فیلم Funny Pages 2022

دنیل زولغادری («رابرت») در این درام کوتاه واقعاً بازی خوبی ارائه می‌دهد. او کارتونیست جوانی است که هنگام شکستن در خانهٔ معلم هنری‌اش—که تازه فوت کرده و برایش الهام‌بخش بوده—دستگیر می‌شود. آن ماجرا کم‌کم فراموش می‌شود، اما وکیل مدافعش که از او دفاع کرده بود، به سبک صادق و تازهٔ طراحی‌هایش علاقه‌مند می‌شود و همین باعث آشنایی او با یکی دیگر از موکلان آن وکیل،...

دنیل زولغادری («رابرت») در این درام کوتاه واقعاً بازی خوبی ارائه می‌دهد. او کارتونیست جوانی است که هنگام شکستن در خانهٔ معلم هنری‌اش—که تازه فوت کرده و برایش الهام‌بخش بوده—دستگیر می‌شود. آن ماجرا کم‌کم فراموش می‌شود، اما وکیل مدافعش که از او دفاع کرده بود، به سبک صادق و تازهٔ طراحی‌هایش علاقه‌مند می‌شود و همین باعث آشنایی او با یکی دیگر از موکلان آن وکیل، «والاس» (متیو ماهر)، می‌گردد. والاس شخصیتی جالب و تا حدی عجیب و غریب است؛ مشخص می‌شود زمانی روی تصویرگری کتاب‌های مصور کار می‌کرده و پسر جوان تصمیم می‌گیرد با او دوست شود و از او بیاموزد. بعضی صحنه‌ها کمی دور از واقعیت‌اند—به‌ویژه آن‌هایی که در داروخانه و حمام والدینش در کریسمس رخ می‌دهند—اما در مجموع فیلمی سرگرم‌کننده و جذاب است که از منظر یک پسر هفده‌ساله، ترکیبی از عناصر گوناگون و آرمان‌خواهانه را نشان می‌دهد. تولید فیلم نسبتاً ساده است، اما گاهی خنده‌دار هم می‌شود؛ نه خندهٔ بلند، بلکه خنده‌ای مشاهده‌محور که ممکن است برای بسیاری از والدینی که با نوجوانی مواجه‌اند—کسی که ظاهراً همهٔ پاسخ‌ها را دارد اما سوال‌های کمی می‌پرسد—آشنا باشد. هم‌خانه‌های زیرزمینی او، «بری» (مایکل تاون‌سِند رایت) و دوست کنجکاوش «استیون» (کلِولِند توماس جونیور)، جنبه‌ای عجیب واری به داستان که از پیش کمی سورئال است اضافه می‌کنند. روایت در سکانس‌های مختلف پرسه می‌زند تا به پایانی برسد که هم هولناک و هم خنده‌دار است؛ درست وقتی که بهترین دوست جوش‌دارش «مایلز» (مایلز امانوئل) استفادهٔ جدیدی برای نوک قلم کشف می‌کند. آیا او به دنبال روحش خواهد رفت؟ پیشنهاد می‌کنم خودتان تماشا کنید و ببینید—تماشای این فیلم نود دقیقه از وقتتان را می‌ارزد.