سریال The Devil’s Hour

راستش را بخواهید، تنها به‌خاطر پیتر کپالدی سراغ این سریال رفتم، اما خوشبختانه دریافتم که این اثر یکی از بهترین‌های سال و از برترین‌های ژانرش است. سریالی با کارگردانی خوب و اتمسفری وهم‌آلود، «The Devil’s Hour» تماشای لذت‌بخشی است. هرچند مضمون کلی کاملاً بدیع نیست، ولی اجرای تازه و قانع‌کننده‌ای دارد که آن را از دیگر آثار متمایز می‌کند. عناصر وحشت نیز کم‌رنگ نشده‌اند که این...

راستش را بخواهید، تنها به‌خاطر پیتر کپالدی سراغ این سریال رفتم، اما خوشبختانه دریافتم که این اثر یکی از بهترین‌های سال و از برترین‌های ژانرش است. سریالی با کارگردانی خوب و اتمسفری وهم‌آلود، «The Devil’s Hour» تماشای لذت‌بخشی است. هرچند مضمون کلی کاملاً بدیع نیست، ولی اجرای تازه و قانع‌کننده‌ای دارد که آن را از دیگر آثار متمایز می‌کند. عناصر وحشت نیز کم‌رنگ نشده‌اند که این خود نکته‌ای مثبت است؛ به طور کلی نسبت به بسیاری از آثار مشابه تفاوت خوبی دارد. بازی‌ها در مجموع محکم‌اند و بنجامین چیورز در نقش آیزاک به‌ویژه قابل‌ِبه‌یادماندن است. کپالدی و جسیکا رِین هم اجراهای درخشانی ارائه کرده‌اند. علاوه بر بازی و کارگردانی خوب، فیلم‌برداری هم در سطح بالایی است و به تجربه‌ی تماشاگر می‌افزاید. کندی ریتم گاهی نقطه‌ضعف جزئی‌ای ایجاد می‌کند و گاهی حفظ علاقه را دشوار می‌سازد. با توجه به اینکه فصل دوم در دست ساخت است، امیدوارم در این زمینه بهبود ببینیم. با این حال، معمای مرکزی سریال از اپیزود به اپیزود جذاب باقی می‌ماند و پایان فصل نویدهای فراوانی برای فصل بعدی می‌دهد. «The Devil’s Hour» ارزش دیدن دارد؛ اگر از آثاری مثل «Dark» یا «1899» خوشتان می‌آید، احتمالاً این سریال هم مورد پسندتان خواهد بود. The Devil’s Hour — فصل اول: ۷.۸/۱۰ (تحسین‌برانگیز)