فیلم Amistad 1997

استیون اسپیلبرگ کارگردانی این اثر نسبتاً باکلاس، اگرچه پرحرف، را بر عهده گرفته است؛ تصویرسازی از نبرد حقوقی مشهور ناشی از قیام بردگان بر روی یک کشتی اسپانیایی در اواخر دههٔ 1830. دخالت به‌موقع نیروی دریایی آمریکا بخشی از خدمه را نجات داد، اما همان بردگانِ پیش‌تر به‌عنوان کالا محسوب‌شده را در معرض نبردی تحقیرآمیز برای تعیین «مالکیت» قرار داد. راجر بالدوین (متیو مک‌کانهی) از...

استیون اسپیلبرگ کارگردانی این اثر نسبتاً باکلاس، اگرچه پرحرف، را بر عهده گرفته است؛ تصویرسازی از نبرد حقوقی مشهور ناشی از قیام بردگان بر روی یک کشتی اسپانیایی در اواخر دههٔ 1830. دخالت به‌موقع نیروی دریایی آمریکا بخشی از خدمه را نجات داد، اما همان بردگانِ پیش‌تر به‌عنوان کالا محسوب‌شده را در معرض نبردی تحقیرآمیز برای تعیین «مالکیت» قرار داد. راجر بالدوین (متیو مک‌کانهی) از حقوق آنان دفاع می‌کند — با ریسک قابل‌توجه برای خودش — و با همکاری رئیس‌جمهور پیشین جان کوئینسی آدامز (سر آنتونی هاپکینز) این اصل را تا دیوان عالی دنبال می‌کند. تماشای این واقعه عجیب است؛ حتی تصور جامعه‌ای که در آن فرد، شرکت یا کشوری ادعای مالکیت بر یک انسان را مطرح کند و این موضوع به‌طور منطقی در دادگاه بحث شود، شگفت‌آور به نظر می‌رسد، اما فیلم همین وضعیت را به نمایش می‌گذارد. از نظر بصری فیلم زیباست و به جزئیات لباس‌ها و صحنه‌آرایی توجه زیادی شده، اما دیالوگ‌های فرعی بسیارند و ریتم روایت گویی بیشتر به دنبال ارائه داستانی حماسی و طولانی است تا خلق درامی عمیق و معنادار. سر آنتونی در پانزده دقیقهٔ پایانی با یک سخنرانی تأثیرگذار بسیار خوب ظاهر می‌شود. احتمالاً این بهترین اجرای مک‌کانهی تا امروز است. نقش‌های مکمل قوی از سر نایجل هاورثورن (ون بورن) دیده می‌شود و اجرای چشمگیر دیژمون هونسو — که دیالوگ انگلیسی ندارد — در نقش رهبر زندانیان برجسته است. مورگان فریمن نیز در تلاش برای تسهیل آزادی و بازگشت احتمالی این افراد به سیرالئون امروزی، عملکرد قابل‌قبولی ارائه می‌دهد. مسائل اخلاقی و انسانی به‌وضوح و با ظرافت، گاه تأثرانگیز و گاهی بسیار خشن مطرح شده‌اند؛ این ویژگی‌ها فیلم را تماشایی و قابل‌تأمل می‌کنند، هرچند که آن را لزوماً اثری عالی نمی‌سازند.