فیلم The Whisperers 1967

دیم ادیت ایوانز برای این اجرای درخشان در نقش «خانم راس» برای سومین بار نامزد جایزه اسکار شد. او نقش زنی مسن را بازی می‌کند که ظاهراً تسلط کمی بر واقعیت دارد — گاهی خود را کنتس یا عضوی از نشان گارتر معرفی می‌کند — و در انتظار دریافت ارثیهٔ چهل‌هزار پوندی است، در حالی که فعلاً در فقر و به کمک نهادهای خیریه زندگی...

دیم ادیت ایوانز برای این اجرای درخشان در نقش «خانم راس» برای سومین بار نامزد جایزه اسکار شد. او نقش زنی مسن را بازی می‌کند که ظاهراً تسلط کمی بر واقعیت دارد — گاهی خود را کنتس یا عضوی از نشان گارتر معرفی می‌کند — و در انتظار دریافت ارثیهٔ چهل‌هزار پوندی است، در حالی که فعلاً در فقر و به کمک نهادهای خیریه زندگی می‌کند. وقتی پسرش «چارلی» (رونالد فریزر) ناگهان سر می‌رسد، بسته‌ای می‌گذارد که او چند روز بعد آن را پیدا می‌کند؛ آیا رؤیاهایش به واقعیت پیوسته‌اند؟ او زنی صادق است و وقتی به «کنراد» (جرالد سیم) از کارکنان مؤسسهٔ کمک‌های ملی می‌گوید دیگر به کمکشان نیازی ندارد، گرفتار زنی بی‌وجدان می‌شود که او را به نوشیدنی دعوت، سرقت و رها می‌کند تا او روی جاده بمباران‌شده و از سوی همسایه‌های آپارتمان بالا کشف شود. سپس بیمارستان و شوهر بی‌اعتبار و بی‌وجدانش «آرچی» (اجرای مؤثر اریک پورتمن) وارد ماجرا می‌شوند؛ کسی که نه تنها چندان به حالش اهمیتی نمی‌دهد بلکه از کیفش دزدی هم می‌کند و درگیر انواع لات و اوباش محلی می‌شود. برایان فوربس بازیگران مکمل فوق‌العاده‌ای را گرد هم آورده است — بسیاری از چهره‌های شناخته‌شدهٔ سینمای بریتانیا — که هر یک به‌طور غیرمستقیم با مسائلی چون فقر، جرم و جنایت، غفلت و حتی مسألهٔ نژاد و رنگ پوست سروکار دارند. اما در اصل، این نمایشِ تمام‌عیاری است از بازیگری چیره‌دست که در اوجِ کار خود است. بازی ظریف و احساسی او پنجه‌ای از انسانیت و مهربانی را در دورهٔ پیری نشان می‌دهد که حتی با درک نامطمئنِ واقعیت نیز می‌درخشد. تدوین تصویری و نماهای نزدیک صورت‌ها آنچه را هزاران کلمه نمی‌توانند منتقل کنند، به‌خوبی بیان می‌کنند. دیدن این فیلم قطعاً ارزش دارد.