباله جذابیت اصلی برای من ظاهرِ فیلم بود. اینجا کشمکش‌های خانوادگی تا حدی برجسته‌تر نشان داده شده‌اند، که این هم در قسمت دوم بهتر انجام شده بود. با این حال مسئله توازن کار و زندگی به‌اندازه‌ای حضور داشت که مخاطب را درگیر کند و مضحک بودنِ این‌که قهرمان بودن، «شغل»شان است، سرگرم‌کننده بود. دلیلِ اینکه مجبور شدند به زیرزمین بروند هم، بهتر از وقتی بود که دنیای سینمایی مارول این ایده را اجرا کرد، اما باز هم به‌اندازه‌ای توضیح داده نشده بود که به جذابیت کاملش برسد. در هر صورت، همچنان کارتون سرگرم‌کننده‌ای است و می‌توان دید سازندگان چه عناصر موفقی را از قسمت اول گرفته و تا رسیدن به نتیجه، آن‌ها را بسط داده‌اند. فیلم تا حدی حال و هوای «بتمن» را با «مرد از U.N.C.L.E.» ترکیب دارد؛ چون خانواده پار تلاش می‌کنند بعد از آن زندگی شجاعانه و قهرمانانه‌شان که با دعاوی عجیب و تردیدهای دولتی خاتمه یافته، زندگی روزمره‌شان را از سر بگیرند. قضیه این است که بازنشستگی واقعی وجود ندارد و کمی بیش از یک دهه پس از کنار گذاشته شدن، پدر خانواده، باب، به یک نشست فوق‌سری احضار می‌شود و به‌زودی درمی‌یابد که برای جلوگیری از نابودی قریب‌الوقوع جهان لازم است تمام قدرت‌های خودش و خانواده‌اش را به کار گیرند. نه، داستان چندان بدیع یا «فوق‌العاده» نیست، اما فیلمنامه و پرداخت شخصیت‌ها هماهنگ‌اند و هر چه ماجرا جلو می‌رود، انیمیشن خلاقانه شور و هیجان بیشتری پیدا می‌کند. دیالوگ‌ها برای کودکان و بزرگ‌ترها هر دو دارای لذت‌اند و اگرچه شاید کمی طولانی باشد، اما داستانی پرتحرک از جاسوسی و علم است با ابزارها، گجت‌ها، کشمکش‌های خانوادگی و حتی یک شرور زره‌پوش غیرقابل نفوذ. ریتم فیلم شلوغ و لذت‌بخش می‌شود و اکشن به‌خوبی اوج می‌گیرد پیش از یک پایان‌بندی که شاید بهترین نباشد — اما کاملاً طعنه‌ای به دنباله‌طلبی دارد. این فیلم برای لذت بردن در بهترین حالت نیاز به پرده‌نمایش بزرگ دارد و برای کسانی که بالای چهل هستند، نوستالژیِ مضمون‌های جاسوسی را هم به همراه دارد.