فیلم Slumberland 2022

«نِمو» (مارلو بارکلی) سبک زندگی‌ای دارد که آرزویش را داشتم: او در فانوس‌دریا زندگی می‌کند. یک شب که طوفان می‌آید، حادثه‌ای رخ می‌دهد و او مجبور می‌شود به شهر نقل مکان کند و نزد عموی دورافتاده‌اش «فیلیپ» (کریس اوداو) زندگی کند. فیلیپ مردی خجالتی است که به طراحی دستگیره‌های در مشغول و در کارش موفق است. نِمو در سازگاری با محیط جدید مشکل دارد و...

«نِمو» (مارلو بارکلی) سبک زندگی‌ای دارد که آرزویش را داشتم: او در فانوس‌دریا زندگی می‌کند. یک شب که طوفان می‌آید، حادثه‌ای رخ می‌دهد و او مجبور می‌شود به شهر نقل مکان کند و نزد عموی دورافتاده‌اش «فیلیپ» (کریس اوداو) زندگی کند. فیلیپ مردی خجالتی است که به طراحی دستگیره‌های در مشغول و در کارش موفق است. نِمو در سازگاری با محیط جدید مشکل دارد و رؤیاهایش هرچه‌قدر جلو می‌روند عجیب‌تر می‌شوند، تا اینکه با «فلیپ» (جیسون موموآ) آشنا می‌شود — شخصیتی که پدرش همیشه از ماجراهای او برایش تعریف کرده بود. حالا به نظر می‌رسد فلیپ دنبال نقشه‌ای است که رد مرواریدهایی را بزند که شاید به او (و نِمو) امکان رسیدن به خواسته‌هایشان را بدهد. این نقشه عادی نیست؛ نقشه‌ای از رؤیاهاست و آن‌ها وارد رؤیاهای شبانه‌ی دیگران می‌شوند. طبیعتاً چنین تعدی‌هایی مجاز نیست و آن‌ها توسط مأمور بی‌رحم و زیرک «اِیجنت گرین» (وروچه اوپیا) که از اداره‌ای مأمور جلوگیری از این‌گونه اقدامات است، تعقیب می‌شوند، و در عین حال کابوس‌های دخترک جوان تهدید می‌کنند همه‌چیز را در راه خود نابود کنند. موموآ تا حدی در فضای داستان وارد می‌شود، اما بازی‌اش اغراق‌آمیز و بیش از حد نمایشی است. همیشه این فکر در ذهنم بود که شاید آنتونیو باندراس یا جفری راش در این نقش بهتر بودند. بارکلی با اشتیاق و جذابیت بازی می‌کند و جلوه‌های بصری خلاقانه، پرتصور و زنده هستند. اما روایت تا حدی تکراری است و این کمک چندانی نمی‌کند؛ داستان به شکلی ساده و شبیه افسانه‌های کلاسیک است که جذابیتی هم دارد — به‌ویژه خوک عروسکی‌اش — اما برای پُر کردن بیش از دو ساعت زمان فیلم واقعاً نازک است. این فیلم آشکارا تلاش نتفلیکس برای ورود به بازار فیلم‌های خانوادگی کریسمس است، اما به‌سختی می‌توانم تصور کنم کودکان تمام مدت آن را تحمل کنند، مخصوصاً پایان‌ِ نسبتاً طولانی و کش‌دار فیلم. من دیروز خوشحال بودم که این فیلم را دیدم. حقیقتاً قبلاً اطلاعات زیادی درباره‌اش نداشتم، ولی بچه‌ها برای جلسه‌ی فیلم خانوادگی‌مان آن را پیشنهاد دادند. بعد از دیدن آن «فری گای»ِ پر از شعارهای روشنفکری، این فیلم خیلی دلپذیر و تازه‌کننده بود. این همان چیزی است که یک فیلم خانوادگی باید باشد: سرگرم‌کننده، پر از ماجراجویی، فانتزی و جهان‌های خواب (در واقع در این فیلم خواب‌ها حرف اول را می‌زنند). این فیلم برای اکثر سنین مناسب است. و مهم‌تر اینکه از شعارها و موعظه‌های سیاسی خالی است. منتقدان سایت راتن تومیتوز به آن ۴۰٪ داده‌اند در حالی که مخاطبان آن را ۸۵٪ پسندیده‌اند؛ این تفاوت برای من باعث شد فیلم حتی لذتبخش‌تر شود. داستان جذاب است و من جیسون موموآ را در نقش فلیپ دوست داشتم. برخی او را شبیه جک اسپارو می‌دانند و واقعاً تا حدی این مقایسه درست است. فیلم سفر جذابی میان جهان واقعی و دنیای رؤیا ارائه می‌دهد. دنیای واقعی گاهی کمی تیره و کسل‌کننده است، اما دنیای رؤیا آن را جبران می‌کند. پایان فیلم هم همان چیزی بود که از یک اثر خانوادگی انتظار داشتم — پایان مثبتی بود. دیدن دگرگونی فیلیپ وقتی که خواب‌هایش و تجربه‌هایش از عالم رؤیا به او بازمی‌گردد، واقعاً لذت‌بخش بود.