فیلم Police Academy 4: Citizens on Patrol 1987

دنباله‌ای قابل احترام که فیلمنامه‌اش بهتر از قبل شده، هرچند برخی بخش‌های کمدی کمی کهنه به‌نظر می‌رسند. این فیلم چهارمین ساخت مجموعهٔ پرکار «Police Academy» است که آشکارا دهه‌های هشتاد و نود را نشانه گرفت و هنوز برای بسیاری خاطرات خوشی به‌همراه دارد. می‌توانم بگویم در کودکی و نوجوانی از این مجموعه‌های کمدی لذت می‌بردم و هنوز گهگاه آن‌ها را تماشا می‌کنم. در این قسمت به‌نظر...

دنباله‌ای قابل احترام که فیلمنامه‌اش بهتر از قبل شده، هرچند برخی بخش‌های کمدی کمی کهنه به‌نظر می‌رسند. این فیلم چهارمین ساخت مجموعهٔ پرکار «Police Academy» است که آشکارا دهه‌های هشتاد و نود را نشانه گرفت و هنوز برای بسیاری خاطرات خوشی به‌همراه دارد. می‌توانم بگویم در کودکی و نوجوانی از این مجموعه‌های کمدی لذت می‌بردم و هنوز گهگاه آن‌ها را تماشا می‌کنم. در این قسمت به‌نظر می‌رسد سازندگان از ضعف‌های فیلم‌های پیشین، به‌ویژه در نگارش فیلمنامه، درس گرفته‌اند: متن دقیق‌تر و داستانی منطقی‌تر ساخته شده که می‌تواند انواع شوخی‌ها و موقعیت‌های کمدی را تحمل کند. در نتیجه فیلم بیشتر شبیه یک اثر سینمایی منسجم به‌نظر می‌رسد. با این حال، مواد کمدی ارائه‌شده کمی کهنگی نشان می‌دهد و برای خنداندن همیشه کافی نیست، با این وجود چند بار موفق به خنداندن می‌شود. برای آخرین بار همهٔ چهره‌های اصلی بازیگران و عوامل فیلم‌های قبلی کنار هم جمع شده‌اند و تعویض جری پریس با جیم دریک در صندلی کارگردانی تقریباً محسوس نیست؛ کارگردان جدید روح مجموعه را خوب گرفته و دنباله‌ای قابل‌احترام ساخته است. استیو گاتنبرگ با نقش ماهونی خداحافظی می‌کند؛ شخصیتی که برای آخرین‌بار با کاری به‌خوبی انجام‌شده از درِ بزرگ خارج می‌شود. مایکل وینسلو و باب گلدثویت هم در بهترین فرم‌اند و از نقش‌هایشان لذت می‌برند، همراه با تیم کزورینسکی که عملکرد قابل‌قبولی دارد. حضور شارون استون غافلگیرکننده است، اما تا حدی به‌خاطر جذابیت ظاهری‌اش جواب می‌دهد. از نظر فنی فیلم تا حد زیادی با پیشینیانش برابری می‌کند و سکانس هوایی پایانی واقعاً لایق تحسین است به‌خاطر اجرا و نحوهٔ ساختن آن. دکورهای خوب، لباس‌هایی که قبلاً با آنها آشنا شده‌ایم، موسیقی متن بدون مشکل جدی و فیلمبرداری قابل‌قبول، همه دست‌به‌دست هم می‌دهند تا فیلمی بسازند که اگرچه جادو نمی‌کند، اما اکثر طرفداران مجموعه را قانع می‌کند. «Police Academy 4: Citizens on Patrol» نسخهٔ چهارم ضعیفی از این مجموعه است. صادقانه بگویم هیچ‌یک از این فیلم‌ها را واقعاً دوست نداشته‌ام، اما دو قسمت اخیر کارهایی داشتند که پتانسیل را نشان می‌داد. این قسمت بیشتر شبیه فیلم اول است و بی‌هدف به‌نظر می‌رسد. احتمالاً با پیشروی در مجموعه چنین وضعی قابل‌انتظار است؛ امیدوارم این نشانه‌ای از سه قسمت بعدی نباشد. هر نکتهٔ مثبتی که بتوان برای این فیلم شمرد همان‌هایی است که در فیلم‌های قبلی هم دوست داشتم: بازگشت خوشایند بازیگران. شارون استون و دیوید اسپِید (در اولین حضورش) تازه‌واردان جالبی هستند. داستان چیزی تازه ندارد؛ در واقع سه فیلم قبلی را در هم فشرده‌اند؛ آن فیلم‌ها خودشان هم چندان به‌یادماندنی نبودند، پس این مشکل واضح است. لااقل پایان‌بندی از نظر بصری جالب است، اگرچه هنوز کاملاً اصیل نیست. در پایان، هرچند بارها گفته‌ام، واقعاً نمی‌فهمم چرا شخصیت زدِ باب‌کت گلدثویت هنوز برایم بیش از حد آزاردهنده نشده؛ او کمی آزاردهنده است، به‌ویژه که این بار زمان بیشتری روی صفحه به او داده شده، اما شخصیتش هنوز گهگاه یک لبخند کوچک روی لب مخاطب می‌آورد. جای تعجب دارد.