فیلم RoboCop 2014

باید اعتراف کنم که وقتی سراغ دیدن این فیلم رفتم آمادهٔ ناامیدی بودم. فیلم آن‌قدر هم بد نبود که نگرانش بودم، ولی واقعاً هم تحت تأثیر قرار نگرفتم. لحظاتی خوب در فیلم هست و جلوه‌های ویژه با استانداردهای امروز سازگارند، اما فیلم از بسیاری جهات جذابیت نسخهٔ اصلی را ندارد؛ آن خشونت اغراق‌آمیز و خونین و آن جلوهٔ کارتونیِ هیجان‌انگیز نسخهٔ اصلی در این بازسازی...

باید اعتراف کنم که وقتی سراغ دیدن این فیلم رفتم آمادهٔ ناامیدی بودم. فیلم آن‌قدر هم بد نبود که نگرانش بودم، ولی واقعاً هم تحت تأثیر قرار نگرفتم. لحظاتی خوب در فیلم هست و جلوه‌های ویژه با استانداردهای امروز سازگارند، اما فیلم از بسیاری جهات جذابیت نسخهٔ اصلی را ندارد؛ آن خشونت اغراق‌آمیز و خونین و آن جلوهٔ کارتونیِ هیجان‌انگیز نسخهٔ اصلی در این بازسازی دیده نمی‌شود. به نظر می‌آید بخشی از این ضعف به خاطر تلاش برای گرفتن ردهٔ سنی PG-13 و کسب سود بیشتر بوده است؛ متأسفانه طمع هالیوود گاهی فیلم‌های خوب را خراب می‌کند. آغاز فیلم چندان بد نیست. اما کشته شدن مورفی با یک بمب سادهٔ خودرویی ناامیدکننده بود و باز هم آن جنبهٔ زمخت و بی‌رحمانه‌ای که در نسخهٔ اصلی بود، محسوس نیست. بخش‌هایی که مورفی در یک مرکز تحقیقاتی/تولیدی مخفی از خواب بیدار می‌شود و از تبدیل شدنش به چیزی دیگر وحشت‌زده می‌گردد، لذت‌بخش هستند. از آن پس فیلم به سمت فیلمنامه‌نویسی سطحی هالیوودی می‌رود: ده دقیقه مانده به معرفی عمومی «رابوکاپ»، ناگهان اطلاعات زیادی را یک‌جا به مغز او منتقل می‌کنند — این نوع گره‌افکنی ضعیف و کم‌هوشانه است و معلوم است که کار به ناکامی می‌کشد. جلوه‌های ویژه در حد قابل قبول‌اند، اما فیلمنامه پر از تصمیم‌های بی‌منطق است؛ اکثراً این سایبورگ جنگی فوق‌العاده هوشمند فقط مستقیم به دل آتش می‌زند و مثل یک تقلیدِ تِرمیناتور/رامبو شلیک می‌کند. هرچند این صحنه‌ها می‌توانند صحنه‌های تیراندازی جذابی بسازند، اما از نظر فیلمنامه ضعیفند. پایان فیلم هم مشکل دارد. منظورم پایان نهایی که خوشبختانه مورفی پیروز می‌شود نیست، بلکه صحنه‌های بعد از آن است که مجری تلویزیون دربارهٔ خائنان و امثالهم صحبت می‌کند — این بخش بیشتر شبیه تلاشی برای اعلام برنامهٔ ساخت دنباله بود و آن خروجی‌های بی‌معنی واقعاً توجیهی نداشتند. در کل آن صحنه‌های مجری بودن آزاردهنده‌اند. جمع‌بندی اینکه فیلم واقعاً بد نیست، اما از جذابیت نسخهٔ اصلی به‌مراتب فاصله دارد. تا حد زیادی این به خاطر تبدیل شدن فیلم به اثری مناسب برای نوجوانان و عاری از خشونت و تاریکیِ نسخهٔ قبلی است؛ فیلمنامهٔ ضعیف هم کمک نمی‌کند. از وقت صرف‌شده برای تماشا پشیمان نیستم، اما حس نهایی‌ام کمی «بی‌حال» بود. بازسازی نسبتاً قابل قبولی با افکت‌های خوب و بازیگران قابل‌توجه است که سطح کار را حفظ می‌کنند، اما کلیت فیلم تخت و کم‌عمق است: نه چیز جدیدی به فیلم قبلی اضافه می‌کند و نه به شوخ‌طبعی یا کنکاش روان‌شناختی عمیق‌تری می‌پردازد.