فیلم کره ای Blade of the Immortal 2017

وقتی خواهر خردسالش به‌طور بی‌رحمانه‌ای کشته می‌شود، جنگجوی هراس‌انگیز «مانجی» (تاکویا کیمورا) انتقام قاتل و لشکرش را می‌گیرد. اما آنچه از او باقی می‌ماند دیگر قرار نیست مدت زیادی زنده بماند—تا اینکه زنی مرموز می‌رسد و کرم‌های خونی را در زخم‌هایش می‌ریزد. لحظه‌ای بعد اندام‌هایش دوباره پیوند می‌خورند و به او جاودانگی بخشیده می‌شود. در پنجاه سال بعدی شهرت قابل توجهی به‌دست می‌آورد و دقیقاً...

وقتی خواهر خردسالش به‌طور بی‌رحمانه‌ای کشته می‌شود، جنگجوی هراس‌انگیز «مانجی» (تاکویا کیمورا) انتقام قاتل و لشکرش را می‌گیرد. اما آنچه از او باقی می‌ماند دیگر قرار نیست مدت زیادی زنده بماند—تا اینکه زنی مرموز می‌رسد و کرم‌های خونی را در زخم‌هایش می‌ریزد. لحظه‌ای بعد اندام‌هایش دوباره پیوند می‌خورند و به او جاودانگی بخشیده می‌شود. در پنجاه سال بعدی شهرت قابل توجهی به‌دست می‌آورد و دقیقاً همان شهرت است که جوانی به نام «رین» (هانا سوجی‌ساکی) پس از قتل بی‌رحمانه پدرش به دنبال آن می‌گردد و می‌خواهد حق خود را بستاند. ابتدا مانجی زیاد تمایلی به دخالت ندارد، اما خیلی زود در مجموعه‌ای از صحنه‌های رزمی آکروباتیک درگیر می‌شود که هم نیروی بازسازی‌کنندهٔ کرم‌هایش را به آزمایش می‌گذارند و هم نگرش او نسبت به جاودانگی‌اش را زیر سوال می‌برند، مخصوصاً وقتی با دیگرانی مواجه می‌شود که همان «نعمت» یا شاید بهتر بگوییم «نفرین» را دارند. آنچه در این فیلم دوست داشتم، شمشیرزنی‌های پرداخته‌شده و حساب‌شدهٔ آن است؛ اگرچه بی‌شک برای دوربین به‌خوبی هماهنگ شده‌اند، اما طبیعی‌تر، خونین‌تر و کمتر تکراری به نظر می‌رسند—که این درخشان است چون تعداد مبارزات بسیار زیاد است و در عین حال داستانِ نسبتاً سنگین و گسترده‌ای که فیلم برمی‌دارد در دو ساعت فشرده شده است، طوری که گاهی شخصیت‌پردازی‌های اصلی کمی کم‌رمق می‌مانند. از این جهت احتمالاً شخصیت‌ها زیادند و فرصت کافی برای نزدیکی با همهٔ آن‌ها فراهم نمی‌شود، و حتی وقتی ضدقهرمان قوی‌تری مثل «آنوستو» (سوتا فوکوشی) ظاهر می‌شود، باز هم همه‌چیز کمی شتاب‌زده به نظر می‌رسد. راستش شاید این اثر می‌توانست به صورت سه‌گانه عرضه شود تا فرصت بیشتری برای پرداختن به داستان‌ها و جلوگیری از غرق شدن صرف در خون و خشونت وجود داشته باشد. با این حال، از فیلم لذت بردم و فیلم پرسش‌های فلسفی قابل‌توجهی دربارهٔ انسانیت، تواضع و انتقام مطرح می‌کند.