فیلم Tom at the Farm 2013

«تام» (Xavier Dolan) به یک خانهٔ روستایی دورافتاده می‌رسد و از راهِ خود وارد می‌شود. اندکی بعد «آگات» (Lise Roy) به خانه برمی‌گردد تا این دوست صمیمی پسرِ خود را که برای خاکسپاری‌اش آمده بود و او به آن نرسیده بود، استقبال کند. او نمی‌داند تام معشوق پسرش بوده، اما پسر دیگرش «فرانسیس» (Pierre-Yves Cardinal) از این راز شنیع آگاه است و هر از گاهی...

«تام» (Xavier Dolan) به یک خانهٔ روستایی دورافتاده می‌رسد و از راهِ خود وارد می‌شود. اندکی بعد «آگات» (Lise Roy) به خانه برمی‌گردد تا این دوست صمیمی پسرِ خود را که برای خاکسپاری‌اش آمده بود و او به آن نرسیده بود، استقبال کند. او نمی‌داند تام معشوق پسرش بوده، اما پسر دیگرش «فرانسیس» (Pierre-Yves Cardinal) از این راز شنیع آگاه است و هر از گاهی در نیمه‌شب بی‌پرده از انزجارش می‌گوید. آگات از ماندن مهمان خوشحال است و با وجود کارهای فراوان در مزرعه‌ای با ۴۵ رأس گاو، تام کم‌کم امور را یاد می‌گیرد در حالی که فرانسیس بازی‌ای روزبه‌روز خشونت‌بارتر و دست‌ورزی‌گرانه‌تر را پیش می‌برد. در ابتدا این رفتار تأثیر ترساننده‌ای دارد، اما بعد از مدتی برای تام (و برای ما) روشن می‌شود که شاید فرانسیس آن‌چنان که وانمود می‌کند نیست. وقتی «سارا» (Evelyne Brochu) در نقش دوست‌دختر ساختگی پسر مرحوم ظاهر می‌شود، اوضاع سمی‌تر و پیچیده‌تر می‌شود و به نظر می‌رسد روابط بین دو جوان قرار است به یک پایان نسبتاً دراماتیک برسد. با وجود موهای بلوند رنگ‌شده‌اش، آیا کسی جز من فکر کرد دولان در این فیلم شبیه رابرت داونی جونیور است؟ به هر حال، او یکی از بهترین اجراهایش را ارائه می‌دهد: مردی که باید با تروماها و شیاطین درونش کنار بیاید و هم‌زمان با پرخاشگریِ فرانسیس روبه‌رو شود. کاردینال خشم و زنندگی را با نرمی‌ای آسیب‌پذیر ترکیب می‌کند و نقش را به شکلی متقاعدکننده تحت سلطه می‌گیرد؛ هم‌چنان که نوسان‌های روانی بین این دو، رنگی از جذابیت مبهمِ همجنس‌گرایانه به خود می‌گیرد که نیروی زیادی به تنش میانشان می‌بخشد. فیلم برداشت تاریکی از انسانیت ارائه می‌دهد، اما به طرز عجیبی جذاب است و نشان می‌دهد که درد و اندوه چقدر می‌تواند جلوه‌های گوناگونی داشته باشد.