فیلم The Mask 1994

یک کمدی-فانتزی سرگرم‌کننده که از جسمانیت و تمپوی کمدی جیم کری به‌شکل افراطی بهره می‌برد. با اینکه بعضی از شوخی‌ها اثربخش نبود و خود ماسک (هم استنلی و هم دوریان) کمی مضحک به‌نظر می‌رسد، حتی در چارچوب این دنیا باز هم به اندازه کافی سرگرم‌کننده است. علاوه بر این، این فیلم نخستین حضور بلند سینمایی کامرون دیاز است... ۳.۵/۵ به خوبی آنچه در خاطرم بود نیست،...

یک کمدی-فانتزی سرگرم‌کننده که از جسمانیت و تمپوی کمدی جیم کری به‌شکل افراطی بهره می‌برد. با اینکه بعضی از شوخی‌ها اثربخش نبود و خود ماسک (هم استنلی و هم دوریان) کمی مضحک به‌نظر می‌رسد، حتی در چارچوب این دنیا باز هم به اندازه کافی سرگرم‌کننده است. علاوه بر این، این فیلم نخستین حضور بلند سینمایی کامرون دیاز است... ۳.۵/۵ به خوبی آنچه در خاطرم بود نیست، اما با این حال تماشایش هنوز مفرح است. سال‌ها از آخرین‌باری که «ماسک» را دیدم می‌گذرد؛ به همین دلیل قبلاً آن را اینجا ثبت نکرده بودم. هرچند فیلم به اندازه‌ای که فکر می‌کردم خنده‌دار یا قابل نقل‌قول نیست (وقتی بچه بودم خیلی آن را دوست داشتم)، اما همچنان نکاتی دارد که برایم سرگرم‌کننده بود. اجرای جیم کری فوق‌العاده است؛ بدون او فیلم می‌توانست بسیار آزاردهنده و در نهایت ناامیدکننده شود. جالب اینکه او در سال ۱۹۹۴ هم این فیلم، هم «ایس ونچورا: کارآگاه حیوانات خانگی» و هم «احمق و احمق‌تر» را بازی کرد — واقعاً سال شلوغی بود! پیتر گرین و پیتر ریگرت هم در فیلم هستند، اما در کنار کری، کامرون دیاز که اینجا اولین نقش سینمایی‌اش را دارد، بهترین بازیگرِ باقی‌مانده است. ظاهراً دنباله‌ای به نام «پسرِ ماسک» در ۲۰۰۵ منتشر شد. از روی کاغذ به نظر افتضاح می‌آید، پس باید بروم و ببینمش! جیم کری نقش کارمند بی‌حالی به نام «ایپ‌کیس» را بازی می‌کند که همیشه دنبال عشق است اما هیچ‌وقت پیشرفتی ملموس در این راه ندارد. شبی او چیزی را در رودخانه می‌بیند؛ فکر می‌کند مردی است و برای کمک می‌پرد، اما آن‌چه پیدا می‌کند ماسکی است که اخیراً از تابوتی قفل‌شده در اعماق آب آزاد شده بود. او ماسک را به خانه می‌برد و هنگام بررسی متوجه می‌شود ماسک به صورتش می‌چسبد و او را به شخصیتی جذاب و بذله‌گو (با صورتی سبزرنگ) تبدیل می‌کند که به‌راحتی دلربایی می‌کند. این موقعیت به‌کار می‌آید چون ما با «تینا» (کامرون دیاز) آشنا می‌شویم؛ شاید ماسک بتواند به او در جلب توجه او کمک کند؟ اما نکته این است که ماسک شیطنت‌آمیز است و خواسته‌های کاربرش—چه خوب و چه بد—را به منصه ظهور می‌رساند. طبیعی است که زود پلیس‌ها (کلوی با بازی پیتر ریگرت) وارد ماجرا شوند، زیرا ماسک جنبه‌های متضاد شخصیت صاحبش را بیرون می‌کشد و دردسرها آغاز می‌شود. این فیلم بستری مناسب برای نمایش توانایی‌های کری فراهم می‌کند و او از ابتدا تا انتها نمایش را در اختیار دارد. او کاریزماتیک و سرگرم‌کننده است، اما من هرگز او را واقعاً خنده‌دار نیافتم. نوع طنز او خیلی پرهیاهو و بی‌پرده است؛ چیزی از ظرافت یا ریزه‌کاری در آن نیست. هرچند فیلم پرانرژی است و خیلی طول نمی‌کشد، برای من کمی تکراری شد و بعد از حدود بیست دقیقه مرا به یاد «باگزی مالون» (۱۹۷۶) انداخت—فقط بدون پای‌های کرمدار. مثل استیو مارتین، سبک کمدی جیم کری برای من جذب‌کننده نبود؛ با اینکه این یکی از تلاش‌های بهتر اوست و دیاز به فیلم جلوه‌ای ستاره‌ای می‌دهد، اما در کل برای من بیش از حد شبیه یک نمایش پانتومیمِ صیقلی است.