فیلم Fractured 2019

پس از یک حادثه، ری، که توسط سم وارتینگتون بازی شده، باید دخترش را به بیمارستان ببرد. اما در بیمارستان اتفاقات عجیبی در حال رخ دادن است که به اوج خود می‌رسد زمانی که همسر و دخترش را برای آزمایش می‌برند و آن‌ها هرگز برنمی‌گردند. نه تنها آن‌ها برنمی‌گردند، بلکه بیمارستان هیچ مدرکی مبنی بر حضور همسر و دخترش ندارد. او اکنون باید خانواده‌اش را...

پس از یک حادثه، ری، که توسط سم وارتینگتون بازی شده، باید دخترش را به بیمارستان ببرد. اما در بیمارستان اتفاقات عجیبی در حال رخ دادن است که به اوج خود می‌رسد زمانی که همسر و دخترش را برای آزمایش می‌برند و آن‌ها هرگز برنمی‌گردند. نه تنها آن‌ها برنمی‌گردند، بلکه بیمارستان هیچ مدرکی مبنی بر حضور همسر و دخترش ندارد. او اکنون باید خانواده‌اش را از یک عملیات برداشت اعضای بدن که در بیمارستان در حال انجام است نجات دهد. آیا واقعاً این کار را می‌تواند انجام دهد؟ *موسیقی دراماتیک پخش می‌شود* این سؤال وجود دارد که آیا او واقعاً آنچه را می‌بیند درست درک می‌کند یا اینکه کارکنان بیمارستان در حال تلاشی برای القای جنون به او هستند. آیا او واقعاً دیوانه است؟ *موسیقی دراماتیک پخش می‌شود* باید این بخش‌های دراماتیک را به این نقد اضافه کنم زیرا آن‌ها از خود فیلم دراماتیک‌تر هستند. به سرعت مشخص می‌شود که چه اتفاقی در حال افتادن است. بخشی از مشکل ممکن است به مدت کوتاه فیلم و همچنین تنظیم طولانی آن مربوط باشد. این تنظیم به نظر می‌رسد که برای القای حس انتظار طولانی در اتاق انتظار اورژانس بیمارستان طراحی شده است. اما این بخش طولانی اول به زمان لازم برای ایجاد رمز و راز و تنش آسیب می‌زند. در حال حاضر، این فیلم تقریباً شبیه یک قسمت طولانی از "منطقه گرگ و میش" به نظر می‌رسد. اگر به دنبال فیلمی با مضمون "آیا آن‌ها دیوانه هستند یا نه؟" هستید که بسیار بهتر از این باشد، فیلم "Flightplan" با بازی جودی فاستر را تماشا کنید. اما "Fractured" یک برداشت کلی ضعیف از این ژانر است و تنها می‌توانم آن را توصیه کنم اگر واقعاً چیزی برای تماشا یا انجام ندارید. وقتی یک فیلم دارای رمز و راز است، عالی است، اما وقتی یک فیلم به‌طور مستقیم به شما دروغ می‌گوید، این یک فاجعه است. _Fractured_ از نوع دوم است. امتیاز نهایی: ★½: - خسته‌کننده/ناامیدکننده. از آنجا که ممکن است دوری کنید. "Fractured" یک تریلر روان‌شناختی تنش‌زا است که بر روی جو سرد و ناراحت‌کننده‌اش تکیه دارد. فیلم‌برداری به‌خوبی شما را به داستان می‌کشاند و از رنگ‌های کمرنگ و محیط‌های خالی استفاده می‌کند تا شما را در حالت اضطراب نگه دارد. این فیلم از لحاظ بصری جذاب است و حال و هوای غم‌انگیزی را ایجاد می‌کند که تجربه را سنگین‌تر می‌کند، اما به شکل خوبی. تم سرد به ناراحتی داستان افزوده و آن را حتی بیشتر آزاردهنده می‌کند. سم وارتینگتون فیلم را با یک بازی قوی به دوش می‌کشد و به‌خوبی مردی را که تحت فشار در حال فروپاشی است، به تصویر می‌کشد. شدت او شما را در مسیرش سرمایه‌گذاری می‌کند، حتی زمانی که داستان شروع به از دست دادن شتاب می‌کند. از طرف دیگر، لیلی رابه در نقش خود به‌نظر نمی‌رسد مناسب باشد. با اینکه زمان حضور او محدود است، اما کافی است تا متوجه شوید که او چندان مناسب نیست و عدم شیمی بین شخصیت‌ها برخی لحظات احساسی را تضعیف می‌کند. داستان، هرچند جالب است، کمی قابل پیش‌بینی به نظر می‌رسد و در حفظ انرژی خود در طول فیلم با مشکل مواجه است. این فیلم نیروی محرکه‌ای را که بتواند از ابتدا تا انتها آن را جذاب نگه دارد، ندارد. از نظر ساختاری، فیلم احساس شلختگی می‌کند، به‌گونه‌ای که گویی نمی‌داند چگونه باید از نظر زمانی خود را منظم کند. اگر از منظر ساختار سه‌پاره سنتی به آن نگاه کنید، می‌توانید آن را کنار هم بگذارید، اما در حین تماشا به‌طور فوری واضح نیست. با این حال، جو فیلم و بازی وارتینگتون آن را به یک تماشای قابل قبول تبدیل کرده است، به‌ویژه اگر از تریلرهای روان‌شناختی که با ادراک بازی می‌کنند لذت می‌برید.