فیلم Theater Camp 2023

وقایع فیلم با حمله صرعی «جوآن» (امی سِدارِس) هنگام یک اجرای آماتوری از «Bye Bye Birdie» آغاز می‌شود و بر اثر آن پسر فرصت‌طلب و کم‌هوشش «تروی» (جیمی تاترو با حال و هوای چنینگ تیتوم) برای اداره کمپ تابستانی نوجوانان علاقه‌مند به تئاتر سرپرست می‌شود. مدرسه در عمل توسط «آموس» (بن پلت)، «ربکا-دایان» (مولی گوردون) و مسئول فنی «گلِن» (نوآ گالوین) نگه داشته می‌شود. همسایهٔ...

وقایع فیلم با حمله صرعی «جوآن» (امی سِدارِس) هنگام یک اجرای آماتوری از «Bye Bye Birdie» آغاز می‌شود و بر اثر آن پسر فرصت‌طلب و کم‌هوشش «تروی» (جیمی تاترو با حال و هوای چنینگ تیتوم) برای اداره کمپ تابستانی نوجوانان علاقه‌مند به تئاتر سرپرست می‌شود. مدرسه در عمل توسط «آموس» (بن پلت)، «ربکا-دایان» (مولی گوردون) و مسئول فنی «گلِن» (نوآ گالوین) نگه داشته می‌شود. همسایهٔ آن‌ها کمپی اعیان‌نشین‌تر دارد و وقتی خطر مصادره ملک مطرح می‌شود، همه باید گرد هم بیایند تا پول جمع کنند و جلوی تخریب را بگیرند. فیلم ایده‌ای جذاب برای موکومنتری دارد اما در اجرا نوسان زیادی دارد: در مواقعی واقعاً درخشان و خنده‌دار است ـ مخصوصاً در پردهٔ پایانی ـ ولی در بسیاری از صحنه‌ها بیش از حد تلاش می‌کند که بامزه باشد و نتیجتاً کم می‌آورد. در نتیجه نکات قوت فیلم، هرچقدر هم که خوب باشند، برای جبران ضعف‌ها کافی نیستند. فیلمنامه چند خط داستانی متنوع و پراکنده دارد که از محور اصلی فاصله می‌گیرند و شخصیت‌پردازی‌ها بیشتر روی کارکنان بالغ کمپ متمرکز شده تا روی خودِ کودکان یا نوجوانانی که باید اهمیت بیشتری داشته باشند. استفادهٔ پی‌درپی و کوتاه‌مدت از گرافیک‌ها برای پیشبرد روایت هم آزاردهنده می‌شود، چون نوشته‌ها یا نماها مدت زیادی روی صفحه باقی نمی‌مانند و این مسئله بتدریج آزاردهنده می‌شود. روش فیلم‌برداریِ به‌شیوهٔ «مستند‌نما» گاهی صمیمیت به زندگیِ بازیگرانی که امیدی به آینده ندارند منتقل می‌کند، اما برای من گیرا نبود. به نظر می‌رسد آثار متعددی از حدود ۷۰ ساعت فیلم‌برداری جمع‌آوری شده که آن‌طور که باید و شاید کوتاه و پالایش نشده‌اند، و همین باعث شده فیلم کمی ناتمام و نیازمند پردازش بیشتر باشد. فیلم احتمالاً می‌خواست به پروژه‌های موکومنتری کریستوفر گِست مثل Waiting for Guffman نزدیک شود، اما به آن سطح نمی‌رسد؛ با این حال نقدی سرسختانه علیه کار نیست: فیلم بد نیست و می‌تواند گزینه‌ای نسبتاً خوشایند برای تماشای خانگی وسط هفته باشد، اما متأسفانه از پتانسیلِ بالقوه‌اش فراتر نمی‌رود.