فیلم Backcountry 2014

زیر حد انتظار، اما صادقانه قابل قبول! تمام فیلم را دیدم بدون اینکه بدانم از یک داستان واقعی اقتباس شده؛ بعداً که متوجه شدم دیدگاهم کمی تغییر کرد. برای من همیشه کیفیت صرفِ محصول مهم نیست؛ صادقانه بودن و بازگو کردن حقیقت در فیلم‌ها اهمیت بیشتری دارد. این فیلم صادقانه بود و اینکه از کلیشه‌های آثار مشابه پیروی نکرده بود به نفعش بود. واضح است که...

زیر حد انتظار، اما صادقانه قابل قبول! تمام فیلم را دیدم بدون اینکه بدانم از یک داستان واقعی اقتباس شده؛ بعداً که متوجه شدم دیدگاهم کمی تغییر کرد. برای من همیشه کیفیت صرفِ محصول مهم نیست؛ صادقانه بودن و بازگو کردن حقیقت در فیلم‌ها اهمیت بیشتری دارد. این فیلم صادقانه بود و اینکه از کلیشه‌های آثار مشابه پیروی نکرده بود به نفعش بود. واضح است که با بودجه کم و بازیگرانی کمتر شناخته‌شده روبه‌رو هستیم. در حین تماشا مرتب به این فکر می‌کردم که چرا شخصیت‌ها این کار یا آن کار را انجام نمی‌دهند؛ چون در فیلم‌های سرگرم‌کننده معمولاً چنین رفتارهایی برای رضایت تماشاگر انجام می‌شود، اما در اینجا هدف چنین چیزی نبود و داستان در پی بازنمایی واقعه واقعی بود. صحنه‌های مهم مربوط به حیوان (خرس) با توجه به محدودیت دسته‌بندی فیلم قابل قبول بود — طبیعتاً امکان خرج برای جلوه‌های ویژه یا استفاده از حیوان آموزش‌دیده وجود نداشت، اما تلاشی که شده قابل تقدیر است. از نظر داستانی مدت زمانی طول می‌کشد تا به نکتهٔ اصلی برسد، و بعد از آن همه‌چیز سریع پیش می‌رود تا به پایان برسد. روایت در ابتدا نوید یک تریلر متفاوت را می‌دهد، اما پس از چند رخداد، هدفش را عملی می‌کند. مثل «The Revenant» انتظار نداشته باشید. این فیلم را لزوماً توصیه نمی‌کنم، اما تماشای آن توسط خودتان ایدهٔ بدی نیست. امتیاز: ۵/۱۰ برای فیلمی که ایدهٔ اصلی‌اش را می‌توان با مضمونِ «یه خرس اونجاست» خلاصه کرد، می‌توانست حضور خرس پررنگ‌تر باشد. با این حال تماس اولیه با خرس واقعاً باشکوه است. امتیاز نهایی: ۲٫۵ از ۵ — نکات زیادی بود که مرا جذب کرد، اما به‌عنوان یک مجموعهٔ کامل چندان موفق نبود. فیلم مستقلِ «گم‌شدن در جنگل و تهدید طبیعت» یک زوج جوان از شهر بزرگ (با بازی جف روپ و میسی پریگریم) برای پیاده‌روی و کمپینگ به یک پارک استانی در طبیعت می‌روند و خود را گم‌شده و در معرض خطرهای بنیادی، هم انسانی و هم حیوانی، می‌یابند. اریک بالفور در نقش یک راهنمای مشکوک ایرلندی حضور دارد. فیلمِ «Backcountry» (۲۰۱۴) به نویسندگی و کارگردانی آدام مک‌دونالد از داستان واقعی مارک جردن و ژاکلین پری الهام گرفته که در سال ۲۰۰۵ در پارک استانی دریاچهٔ میسیناایبی در شمال چپلئو، انتاریو، با یک خرس انسان‌خوار روبه‌رو شدند. پریگریم یادآور هیلاری سوَنگک است و روپ شبیهِ نسخه‌ای جوان‌تر و کم‌طنز از ری رومانو. فیلم در کل ترکیبی اقتصادی از آثار بقا در طبیعت مانند «Deliverance» (۱۹۷۲) و «The Edge» (۱۹۹۷) است. اگر از این دست فیلم‌ها خوشتان می‌آید، «Backcountry» برای یک اثر مستقل نسبتاً خوب ساخته شده است. بازی برخی نقش‌ها گاهی محل تردید است، اما در کل قابل قبول و گاه بسیار خوب است. سکانس حمله و جلوه‌های خشونتِ تصویری برای چنین بودجه‌ای عالی‌اند. بعضی بینندگان حضور چوپان مشکوک در پردهٔ اول را زیر سؤال برده‌اند، اما این مسئله با قواعد ساختار قصه‌های تعلیقی هماهنگ است: وقتی قصه کند می‌شود، وارد کردن نوعی تعارض، به‌ویژه در پردهٔ اول، لازم است تا تماشاگر ترغیب به ادامهٔ تماشا شود — چیزی مثل تعارض، مشکل، ترس یا خشونت در ابتدای داستان. صادقانه بگویم تا زمان معرفی «برَد» (راهنما) کلاً حوصله‌ام سر رفته بود؛ اما معرفی او و درگیری‌های بعدی توجهم را جلب کرد و مرا به تماشای ادامهٔ فیلم واداشت. این همان دلیلی است که نویسنده/کارگردان آن را وارد داستان کرده: چالشی برای توانایی‌های الکس و همچنین یک سرنخ انحرافی. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۲ دقیقه است. نمره: B / B-