فیلم The Rocky Horror Picture Show 1975

این فیلم که نسخه سینمایی از نمایش موزیکالی است که در اوایل دهه ۷۰ در یک تئاتر کوچک متولد شد، با بازیگران خوب و داستانی غیرمعمول، جنبه‌های ابزورد و عشق به علم تخیلی را به نمایش می‌گذارد. بازیگران این فیلم شامل تیم کری در نقش فرانک 'ان فورتِر'، بارری باستوک و سوزان ساراندر در نقش‌های دانشجویان عجیب «براد» و «جانت»، پاتریشیا کوئین به عنوان «ماجنتا»،...

این فیلم که نسخه سینمایی از نمایش موزیکالی است که در اوایل دهه ۷۰ در یک تئاتر کوچک متولد شد، با بازیگران خوب و داستانی غیرمعمول، جنبه‌های ابزورد و عشق به علم تخیلی را به نمایش می‌گذارد. بازیگران این فیلم شامل تیم کری در نقش فرانک 'ان فورتِر'، بارری باستوک و سوزان ساراندر در نقش‌های دانشجویان عجیب «براد» و «جانت»، پاتریشیا کوئین به عنوان «ماجنتا»، نل کمپبل به عنوان «کلمبیا»، و ریچارد اوبراین در نقش خدمتکار «ریفی راف» هستند. همه آن‌ها عملکرد بسیار خوبی دارند و آهنگ‌ها نیز فوق‌العاده‌اند، از جنون 'تایم‌وارپ' و 'سویت ترنسوستیت' گرفته تا آهنگ‌های ethereal 'There's a Light' و 'I'm Going Home'. لحظات سرگرم‌کننده و خاص این فیلم، به ویژه نمایش‌های فرش‌ساز که وسواس فرانک را نسبت به «فی وی» و آثار ارزان RKO به تصویر می‌کشد، استثنایی است. این فیلم، با وجود محتوای زباله‌ای که دارد، زباله‌ای باکلاس و بسیار لذت‌بخش است. این اثر یکی از آن فیلم‌هایی است که هر کسی باید حداقل یک بار در زندگی‌اش ببیند. داستان فیلم، احتمالاً بزرگ‌ترین ضعف آن است: هر کسی که به منطق و داستانی با ساختاری منسجم علاقه‌مند باشد، از این فیلمنامه که عمدتاً بی‌نظم و سوررئالیستی است، ناامید خواهد شد. داستان درباره یک زوج بی‌گناه و احمق است که در طوفانی گم می‌شوند و به یک عمارت گوتیک می‌رسند. در این عمارت، دکتر عجیب و غریب «فرانک‌ان‌فورتِر» زندگی می‌کند، نوعی دانشمند دیوانه که با افتخار همجنس‌گرا و ترنسوستیت است و به تازگی مردی را برای لذت جنسی خود خلق کرده است. از زمانی که این زوج وارد عمارت می‌شوند و با صاحب و مهمانانش آشنا می‌شوند، ریتم فیلم دچار اختلال می‌شود؛ کارگردان ایده‌های خوبی برای ارائه نداشت و صرفاً به بازآفرینی نمایش در یک محیط سینمایی بسنده کرد. با این حال، فیلم انرژی جنسی شدیدی دارد که ما را به بیداری جنسی و کاوش در بدن و هویت جنسی‌مان دعوت می‌کند. این فیلم صحنه‌های قابل توجهی دارد، مانند معرفی شخصی فرانک در ابتدای فیلم و بازیگران بااستعداد که هر کدام به خوبی نقش‌های خود را ایفا می‌کنند. تیم کری در نقش اصلی فوق‌العاده است و هر صحنه را به خوبی تحت کنترل دارد. سوزان ساراندر نیز به عنوان یک زن جوان متین و سرکوب‌شده به خوبی ایفای نقش می‌کند. از نظر فنی، فیلم جنبه‌های کیفی زیادی دارد که شایسته تحلیل و نظرات مثبت است، از جمله cinematography رنگارنگ و تأثیرگذار و دکوراسیون‌های پیچیده و عجیب. آهنگ‌های فیلم نیز به خوبی عمل می‌کنند و حتی آهنگ‌های کمتر جالب هم از نظر داستانی خوب عمل می‌کنند. با این حال، تجربه این فیلم در سینما بدون همراهی خوب، سر و صدا و شور و شوق، به نظر کمی کمرنگ می‌آید و جذابیت اولیه‌اش را از دست داده است.