فیلم Catwoman 2004

کت‌وومن در هر لحظه شوکه می‌کند و ثابت می‌کند همیشه راهی برای بدتر شدن پیدا می‌کند. یک شاهکار واقعی از مزخرفات فاجعه‌بار. خدای من… هیچ ترکیب کلماتی نمی‌تواند حماقت دیوانه‌وار این فیلم را توصیف کند. کت‌وومن شاید نماد کامل اوایل دهه ۲۰۰۰ باشد: موسیقی گرنج، لباس‌های چرمی، حرص شرکت‌های بزرگ، قصه‌ای تقریباً نا‌موجود و تدوینی آشفته که همگی توضیح می‌دهد چرا این فیلم چهار جایزه رَزی...

کت‌وومن در هر لحظه شوکه می‌کند و ثابت می‌کند همیشه راهی برای بدتر شدن پیدا می‌کند. یک شاهکار واقعی از مزخرفات فاجعه‌بار. خدای من… هیچ ترکیب کلماتی نمی‌تواند حماقت دیوانه‌وار این فیلم را توصیف کند. کت‌وومن شاید نماد کامل اوایل دهه ۲۰۰۰ باشد: موسیقی گرنج، لباس‌های چرمی، حرص شرکت‌های بزرگ، قصه‌ای تقریباً نا‌موجود و تدوینی آشفته که همگی توضیح می‌دهد چرا این فیلم چهار جایزه رَزی برد و سه نامزدی دیگر هم داشت. در همه سطوح به شکل خنده‌داری ضعیف است. صحنه بسکتبال به‌خاطر ده‌ها برش در چند ثانیه نمادین است و تقریباً موجب حالت تهوع می‌شود. هالی بری نهایت تلاشش را می‌کند، اما هیچ‌چیز نمی‌تواند این خرابه را نجات دهد. راستش ارزش دیدن دارد تا از وجود چنین فیلمی بهت‌زده شوی. «پِیشِنس فیلیپس» (هالی بری) هنرمندی است که از سایه خودش هم می‌ترسد و در توطئه‌ای در شرکت لوازم آرایشی‌اش گرفتار می‌شود که قرار است فرمول ضدپیری منحصر‌به‌فردی را پخش کند. خوش‌بختانه او با فرانسیس کانروی در نقش «اوفلیا» روبه‌رو می‌شود و به نیروهایی شگفت‌انگیز دست می‌یابد که به او چابکی، قدرت و انعطاف‌پذیری نینجایی می‌بخشد — درست مثل گربه! خود روایت ضعیف است؛ شارون استون در نقش «لورل» رئیس مکار ظاهر شده و علاقه‌مندی هالیوود به بنجامین برت در نقش «تام لون» که کاملاً ناامیدکننده است، همچنان ادامه دارد. فیلم بیشتر به یک تجربهٔ کتاب‌کمیکی تبدیل می‌شود: صحنه‌های اکشن استادانه طراحی‌شده اما کاملاً خشک و بی‌روح. هالی خوش‌تیپ و چابک به نظر می‌رسد و دوست دارم فکر کنم از اول همراه با شوخی فیلم بوده؛ چون این اثر قطعاً نوعی شوخی است.