فیلم Synchronic 2019

«Synchronic» مرسوم‌ترین و «اصلی‌ترین» فیلم آرون مورهد و جاستین بنسون تا به امروز است و متأسفانه تا اندازه‌ای گامی به عقب محسوب می‌شود. آثار قبلی‌شان، به‌ویژه فیلم کم‌هزینه و با ریتم کند «Resolution» و فیلم درخشان «The Endless»، از نوعی معماهای فکری بودند که آرام آرام رازهایشان را آشکار می‌کردند. بیننده زیرک می‌تواند از همان پیش‌درآمد سورئال بفهمد چه اتفاقی در حال رخ دادن است؛ و...

«Synchronic» مرسوم‌ترین و «اصلی‌ترین» فیلم آرون مورهد و جاستین بنسون تا به امروز است و متأسفانه تا اندازه‌ای گامی به عقب محسوب می‌شود. آثار قبلی‌شان، به‌ویژه فیلم کم‌هزینه و با ریتم کند «Resolution» و فیلم درخشان «The Endless»، از نوعی معماهای فکری بودند که آرام آرام رازهایشان را آشکار می‌کردند. بیننده زیرک می‌تواند از همان پیش‌درآمد سورئال بفهمد چه اتفاقی در حال رخ دادن است؛ و اگر هم متوجه نشود، در ادامه فیلم توضیحات بیش از حدی برای جا انداختن مطلب ارائه می‌شود. آنتونی مک‌کی درخشان است. شاید ناخودآگاه نقش فالکونِ مارول در ذهن مخاطب تداعی شود، اما او به‌عنوان بازیگر نقش اصلی دراماتیک مؤثر ظاهر شده است. شیمی او با همکار امدادگرش، جیمی دورنان، باورپذیر و طبیعی است و به لحظات دراماتیک فیلم عمق می‌بخشد. فیلم چند صحنه خوب و حساب‌شده دارد که در آن‌ها آن‌ها به‌عنوان امدادگر فراخوانده می‌شوند و گفت‌وگوهای خسته و «قبلاً این کار را کرده‌ایم»شان واقعاً کارآمد است. اگرچه پردهٔ پایانی خیلی کلیشه‌ای و فرمولی است، در کل فیلم سرگرم‌کننده‌ای است و اگر آثار قبلی این دو کارگردان را ندیده بودم، احتمالاً بیشتر از آن لذت می‌بردم. پ.ن. آیا کسی سینت‌های اندرو گارلند از «Annihilation» را در آغاز و انتهای فیلم تشخیص داد؟ با هر فیلمی که می‌سازند، مورهد و بنسون سبک ژانر-شکن و به‌اصطلاح کاملاً فکری خود را نرم‌نرم پالایش می‌کنند و «Synchronic» هم از این قاعده مستثنی نیست. شاید از نظر جسارت گامی کوچک‌تر باشد، اما زمان تلف شده نیست؛ حتی اگر تنها نخ جالبی را دست بگیرند و کامل بازش نکنند، باز هم از بسیاری فیلم‌های ژانر دیگر متمایزتر است. حفره‌های داستانی مثل پنیر سوئیسی‌اند.